نفسانيات که نمونه اعلای آن فرعون است، مجموعه‌ای ستمگر، مستکبر، تمامیتخواه و فزون‌طلب را به وجود می‌آورد که نتیجه آن ظلم، استضعاف، فقر و گرسنگى است، بنابراین نفسانیت خطرناک‌ترین دشمن انسانیت است، زیرا همه‌چیز را برای خود می‌خواهد، در حالی که انجام کارهای بزرگ تنها در صورتی ممکن است که همه‌چیز برای خدا باشد و «من»، «خود»، «شخص» و «هوای نفس» در بین نباشد. بشر بیشترین ضربه را از هواها و هوس‌های درونی و منیت خورده است، ذلت، تکبر، روحیه استکباری و استکبارپذیری از همین منیت‌ها به وجود آمده‌اند. ما اگر بخواهیم در مسیر الهی حرکت کنیم و موفق باشیم، چاره‌ای نداریم الا اینکه بر هوای نفس غلبه کنیم. بنابراین ضروری‌ترین وظیفه ما علاج این بلیه درونی و اصلاح نفس است که از آن به تهذیب نفس یاد می‌شود. ما باید روش‌ها، منش‌ها، خلقیات و رفتار خود را اصلاح کنیم و خود را از نفسانیت خلاصی دهیم. این ضرورت برای 2 قشر از همه بیشتر است؛ نخست برای کارگزاران و مسؤولان حکومتی که امکانات و بیت‌المال در اختیار آنهاست و قدرت امر و نهی دارند.
دوم علما و روحانیون و اساتید و نخبگان جامعه؛ به تعبیر دیگر نخبگان جامعه چه نخبگان سیاسی و چه نخبگان علمی و فرهنگی بیشتر از دیگر مردم نیازمند اصلاح دائمی درون هستند. اگر کسی به مقام بالایی برسد، کرسی صدارت یا وکالت یا تدریس داشته باشد و مورد توجه مردم قرار گیرد و سخنان و حرکات او مورد توجه و عنایت مردم باشد اما در برابر حق خاضع نباشد و هواى نفس بر او غالب باشد نه‌تنها به کار اسلام نمی‌آید و به درد مردم نمی‌خورد بلکه برای جامعه و مردم ضررش به مراتب از یک فرد عادی بیشتر است. آیا نباید به حال کسی که درک ندارد که اسلام با همه قوا به میدان نبرد با کفر آمده و نظام جمهوری‌اسلامی نماد اسلام ناب است که بر مبناى حق قيام كرده و در برابر نظام جاهلى مبتنى بر گناه، فسق، فجور و ظلم‌ـ شيطان بزرگ آمريكا و اعوان و انصارش‌ـ ایستاده است و او هم با کفر جهانی علیه اسلام و نظام اسلامی همصدا شود و براى آنها خوراك تهیه می‌كند، گريه كرد؟ او به ظاهر عالم است و سیاستمدار اما در واقع نادان است و در ظلمت فرو رفته است.
او چنان گرفتار هواهاى نفسانى است که مصالح عمومى را زير پا می‌گذارد و نه‌تنها با نظام اسلامى همراهى نمی‌کند، بلکه مقابله هم می‌كند. بنابراین به جوانان عزیزی که در دانشگاه‌ها و حوزه‌ها مشغول تحصیل هستند، توصیه می‌شود به تهذيب نفس و اخلاق خود اهميت دهند تا صفاى نفس پیدا کنند و در صورتی که به مقامات بالای سیاسی و علمی رسیدند، در خدمت مردم و جامعه باشند و دنیا و آخرت خود و جامعه را تضمین کنند.