یک: خداوند قادر متعال، این خدای مهربان و نازنین، این اول حامی انقلاب اسلامی، این خدایی که خمینی و خامنه‌ای را سفرای خون حسین در عصر آخرالزمان قرار داد... آری! همین خدای خون شهدا، گاهی اینقدر ناز، معنادار و ملموس با ما سخن می‌گوید که حد و حساب ندارد. گاه هست که خدا با هواپیمای فوق‌مدرن دشمن با ما سخن می‌گوید. گمانم خدا دارد با RQ170 با ما حرف می‌زند و به ما می‌گوید؛ «ای مومنین! ببینید که چگونه اراده کرده‌ام تا مجهزترین سلاح دشمنتان، دست شما بیفتد؟!» درود باید فرستاد بر ملت بصیر و خداشناس ایران، یکی هم آن زمان که می‌داند چگونه شعار بسراید. لطفا دمی درنگ کنید در عمق این شعار: «دست خدا بر سر ماست، خامنه‌ای رهبر ماست». ولایت‌فقیه را ما مدیون لطف و کرامت خداوندیم. قانون اساسی خداوند این است که زمین، بی‌حجت نماند و حجت، بی‌نایب نماند. این قانون خدایی، اساسی‌تر از هر قانون اساسی است. از جمله قوانین اساسی خدا اما همین است که مومنان با همان سلاح کفار به جنگ ایشان بروند.
دو:
اینکه ما بعضا با همان اسلحه دشمن به جنگش می‌رویم، بسی مسبوق به سابقه است. لطف خدا به ما قدیمی است. از صدر اسلام مرور کن این لطف الهی را تا مثلا صدر انقلاب اسلامی و تا همین امروز. چه بسیار که حاج‌احمد متوسلیان و نیروهایش با همان اسلحه بعثی‌ها به جنگ دشمن رفتند. قصه دور و درازی دارد RQ170 و ریشه در تقدیر خدا دارد. دیرینه است محبت خدا به سربازان سپاه حق. «پهپاد» مشتی از خروار است و قطعا الطاف خدا به مجاهدین راه حق، ختم به این طیاره نخواهد شد.
سه:
RQ170 اسلحه دشمن بود درست مثل اینترنت، فیس‌بوک و توئیتر که اینها هم سلاح دشمن بود اما دیگر نیست! حداقل به آن معنا که دشمن فکرش را می‌کرد، نیست. لابد گلوله‌های گوگل هم از دست کاخ سفید خارج شده‌اند که در «بیداری اسلامی»، اینترنت به جای کمک به دشمن به یاری مسلمین می‌آید تا در فضای سایبر هم، گاه باشد که ما با همان اسلحه دشمن به جنگش برویم. در جریان جنبش تسخیر وال‌استریت هم اسلحه مجازی دشمن به روایتی؛ بی‌معرفتی کرد و علیه سازندگانش خروج کرد. چرا راه دور برویم؛ در همین فتنه88 هم حق باید داد به آن عضو سنای آمریکا که بگوید؛ «هزینه‌ای که آمریکا در فضای سایبر علیه جمهوری اسلامی انجام داد، اصلا مقرون به صرفه نبود.» باور کنید گاهی که در خلال بیداری اسلامی، حکام دست‌نشانده عرب از تهدید و تحریم اینترنت حرف می‌زنند یا آن زمانی که فیس‌بوک به خدمت جنبش 99 درصد مردم دنیا علیه نظام سرمایه‌داری درمی‌آید، وقت مناسبی است برای سجده به درگاه خداوند. اصولا گوگل خلق نشده بود که علیه کاخ سفید کارایی‌اش را نشان دهد. قطعا RQ170 آفریده نشده بود که روی بدنه‌اش «آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند» نقش بندد. اوباما خیال می‌کند بیداری اسلامی تقصیر جمهوری اسلامی است و نتانیاهو گمان می‌کند خاورمیانه دارد روی انگشتان حاج‌قاسم سلیمانی می‌چرخد؛ اینکه طبعا هست اما مقصر اصل کاری، جمهوری اسلامی نیست بلکه خداست! خدایی که خمینی و خامنه‌ای می‌پرستندش، اما نظام سلطه، بندگی‌اش را نمی‌کند. خدا مگر رها می‌کند بندگان صالحش را؟! خدا قول داده به حمایت، قول داده.
