یوم‌الله 9 دی، آن روی سکه یوم‌الله 22 بهمن است؛ سکه‌ای که در دستگاه غیرت انقلابی و بصیرت عاشورایی ملت ما اما فقط به عشق ولایت فقیه ضرب شد. نسبت 9 دی با خامنه‌ای، همان نسبت 22 بهمن است با خمینی. در هر دو روز، مردم به ولی‌فقیه، با حضورشان و در مقام عمل، رای «آری» دادند. اگر چه بعضی‌ها کفن پوشیده بودند اما همگان، جانشان را کف دست گذاشته بودند. گاهی رفراندوم، در صندوق، نهان نمی‌شود، بلکه در خیابان، عیان می‌شود. اصلا مهم نیست که این ملت در کدام سال انقلاب اسلامی، مشغول نفس کشیدن است. نشان به نشان 9 دی، ذره‌ای از شور و شعور و حضور ملت ما کم نشده. اگر 22 بهمن باید به صحنه می‌آمدند تا انقلاب اسلامی پیروز شود، در 9 دی نیز باید به صحنه می‌آمدند تا ثابت کنند جمهوری اسلامی به عنوان میراث انقلاب اسلامی، چقدر برای‌شان عزیز و دوست‌داشتنی است. آنچه یک روز معمولی را بدل به یک یوم‌الله ویژه می‌کند، هیچ نیست الا دست بیعت مداوم ملت در دست ولایت. ولی‌فقیه، خواه خمینی باشد و خواه خامنه‌ای، و انقلاب اسلامی، خواه نخستین روز عمرش باشد و خواه 30 سال از عمرش گذشته باشد، آنچه برای ملت ما امری عادی و طبیعی است، تبدیل حادثه‌ها به حماسه‌هاست.
اگر از رهبری امام خامنه‌ای فقط 10 سال گذشته باشد، آنچه ما به خوبی بلدیم انجامش دهیم، یوم‌الله 23 تیر 78 است و اگر از رهبری «آقا» 20 سال گذشته باشد، باز هم ما بلدیم که چگونه از یک چهارشنبه عادی و معمولی، یوم‌الله 9 دی 88 بیافرینیم. ما ملت، جمهوری اسلامی منهای ولایت فقیه را امری محال و عینا نظام طاغوت می‌دانیم. خامنه‌ای اگر چه در یوم‌الله 23 تیر 78 نشان داد ضامن بقای اسلامیت نظام است، لیکن در 9 دی 88 ثابت کرد ضامن جمهوریت نظام هم هست. اگر رهبر نباشد و اگر رهبر تنها باشد و اگر بر زمین بماند وصیتنامه امام و شهدا، بعضی‌ها نشان دادند برای رها کردن گلوله‌های سرگشاده علیه اسلامیت و جمهوریت نظام جمهوری اسلامی، بسی استعداد دارند. چگونه از یاد ببریم فتنه 88 را و 8 ماه دفاع مقدس را که صدالبته وقاحت بعضی‌ها از خباثت بعثی‌ها بیشتر بود. استعداد این ملت بلکه مهارت این ملت عاشورایی اما کور کردن چشم فتنه هاست. نظام سلطه بخواهد یا نخواهد، اعتراف کند یا نکند، مجبور است انقلاب اسلامی را با یوم‌الله 22 بهمن خمینی بشناسد و جمهوری اسلامی را با یوم‌الله 9 دی خامنه‌ای. این هر دو یوم‌الله ما بشدت بین‌المللی است و بیش از مصرف داخلی، برد خارجی دارد. بعد بیرونی دارد. ظاهر شعارهای 9 دی اگر چه سران فتنه و سران نفاق را نشانه گرفته بود، اگر چه تجار سیاست‌پیشه بی‌ریشه را ورشکسته اعلام می‌کرد و اگر چه بر صورت بی‌بصیرت خواص بی‌خاصیت، زخم‌های کاری می‌انداخت، لیکن عمق شعارهای 9 دی سال هشتاد و اشک، چیزی جز ظاهر شعار اصلی انقلاب اسلامی در 22 بهمن 57 یعنی «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی» نبوده و نیست. آری! جمهوری اسلامی از شکل کاریکاتوری‌اش هم آزاد و مستقل است. اگر قرار بود دل ما در گرو ولی فقیه حکیم و عادل و مردمی و اسلام شناس نباشد، ما اصولا نباید انقلاب‌اسلامی می‌کردیم. اگر قرار بود ما رای اشراف را بر آرای پابرهنه‌ها برتری دهیم- نماد حمله علیه جمهوریت نظام- و اگر قرار بود ما در روز عاشورا هلهله کنیم و سوت بزنیم- نماد حمله علیه اسلامیت نظام- اصولا