این روزها در چین همه چیز خیلی سریع پیش می‌رود و سرعت تحولات در هیچ‌جا به اندازه شانگهای نیست. درست یک ماه پیش این شهر (و بندر بزرگ شرق چین) با وجود شکوه و اهمیتی که در پیشینه تاریخی‌اش داشته و رشد غول‌آسای این روزهایش و نقشی که در اقتصاد آینده جهان بازی خواهد کرد، در خطر پس‌رفت در زمینه فوتبال قرار گرفته بود. برای بیشتر اوقات فصل 2011 فوتبال چین، جمعیتی کمتر از 10 هزار نفر بازی‌های «شانگهای شینهوا»، تیم اول این شهر را تماشا می‌کردند. تیمی که سرانجام فصل را در رتبه ناامیدکننده یازدهم در سوپرلیگ چین به پایان برد اما شاید دوران بی‌رونقی فوتبال شانگهای بسر رسیده باشد چرا که سرمایه‌گذاران بزرگ عزم خود را جزم کرده‌اند که باشگاهی در ابعاد جهانی به راه اندازند. در هفته‌ای که گذشت هیچ باشگاهی در دنیا به اندازه شانگهای شینهوا سر و صدا به‌پا نکرد. نیکولاس آنلکا با آنها امضا کرده و به ژان تیگانا هموطن فرانسوی او هم عنقریب روی نیمکت‌شان می‌نشیند در حالی که نام‌های بزرگی چون دیدیه دروگبا نیز در آستانه پیوستن به شینهوا هستند. این نخستین‌بار است که یک موضوع مشترک 20 میلیون شانگهایی را به صورت مستمر درگیر ماجرایی بین‌المللی کرده است. مردمی که به وضوح به هیجان آمده‌اند و به شکل بی‌سابقه در چین کمونیستی نام مدیری جز رهبر حزب کمونیست را فریاد می‌زنند. این نام متعلق به ژو جون، مالک باشگاه است. وقتی فصل 2012 سوپرلیگ چین آغاز شود نام او با طنین بیشتری در ورزشگاه هونگکوی شانگهای شنیده خواهد شد. البته این بیش از فوتبال به لطف نقشی است که او در گسترش بازی‌های برخط (آنلاین) ایفا کرده است و حالا سلطان بازی‌های رایانه‌ای برخط می‌خواهد مرکز تجاری چین را تبدیل به مرکز فوتبال این کشور 3/1 میلیارد نفری کند. کمپانی آقای ژو «9» (The9) نام دارد که ریشه این نام را باید در میان محبوبیت عدد 9 میان خوره‌های بازی‌هایی مثل «جهان جنگ‌افزارها» جست که بازی محبوب خود را «هنر نهم» می‌نامند. او کسی بود که 6 سال پیش کمک کرد تا 3 باشگاه ضعیف شهر تبدیل به یک باشگاه سرحال در سوپرلیگ شوند. آغاز پایان بی‌رونقی فوتبال در این شهر زمانی بود که ژو در سال 2005 روی کار آمد و افسانه‌هایی درباره کیف‌های پر‌پولی که او قبل و بعد از بازی به بازیکنان می‌دهد در شهر پیچید. او همچنین کمپینی به راه انداخت تا سوپرلیگ چین هم به بازی‌های ویدئویی فیفا اضافه شود اما در این راه موفقیتی حاصل نکرد. او در ابتدا سهامدار یکی از 3 باشگاه یعنی کوچک‌ترین اما پرطرفدارترین در شانگهای به نام «شیاطین آبی شینهوا» بود و در سال 2007 در ازای 20 میلیون سهام شینهوا را خرید و موضوع اتحاد این باشگاه با رقیبش شانگهای اینترنشنال را مطرح کرد و ظرف 2 سال باشگاه متحد جدید چنان خود را نزد هواداران محبوب یافت که حتی تاریخچه‌ای طول و دراز برای آن نوشته شد. بلافاصله مربی محبوب بومی «وو جینگولی» با یک سرمربی خارجی، اسوالدو خیمنس جایگزین شد و کم‌کم همین اتفاق روی نیمکت و داخل زمین تکرار شد اما رفتن چهره‌های بومی در ابتدا نتیجه‌ای جز بحران نتیجه‌گیری نداشت