چهار:
جز RQ170 و جز طیاره‌های مجازی آسمان سایبر که جملگی اسلحه‌های جاسوسی دشمنند اما گاهی در خدمت بندگان خوب خدا درمی‌آیند، سلاح دیگری هم دارد دشمن ما. نام این اسلحه «پروپاگاندا»ست، یعنی تبلیغات، هارت و پورت و بوق و دروغ، یعنی همین که علی‌الدوام ادعا می‌کنند ایران بمب هسته‌ای می‌سازد، ایران فلان دارد و ایران بهمان دارد. واقعیت تلخ برای دشمن و حقیقت شیرین برای ما اما این است که اسلحه پروپاگاندا هم لزوما به همان ساز نمی‌رقصد که غرب می‌خواهد. پروپاگاندای دشمن علیه جمهوری اسلامی، نیک اگر بنگری، مثل پهپاد و توئیتر، آنقدر که در خدمت ما بوده، خوش‌خدمتی نکرده به نظام سلطه. هدف از این همه تبلیغ علیه جمهوری اسلامی، چیزی جز این نیست که نظام ما و روحیه مردم ما ضعیف شود اما مهم‌ترین نتیجه‌ای که دشمن از ورای دروغ دست یافتن ایران به بمب هسته‌ای گرفته است، جز این نبوده که جهانیان گمان کنند جمهوری اسلامی، حتما یک کشور قوی است و چه تبلیغی از این بهتر برای جمهوری اسلامی؟! 2 رکن مهم این پروپاگاندا یعنی «ایران‌هراسی» و «اسلام‌هراسی»، خوشبختانه بیش از آنکه به هراس و ترس ملل دنیا از ما بینجامد، بدین ختم به خیر شد که هم اسلام، قوی است و هم جمهوری اسلامی. قوت و قدرتی که البته برای جهانیان، ترس ندارد. آنچه جهانیان از آن می‌ترسند، نظام سلطه یک‌درصد است و البته آنچه جهانیان، دیگر از آن نمی‌ترسند، همین نظام سلطه است. در چنین منظومه‌ای، جمهوری اسلامی اگر قوی باشد، به نفع مردم دنیا بلکه مایه امید ملت‌هاست و هرگونه تبلیغی که جمهوری اسلامی را قوی‌تر نشان دهد کمک به جمهوری اسلامی است. آنچه اوباما از ایران تمنا دارد، فقط RQ170 نیست. خیلی از اسلحه‌های واقعی، مجازی و تبلیغاتی دشمن، به خواست خدا، بر ضد منافع سازندگانش دارد عمل می‌کند و به دست ما افتاده است.
پنج:
فتنه 88 هم کار دشمن و به نوعی اسلحه دشمن بود اما اراده خدا بر این امر استوار شد که فتنه 88 ختم به یوم‌الله 9 دی شود که این یکی، به طریق اولی و بشدت، مال ملت ماست و مال حکومت ماست. اسلحه را از دست دشمن درآوردن و اعطای آن به دوست، قانون اساسی خداست. این قانون فقط شامل حال خداباوران می‌شود. مع‌الاسف، عده‌ای که همه چیز را حتی حق و باطل را نسبی می‌دانند، عاجزند از درک نسبت خدا با بندگان صالحش. راه خدا از راه ابلیس جداست و البته که تولی و تبری لازم است. اینکه مدعی شویم همه در آن واحد، هم می‌توانند خوب باشند و هم می‌توانند بد، یعنی از نظر داعیه‌داران نسبی‌گرایی، «حسین» و «یزید»، «خیر» و «شر»، «حق» و «باطل» و «جمهوری اسلامی» و «نظام سلطه» فرق خاصی با هم ندارند!
