«2 دوره حضور در جام‌جهاني و گلزني در معتبرترين رويداد بين‌المللي فوتبال، 111 بازي ملي و بستن بازوبند كاپيتاني در تيم ملي، كسب عنوان بهترين بازيكن سال آسيا، 250 بازي و 29 گل در بوندس‌ليگا، قرار گرفتن در فهرست برترين پاسورهاي بوندس‌ليگا، كسب عنوان بهترين بال راست فوتبال باشگاهي آلمان و...».
همه آنچه كه در پاراگراف بالا خوانديد، بخشي از افتخارات مهدي مهدوي‌كيا در دوران طولاني حضورش در فوتبال ايران و آلمان بوده است؛ افتخاراتي كه براي يك بازيكن آسيايي بسيار قابل‌تقدير است اما مهدوي‌كيا از آن جهت شايسته احترام است كه فقط محدود به اين كارنامه نماند و با تشخصي كه در همه اين سال‌ها بروز داد، تبديل به يكي از دوست‌داشتني‌ترين فوتباليست‌هاي تاريخ ايران شد.
در تاريخ فوتبال ايران بازيكنان بزرگي بوده‌اند كه افتخارات فراواني داشته‌اند اما فقط تعداد انگشت‌شماري از آنها توانسته‌اند از پل بين «شهرت» و «محبوبيت» به سلامت عبور كنند و مهدوي‌كيا يكي از اين گروه انگشت‌شمار بود. منش، رفتار و گفتاري كه او در همه اين سال‌ها ارائه كرد، مهدوي‌كيا را در جايگاهي ممتاز قرار داد، هرچند در سال‌هاي پاياني فوتبالش «عاقبت به خير» نشد و بعد از 2 بار تلاش براي بازگشت به تيم محبوبش پرسپوليس، ناگزير به انتخاب استيل‌آذين و داماش شد.
مهدوي‌كيا آرزو داشت با پيراهن پرسپوليس با دنياي فوتبال وداع كند اما دست‌هاي پنهان و آشكار اين اجازه را به او ندادند تا «وداعي باشكوه» به حسرت‌هاي فوتبالي او اضافه شود. شايد آن چند تماشاگري كه به نشانه اعتراض شعار «مهدوي‌كيا، باي‌باي» سر دادند، نمي‌دانستند كه با كج‌سليقگي تمام در حال بدرقه يكي از بهترين‌هاي تاريخ فوتبال ايران هستند.
مهدوي‌كيا فوتباليستي بود كه در جنوبي‌ترين نقطه تهران متولد شد و در مناطق محروم جنوب شهر رشد كرد اما برخلاف نظر همه آنهايي كه معتقد به طبقه‌بندي آدم‌ها در قالب «جنوب شهري و شمال شهري» هستند و لفظ «بچه جنوب شهري» را مترادف با «ناهنجاري اجتماعي» قلمداد مي‌كنند، يكي از جنتلمن‌هاي ورزش ايران بود... چيزي نمانده جز آرزوي موفقيت براي مهدي كه انگار در هامبورگ قدر و قيمتش را بيشتر مي‌دانند.