با این وجود هنوز سیلی از تماشاگران به ورزشگاه می‌آمدند که همین‌ها وقتی ژو تصمیم گرفت کاپیتان سابق تیم و دفاع اسبق سلتیک‌گلاسکو، «دو وی» را برای تنبیه به تیم ذخیره‌ها بفرستد، سروصدای زیادی به راه انداختند. خیمنس به وضوح نمی‌توانست شرایط را کنترل کند پس «وو»ی محبوب خیلی زود بازگشت و تلاش کرد اوضاع را به حالت عادی بازگرداند. در طول فصل 2008 وقتی من با دستیار اسبق سرمربی تیم ملی چین در زمین تمرین باشگاه در بیرون شهر ملاقات کردم او به خوبی از اعتبار آقای ژو آگاه بود. به تدریج مالک جنجالی به‌طور مرتب در جلسات تمرین تیم اصلی حاضر می‌شد و درباره خرید بازیکنان خارجی اظهارنظر می‌کرد. او که حتی خودش را برای دیدار دوستانه سال 2007 با لیورپول در ترکیب اصلی قرار داده بود کمی بعد این شایعه را بر سر زبان‌ها انداخت که درصدد خرید باشگاه انگلیس برآمده است؛ خبری که هیچگاه تایید نشد.
«وو» سرمربی محبوب محلی وقتی بر آن شد با دخالت‌های مالک باشگاه مقابله کند، می‌دانست عمرش روی نیمکت به پایان نزدیک می‌شود و شد. جیا زیوکوان بزودی به این دلیل جایگزین وو شد که احترام بیشتری برای آقای مالک باشگاه قائل بود. البته جیا (یا آنطور که شایع شده بود خود ژو) هدایت مثبت وو را ادامه داد تا در فصل 2008 تیم به نایب قهرمانی برسد که این البته هشتمین نایب قهرمانی شانگهایی‌ها در چین از 1995 بود. حرف و حدیث‌های زیادی درباره این نایب قهرماني به وجود آمد از جمله پنالتی هدر داده شده توسط مهاجم کلمبیایی، همیلتون ریکارد در روز آخر لیگ و تغییر محل بازی خانگی از ورزشگاه هونگکو به ورزشگاه منفور یائونشن به عنوان عواملی که مانع قهرمانی تیم شدند، بین هواداران پیچیدند. البته اعتبار گلزن سابق میدلزبورو بیش از دیگر واردات شینهوا بود، بیش از کسانی مثل هرنان برانکوی آرژانتینی که وقتی پس از مدت‌ها هدر دادن موقعیت‌ها و ناسزا شنیدن از هواداران گل زد، ژو را به حرف آورد: «دروگبا در چلسی موقعیت‌هایی به مراتب بیشتر را هدر می‌دهد ولی وقتی واقعا به او نیاز است، گل می‌زند». آقای مالک اینگونه از هواداران خواست که خرید‌های خارجی‌اش را تحمل کنند اما حتی خود این مرد 45 ساله هم باور نمی‌‌کرد که 2 سال بعد واقعا درباره دروگبایی صحبت خواهد کرد که نه برای چلسی بلکه برای شینهوا گل می‌زند. حتی برای مخالفان او هم جالب است که بدانند چگونه این باشگاه به جایی رسیده که با امثال نیکولاس آنلکا وارد معامله می‌شود و البته منتقدان ژو می‌گویند که مهم‌تر از خرید آنلکا نحوه مدیریت ستاره‌ها در باشگاه است. مطمنا خود ژو هم به این موضوع فکر کرده: «خوب است که او را در سوپرلیگ چین می‌بینیم. آنلکا شخصیتی متفاوت دارد و حضور او بستگی به این دارد که مربی چگونه تاکتیک‌ها را بر اساس او می‌چیند و آیا به او فضای کافی می‌دهد یا خیر». حالا سیلی از ستاره‌ها پشت دروازه شهر شانگهای صف کشیده‌اند. یکی از بزرگ‌ترین مراکز صادرات دنیا تبدیل به یک قطب بزرگ واردات ستاره‌های فوتبال شده است. امروز آنلکا، فردا دروگبا و شاید در آینده‌ای نه‌چندان دور ته‌بس و رونی! چرا که نه!