پایان جنگ 7 ساله بین امپراتوری ایران و روم با شکست رومیان (579م)
فزونخواهی 2 قدرت بزرگ قرن ششم میلادی یعنی ایران و روم که هر یک سعی داشت سرزمینهای بیشتری را در اختیار داشته باشد، باعث شد در طول سالیان طولانی، بین این دو امپراتوری، جنگ و درگیری صورت گیرد. یکی از این جنگها، موسوم به جنگ 7 ساله است که در تاریخ نهم سپتامبر 572 م، در زمان امپراتوری ژوستینین پادشاه روم و به فرمان او برای تسخیر پارهای متصرفات غربی ایران آغاز شد اما این جنگ پس از 7 سال در 24 ژوئیه 579 م با شکست رومیان به پایان رسید. این شکست چنان برای ژوستینین گران آمد که از مقام خود استعفا داد و جانشین او با پرداخت 45 هزار سکه طلا به عنوان غرامت، انوشیروان پادشاه سلسله ساسانیان را حاضر به صلح کرد. با این حال با مرگ انوشیروان، جانشین وی هرمز چهارم دوباره جنگ با رومیان را آغاز کرد. جنگهای طولانی بین ایران و روم حاصلی در برنداشت جز اینکه دو قدرت را به ضعف کشاند. درنهایت با ورود اسلام، 2 امپراتوری ایران و روم در برابر سپاه اسلام به زانو درآمدند و تسلیم شدند.
تصویب طرح واگذاری قیمومیت سرزمینهای عربی خاورمیانه (1921م)
طرح واگذاری قیمومیت سرزمینهای عربی خاورمیانه در چنین روزی از سال ۱۹۲۱ میلادی به تصویب رسید. پاریس و لندن در جریان جنگ جهانی اول و پس از آن، درباره تقسیم امپراتوری عثمانی میان خود به توافق رسیده بودند و تصمیم جامعه ملل در ۲۴ ژوئیه ۱۹۲۱م برای قیمومیت، در واقع به این تقسیم جنبه قانونی میداد. یکی از اولین طرحهایى که در این زمینه ارائه شد، طرح قیمومیت مناطقی در آفریقا و اقیانوس آرام بود اما درباره کشورهای خاورمیانه، اتخاذ تصمیم چندینبار به تعویق افتاد و سرانجام طرحهای مربوط به این کشورها در ۲۹ سپتامبر ۱۹۲۳م قوت اجرایى پیدا کرد. براساس تصمیم کمیسیون، سرزمینهای لبنان و سوریه تحت قیمومیت فرانسه قرار گرفت و عراق، فلسطین و ماورای اردن تحت سیطره انگلستان درآمد. اگرچه سپردن حاکمیت سرزمینهای اسلامی به فرانسه و انگلیس، خشم مردم مسلمان منطقه را برانگیخت اما این دو کشور، سلطه خود را بر سوریه، لبنان، عراق و اردن تحکیم بخشیدند و بویژه انگلیس زمینه لازم برای تشکیل دولت نامشروع صهیونیستی در فلسطین را فراهم کرد.
تولد «سیمون بولیوار» مبارز و استقلالطلب معروف آمریکای جنوبی (1783م)
سیمون بولیوار، سیاستمدار و انقلابی معروف آمریکای لاتین در 24 جولای 1783م در شهرکاراکاس در ونزوئلا به دنیا آمد. وی پس از طی تحصیلات دانشگاهی در رشته حقوق، درصدد برآمد تا کشور خود و مناطق آمریکای لاتین را از یوغ استعمار اسپانیا رهایى بخشد. از اینرو از سال 1813م، مبارزات استقلالطلبانه خود را آغاز کرد و بسیاری از سرزمینهای این ناحیه را از استعمار اسپانیا آزاد کرد. پس از آن، بولیوار در انقلاب کاراکاس شرکت فعال داشت و با کمک ارتشی از هوادارانش، کلمبیا را به تصرف درآورد. پس از آن، بولیوار از طرف کنگرهای که به منظور تشکیل کلمبیای بزرگ برپا شده بود، به ریاست جمهوری برگزیده شد و با آزادسازی کلمبیا، ونزوئلا و پاناما، این هدف را تحقق بخشید. در سال 1822م مبارزات آزادیبخش بولیوار به اکوادور نیز گسترش یافت و این کشور پس از آزادی به کلمبیای بزرگ پیوست. یک سال قبل از آن نیز بولیوار با فرماندهی نیروهای آزادیبخش پرو، این کشور را از یوغ استعمار اسپانیا آزاد کرده بود. در سال 1826 انقلابیون بولیوی نیز به رهبری بولیوار پس از 17 سال مبارزه توانستند سرزمین خود را آزاد کنند و به پاس خدمات سیمون بولیوار، این کشور را بولیوی نامیدند. بولیوار رؤیای وحدت آمریکای جنوبی را در قالب تشکیل فدراسیون دنبال میکرد اما به علت خودمحوریها و فرقهگرایىها، نتوانست به این خواسته خود جامه عمل بپوشاند. وی در اواخر عمر پس از آنکه مدتی نیز به دیکتاتوری روی آورد، از قدرت کناره گرفت. سیمون بولیوار تمام ثروت سرشار و ارثیه هنگفت پدر را در راه پیشرفت انقلاب و آزادی سرزمینهای آمریکای لاتین گذاشت تا اینکه در هفدهم دسامبر سال 1830م در 47 سالگی درگذشت. در حال حاضر، سیمون بولیوار در کشورهای آمریکای جنوبی و بویژه در ونزوئلا به عنوان قهرمان ملی، محبوب همگان است.