هدفمند شدن یارانهها باید سالها پیش از این رخ میداد اما سوبسیدهای بیحساب و کتاب حتی پس از گذشت چندین سال از شرایط ویژه جنگ، طوری در اقتصاد ایران ریشه دوانده بود که ساماندهی آن کاری غیرممکن به نظر میرسید. اقتصاد کوپنی حتی در دورانی که آن را سازندگی نامیدند ادامه یافت تا همه امیدها برای ترمیم اقتصاد جنگزده در این ایام ناامید شود. در این مدت هر از گاهی صحبت از هدایت و آغاز مطالعات برای ساماندهی سوبسیدها میشد اما آن همت لازم برای ارائه طرحی که سوبسیدهای آن روز و یارانههاي امروز را هدفمند کند وجود نداشت. حتی در دوران اصلاحات کمترین توجهی به اقتصاد در حال احتضار ایران نشد و شعار، حرف اول را میزد. با روی کار آمدن دولت نهم توجه به اقتصاد در اولویت قرار گرفت و تحول در این حوزه با سهمیهبندی سوخت آغاز شد.
این اقدام قابل تحسین دولت مقدمهای برای آغاز تحولی شگرف در اقتصاد ایران شد و طرح تحول اقتصادی با چکشکاری نمایندگان مجلس به قانون تبدیل شد. حتی پس از تصویب این قانون خیلیها شبهات فراوانی درباره اجرای آن مطرح کردند اما سرانجام روز تاریخی هدفمندی یارانهها فرا رسید و شامگاه 28 آذر89، رئیسجمهور فرمان اجرای آن را صادر کرد. دولت در ابتدا با کمک مردم توانست قیمتها را کنترل کند و افزایش ناگهانی تورم و افزایش نرخ کالاها اتفاق نیفتاد. در چند ماه ابتدایی اجرای این قانون همه از اجرای خوب و همکاری ملت شگفتزده شدند و ادامه راه پرمخاطره هدفمندی یارانهها هموارتر از پیشبینیها به نظر میرسید.
در این بین البته انتقاداتی درباره نحوه اجرای این قانون و عدم هماهنگی صددرصدی دستگاهها به گوش میرسید که برخی از آنها درست بود. بهطور کلی میتوان گفت دولت در برخورد با هدفمندی یارانهها که فقط یک سال از تولد آن میگذرد، خوب عمل کرده اما هنوز در ابتدای راه قرار دارد. دولت برای اجرای فازهای بعدی این قانون اگر دستگاهها و ارگانهای تحت نظارت خود را هماهنگتر نکند و مشکلاتی همچون عدم تخصیص یارانهها به بخش صنعت و تولید و عدم حمایت از فعالان صنایع و بنگاههای اقتصادی ادامه پیدا کند به موانع بسیار برخواهد خورد.
به هر حال یک سال هدفمندی یارانهها نشان داد ظرفیت جامعه برای ترمیم اقتصادی بسیار بیش از تصورهاست و دولت در صورت برنامهریزی صحیح میتواند گامهای بعدی را محکمتر بردارد. البته دولت برای تحقق اهداف تعیینشده کار سختی را پیشرو دارد و همچنان به کمک ملت محتاج است.