نیازی به انقلاب اسلامی علیه رژیم پهلوی نبود. بدون ولی فقیه یعنی بدون خمینی و خامنه‌ای، جمهوری اسلامی، اسم بی‌رسمی است. آنچه به جسم انقلاب اسلامی جان می‌دهد، ولایت فقیه است و آنچه نام خمینی را همچنان در جهان زنده و جاوید نگه داشته است، مرام خامنه‌ای است. در مردمی بودن خمینی همین بس که 22 بهمن جز او هیچ حزب و دار و دسته‌ای رهبر ما نبود و در مردمی بودن خامنه‌ای، همین بس که در یوم‌الله 9 دی، جز عکس «حضرت ماه»، تمثال احدی بر آسمان سینه‌مان نقش نبسته بود. یوم‌الله 9 دی، چیزی فراتر از یک رفراندوم است. ما به خامنه‌ای «رای» ندادیم، بلکه کاری مهم‌تر کردیم و جانمان را کف دست گذاشتیم. ما رای را می‌دهیم و لازم باشد حفظ می‌کنیم و لازم باشد پس می‌گیریم، لیکن «خونی که در رگ ماست/هدیه به رهبر ماست». خون را می‌دهیم و هر چند از بی‌مقدار بودنش شرمنده‌ایم اما پس نمی‌گیریم. کفن می‌پوشیم ولی با دست خودمان، نه بعد از مرگ، که در اوج حیات. عمق شعارهای ما در 9 دی، شأن این روز را نشان می‌دهد. یوم‌الله 9 دی، سران فتنه، اسم رمز سران کفر بودند و ما در آن «چهارشنبه الهی»، مهم‌ترین مچی را که خواباندیم، مچ کاخ سفید بود. ما در 9 دی نشان دادیم برای‌مان فرقی نمی‌کند چه کسانی سربازان نظام سلطه باشند؛ بعثی‌ها یا بعضی‌ها یا هرکس و ناکس دیگر. هر که باشند و در هر پست و مقام و سابقه‌ای که باشند، در مقابله با ولایت فقیه و مصداقش، با یک تن، با یک سیدعلی حسینی خامنه‌ای طرف نیستند، بلکه با یک وطن طرفند. سینه این ملت شهید داده، سپر دفاع از ولایت فقیه است و هیچ فرقی نمی‌کند 8 سال دفاع مقدس باشد یا 8 ماه، و جنگ، «جنگ تحمیلی» باشد یا «جنگ تحلیلی». غروب 9 دی، اگر چه تجار ورشکسته سیاست، از دست بصیرت ملت، عصبانی بودند اما شام غریبان کاخ سفید بود. اوباما و نتانیاهو فهمیدند سران فتنه، بی‌عرضه‌ترین سربازان کاخ سفیدند. غروب 9 دی، آنکه عزادار واقعی بود، آمریکا و اسرائیل بود. یوم‌الله 9 دی، آغاز فصل نوینی از بدبیاری‌های زنجیره‌ای دشمنان جمهوری اسلامی بود، چه اینکه «بیداری اسلامی» و به دنباله‌اش، «جنبش تسخیر وال‌استریت» هر دو بعد از 9 دی، جان و بال و پر گرفتند. یوم‌الله 9 دی، خامنه‌ای اگر چه نشان داد خمینی دیگر است اما نقش «آقا» بعد از 9 دی، یعنی اینکه خامنه‌ای، نسبتی توامان با انقلاب اسلامی و بیداری اسلامی دارد. یوم‌الله 9 دی، جمهوری اسلامی بر دشمنانش پیروز شد چرا که جز این، تولد و تبلور بیداری اسلامی ناممکن می‌نمود. اول باید شکست‌ناپذیری و قدرت انقلاب اسلامی در دنیا ثابت شود، تا فردایش بیداری اسلامی رخ دهد. الگوی بیداری اسلامی یعنی انقلاب اسلامی به 9 دی نیاز مبرم داشت تا به دوست و دشمن ثابت کند همچنان یک الگوی ناب است. چشم دنیا قبل از میدان التحریر به خیابان انقلاب اسلامی دوخته شده بود. همین که الگو، اسوه، معلم و پیشرو را در راهش استوار دید و همین که از فتح‌الفتوح 9 دی مطمئن شد، به صرافت بیداری اسلامی افتاد. حالا دیگر انقلاب اسلامی فقط الگوی بالقوه جهان اسلام نبود بلکه به برکت یوم‌الله 9 دی و به برکت رهبری حکیمانه خامنه‌ای، تبدیل به الگوی بالفعل خاورمیانه شده بود. علم انقلاب اسلامی در فتنه 88 از دست مجروح و کف العباسی خامنه‌ای نیفتاد، تا این فقط «آقا»ی ما باشد که «امام خامنه‌ای» مسلمانان مبارز باشد.