شش:
طنز ماجرا شاید اینجا باشد که اسلحه نسبی‌گرایی و این شعار که «اخلاق، نسبی است»، هم از دست مروجینش خارج شده و دارد برعکس خود کار می‌کند! این خود به تنهایی نشانه دیگری است از اینکه روشنفکر ما اعم از دینی و غیردینی از ایجاد یک ارتباط درست با مخاطب خود عاجز است و قادر نیست پیام خود را به درستی منتقل کند. لذا می‌بینیم که فیلم می‌سازد اما پیامی که بیننده از فیلمش می‌گیرد، با پیامی که مدنظر خودش است، چقدر تفاوت دارد. اصغر فرهادی فیلم «جدایی نادر از سیمین» را می‌سازد اما بیننده داخلی و خارجی این فیلم، مهم‌ترین پیامی که از این اثر می‌گیرد این است؛ «دروغ، چیز بدی است»! این اما آنقدر برای کارگردان، گران تمام می‌شود که او را مجبور به مصاحبه سریع‌السیر با ماهنامه «فیلم» می‌کند، در حالی که هنوز فیلمش اکران عمومی نشده بود. اصغر فرهادی در آن گفت‌وگو خودش را به در و دیوار می‌زند تا پیام فیلم را آن‌طور که مدنظر خودش بوده بیان کند، بگوید و داد بزند که پیام این فیلم، نسبی بودن اخلاق است. همچنانکه RQ170 از دست کاخ سفید خارج شد، گاهی تالیف از دست مولف درمی‌رود و لزوما همان پیام مدنظر جناب کارگردان را به مخاطب منتقل نمی‌کند. برای خروج تالیف از دست مولف، یا به عبارت بهتر برای شوریدن تالیف علیه مولف، بهترین مثال همین «جدایی نادر از سیمین» است. اصغر فرهادی برای ساخت «جدایی...» 2 هدف دارد که به یکی، یعنی نسبی بودن اخلاق اذعان می‌کند. پیام دوم این فیلم که فرهادی فعلا ترجیح داده خیلی روشن نگویدش، قطعا این است که ایران جای مناسبی برای زندگی کردن نیست. با این همه، توده مخاطب داخلی و خارجی اصلا چنین برداشتی از فیلم فرهادی ندارد و درست به همین دلیل، فرهادی را مجبور می‌کند بگوید برای کدام پیام، این فیلم را ساخته. اینکه یک کارگردان مجبور شود پیام فیلم خود را در فلان مصاحبه عنوان کند، جای این طعنه را برای منتقد، محفوظ می‌دارد که؛ پس چرا فیلم ساختی؟! مقاله‌ات را می‌نوشتی!
***
«اسلحه اسکار» هم گاهی علیه خود شلیک می‌کند. اگر مخاطب فرض را بر این گرفته که پیام «جدایی...» چیزی جز نکوهش دروغ نیست، ما برای اسکار گرفتن آخرین فیلم اصغر فرهادی، لحظه‌شماری می‌کنیم! توده مخاطب داخلی و خارجی این تالیف آنقدر درگیر زشتی گناه بزرگ دروغ است که هیچ‌کدام از 2 پیام جناب مولف را نمی‌گیرد؛ هم پیام نسبی بودن اخلاق را و هم پیام نامناسب بودن ایران به عنوان جایی برای زندگی. این مخاطب آنقدر درگیر زشتی دروغ است که حتی یادش می‌رود در «جدایی...» فقط یک نفر از ایران می‌رود، آنکه اصلا دروغ نگفت یعنی سیمین! طرفه حکایت اینجاست؛ بازیگر نقش زن چادری فیلم در اولين مصاحبه‌اش اصرار دارد بگوید یک وجب از خاک ایران را با جایی عوض نمی‌کند! و این درست در شرایطی است که جناب کارگردان هم مثل سیمین فیلمش، ولو برای مدتی کوتاه از ایران رفته است! اصغر فرهادی اما برای اینکه مجبور است به شعارش یعنی «نسبی بودن اخلاق» وفادار باشد، لاجرم گاهی چهره سیمین را نیز در فیلم خود خراب می‌کند؛ آنجا که سیمین به شوهرش توصیه می‌کند، پدرت را ببر آسایشگاه، او که کسی را نمی‌شناسد! آری! سیمین در فیلم اصلا دروغ نمی‌گوید اما او فقط محبوب کارگردان است، نه مخاطب. کارگردان همچون سیمین، ایران را تلویحا جای مناسبی برای زندگی نمی‌داند و به خارج می‌رود اما مخاطب معتقد است دروغ بد است! کارگردان، همه را خوب نشان می‌دهد و همه را بد اما مخاطب معتقد است که دروغ بد است! پیام مولف این است که اخلاق، نسبی است اما پیام تالیف این است؛ دروغ بد است! روزی منتقدی، جالب اینکه از همین طیف روشنفکر به اصغر فرهادی گفته بود؛ تو اگر بخواهی درباره یک قاتل دزد هیز مال مردم خور فیلم بسازی، چه کار خواهی کرد اگر نسبی می‌دانی اخلاق را؟!
***
گمانم آلزایمر اصلی را کسانی گرفته‌اند که اسلحه دشمن را دست دوست نمی‌بینند. پیام مولف را ول کن، پیام تالیف را بچسب!