مجید اسلامی در شماره پیش مجله 24، گفت‌و‌گویی جالب و خواندنی با سیدرضا میرکریمی درباره «یه حبه قند» انجام داده که بخشی از آن در ادامه می‌آید:
خیلی از فیلم‌ها را تا مرحله مونتاژ در ذهنم می‌برم و در خودم حلشان می‌کنم و فقط به خاطر اینکه در ذهنم شکل گرفته، دیگر نیازی به ساختنشان احساس نمی‌کنم. حتی بارها با لحظه‌های احساسی‌اش درگیر می‌شوم، پلان به پلانش را چک می‌کنم ولی بعد که ازش سیر می‌شوم، می‌گذارمش کنار. باید ترس داشته باشم تا بخواهم بسازمش. اگر ترس نداشته باشم انگار آن را قبلا تجربه کرده‌ام.
اصیل‌ترین و ایرانی‌ترین شخصیت فیلم «پسند» است. قرار بود پسند در طراحی تماتیک، نقش آن آخرین حلقه عاطفی را بازی کند که می‌تواند این خانواده را به هم پیوند بدهد و حالا این آخرین حلقه دارد به عقد کسی در آن‌ور آب درمی‌آید. انگار همه در یک فضای سرخوشانه و خوشحال (که معمولا در این فضاها تصمیم‌های غلطمان را می‌گیریم) بهترین گوهرشان را می‌فرستند برود جایی که هیچکس خاطره درستی از آن ندارد. من نه منفی گفته‌ام نه مثبت.
انگار در دوره سرخوشی خیلی ابلهیم! زودباور، ساده‌لوح... ولی با یک مرگ خیلی چیزها می‌آید. انگار تازه دارند دایی را می‌شناسند. تازه دارند صحبت می‌کنند که چقدر جمعیت آمده بود. فکر نمی‌کردند کسی که اینقدر عنق بوده، این همه آدم معروفی بوده.
دلم می‌خواهد کسی که فیلم را می‌بیند یک ذره درنگ کند. از آن شتاب آدم‌ها که در نیمه اول دارند تصمیم می‌گیرند، برسد به نیمه دوم و مرحله دیدن همدیگر،
40 روز برای یک تصمیم وقت بگذاریم.
اینها مجموعه‌ای از خاطرات خودم است. ما به واسطه پدرم که ارتشی بود و خیلی ماموریت داشت، جاهای مختلف می‌رفتیم. من خودم در دزفول به دنیا آمدم ولی پدر زنجانی بود. مادرم اهل تکاب بود. برای عروسی هر کدام از خاله‌هایم تمام این مسیر را از دزفول می‌آمدیم آنجا. همانقدر که دما تغییر می‌کرد فرهنگ و نوع روابط هم تغییر می‌کرد. در ضمن در جایی که ما زندگی می‌کردیم هیچ‌کدام از اعضای فامیل در دسترسمان نبودند. وقتی می‌آمدیم توی فامیل محبت عجیبی به ما داشتند. خاله پسند آخرین خاله‌ام است. بقیه هم خاله‌های خودم هستند. بعضی اجازه دادند از اسم‌شان استفاده کنم، بعضی‌ها نه.
در ایران معمولا در صحنه‌های شلوغ 2 تا روش را به کار می‌گیرند: یا می‌روند به سمت بداهه، به این معنا که ماکتی از کار درمی‌آورند و دکوپاژی هم وجود ندارد؛ دوربین دور آدم‌ها می‌چرخد و بعد در مونتاژ خرد می‌شود. در این فرمت بعضی وقت‌ها چیزهایی هم به دست می‌آید اما چیزهایی که از دست می‌رود خیلی بیشتر است؛ شلختگی حاکم می‌شود، من این روش را دوست نداشتم. یک مدل دیگر این است که دوربین شلخته عمل نمی‌کند ولی فعال نیست.
کاری که قبلا می‌کردم این بود که از دستیارها خواهش می‌کردم جای بازیگرها جلوی دوربین حاضر بشوند تا ما با ویوفایندر نماها را چک کنیم. اینجا از بازیگران آموزشگاه‌های بازیگری که علاقه داشتند استفاده کردیم. کمکی که به من می‌کرد این بود که در محذوریت اخلاقی بازیگران نبودم و می‌توانستم برای یک سکانس یک نصف روز وقت بگذارم.
بدترین اتفاق این است که عده‌ای دور و برت باشند که مدام بگویند: «سلام آقا... خیلی خوب بود!» به چه درد می‌خورد؟ من خیلی از جزئیات را به کمک دستیار 3 پیدا کردم. روز اول به بچه‌ها گفتم اگر 999 بار چیزی پیشنهاد کردید و من رد کردم، هزارمی را بگویید.