***
این همه که نوشتم در مقام «تجلیل» بود، لیکن در باب «تحلیل» باید نوشت؛
یک:
اصولا ذات آدمی اینگونه است که وقتی از چیزی، روزی، شخصی، حماسه‌ای خوشش می‌آید، بیشتر دوست می‌دارد که پدیده‌های نیک روزگار را مرتبط کند با آن امر دوست‌داشتنی اما افراط در این کار، از مصادیق بارز دفاع بد از یک اتفاق خوب است. با علم به این نکته و اشاره لازم و ضروری به متنی که قبلا نوشتم، یعنی دل‌نوشت «در مکتب آنتالیا نمی‌توان انقلاب کرد»، سوالاتی را مطرح می‌کنم؛
یک:
آیا میان یوم‌الله نهم دی‌ماه سال 1380 و اشک با «بیداری اسلامی»، حقیقتا ارتباطی وجود دارد؟
یک/ 1:
اگر ارتباط وجود دارد، این رابطه، مستقیم و عینی است، یا نامرئی و غیرمستقیم؟
یک/ 2:
اگر ارتباط وجود دارد، یوم‌الله 9 دی بیشتر حاضر در «انقلاب اسلامی» است یا ناظر بر «بیداری اسلامی»؟
یک/ 3:
اگر ارتباط وجود دارد، این رابطه، مثل رابطه طبیعی همه اجزای انقلاب اسلامی با کلیت پدیده بیداری اسلامی است یا ویژه و ممتاز و متمایز است؟
دو:
نمی‌توان از یوم‌الله 9 دی 88 سخن گفت اما اشاره به فتنه همان سال نکرد. آتش گیرم هم گلستان شده باشد؛ آنچه مهم است تولد پروانه از درون نطفه کرم فتنه است. درخت برای نونوار شدن، لازم است پوست بیندازد و بی‌رخت و لباس شود. بدون پاییز و زمستان و موسم خزان و بی‌برگی، رگ حیات بهار قطع می‌شود. اصولا «عسر» و «یسر» و فراز و فرود باهمند. در همین باره باز هم سوالاتی می‌پرسم؛
دو/ 1:
آیا 2 سال بعد از فتنه 88 می‌توانیم ادعا کنیم که فتنه آن سال، حکایت 8 سال جنگ تحمیلی، لطف پنهان خداوند به ملت ما بوده است؟
دو/ 2:
آیا در صورت نبود فتنه 88 چیزی از جنس آن چهارشنبه نوستالژیک به وجود می‌آمد؟
دو/ 3:
آیا ختم شدن فتنه 88 به یوم‌الله 9 دی، ارزشش را دارد که اینک ما از زاویه‌ای آسمانی‌تر و خدایی‌تر به فتنه سال 88 نگاه کنیم؟
دو/ 4:
آیا تبدیل شدن حادثه زمستان به حماسه بهاران و گلستان از پس آتش و کام سیراب از ورای عطش، از جمله قوانین اساسی خداوند است؟
سه:
ایامی که سران فتنه مشغول فتنه بودند، خواص بی‌بصیرت مشغول بی‌معرفتی، ناطق مشغول سکوت، هاشمی مشغول نامه سرگشاده، آقازاده‌ها مشغول آشوب عاشورا و ولایت و ملت مشغول مبارزه با فتنه، جهان به نسبت اوضاع آرامی را می‌گذراند. نه خبری از بیداری اسلامی بود و نه نشانی از جنبش تسخیر وال‌استریت. شبی در گرماگرم فتنه از خدا، منتقدانه اما ملتمسانه و عاجزانه پرسیدم؛
سه/ 1:
خدایا! همه دنیا را آرام کرده‌ای که نظام سلطه، بیشتر به ریش جمهوری اسلامی بخندد؟
سه/ 2:
خدایا! مگر نمی‌بینی غم، اندوه و نگرانی ملل آزاده دنیا را؟ مگر نمی‌بینی آتش فتنه در اندام انقلاب اسلامی، ناراحتشان کرده؟
سه/ 3:
خدایا! تا انقلاب مهدی، اینگونه می‌خواهی هوای آرمان خمینی را داشته باشی؟
سه/ 4:
خدایا! چرا فتنه در این فصل، که تازه قد کشیده و جوان رشیدی شده جمهوری اسلامی، باید رخ دهد؟
چهار:
روزی از روزهای بیداری اسلامی اما حال و هوای سخنم با خدا عوض شد. دریافتم که خدا با جمهوری اسلامی، بازی‌های اندر پرده قشنگی دارد. نمی‌دانستم این بازی‌ها را اما وجودش را احساس می‌کردم و می‌پرسیدم؛
چهار/ 1:
خدایا! حکمت این چه بود که فتنه 88 هرگز با انقلاب ملل مسلمان علیه حکامشان، همزمان نشد؟
چهار/ 2:
خدایا! اگر این همزمانی رخ می‌داد، کار ما متاثر از ظاهر این همزمانی، چقدر دشوارتر می‌شد؟
چهار/ 3:
خدایا! حکمت این چه بود که بعد از 9 دی 88 خاورمیانه تبدیل به پایتخت اعتراض علیه نظام سلطه و دست‌نشانده‌هایش شد؟
چهار/ 4:
خدایا! یوم‌الله 9 دی، آخرین میخ بر تابوت فتنه مربوط به انتخابات بود یا نخستین روز بیداری موسوم به اسلامی؟
***
فصول مشترک یوم‌الله 9 دی و بیداری اسلامی:
درست به همان دلیل که ملت ما در یوم‌الله 9 دی به خیابان انقلاب اسلامی آمد، دیگر ملل مسلمان منطقه هم به کوچه‌های اصلی شهرشان کوچ اعتراض کردند. این سخن اگر چه در ظاهر، سخن درشتی به نظر می‌رسد اما در باطن اتفاقا سخن درستی است. واقعیت این است که نقطه اشتراک 9 دی و بیداری اسلامی، هیچ نیست الا «انقلاب اسلامی». تنها تفاوت اینجا بود که اولا؛ ما زودتر از دیگران به صحنه آمده بودیم و ثانیا؛ ما برای حفظ انقلاب اسلامی آمده بودیم، نه تحققش. به هر حال آنچه برای ما و دیگر مسلمین، موضوعیت اساسی داشت، چیزی جز انقلاب اسلامی نبود. ما اصولا 30 سال از دیگر ملل منطقه جلوتر بودیم. انقلاب اسلامی داشتیم. خمینی داشتیم. خامنه‌ای داشتیم و داریم، اما در یوم‌الله 9 دی، اهدافی پای ما را به خیابان انقلاب اسلامی باز کرد که با آرمان بیداری اسلامی ملل منطقه یکی است. اگر مردم مصر، تونس، یمن، اردن، بحرین و لیبی آمده بودند که بگویند اسلام و جمهوریت و استقلال و عدم وابستگی به آمریکا و لزوم مبارزه علیه اسرائیل... و مواردی از این دست را می‌خواهند، ما اما دنبال حفظ همین شعارها بودیم. داشتیمش اما برای ابقای داشته‌هایمان، نیاز به یک راهپیمایی داشتیم. دیگر رای کافی نبود، باید به خیابان می‌آمدیم. باید اعتراض می‌کردیم.
ادامه در صفحه 3