ادامه از صفحه اول
با توجه به بدهی کوه‌آسای ایتالیا 9/1 بیلیون ( 1900 میلیارد یورو و بیش از 140 درصد از تولید ناخالص ملی) استراتژی بانک‌ها و نجات کشورهای بدهکار به مرز امکانات خود می‌رسد. روزنامه فرانکفورتر آلگماینه در 20/8/2011 نوشت: «بحران در مرحله بعدی خود به نظام خدمات اجتماعی چنگ می‌اندازد و این قدرت را دارد که دست به سوی نظام سیاسی نیز ببرد، می‌بینیم که مساله بدهی‌ها و حل آن در واقع مساله تقسیم ثروت است». در واقع در برابر کوه‌های بدهی‌ها، یک ثروت رشد یابنده پرشتاب نیز قرار دارد. همانطورکه مازاد بازرگانی یا مازاد صادرات یک کشور موجب بدهی دولتی یک کشور دیگر می‌شود، به همین صورت یک اقلیت فوق‌العاده ثروتمند از بدهی‌های یک دولت و بهره‌ای که باید بپردازد، سود می‌برند. برخلاف بدهی‌ها که پخش هستند، ثروت در دست چند میلیاردر متمرکز است: 12 میلیون میلیونر در سراسر جهان، یعنی 9/0 از تمام خانوارهایی که پول قابل ملاحظه‌ای دارند، 39 درصد از کل پول جهان را در اختیار دارند. شتاب رشد پول ثروتمندان آلمان 2 برابر سرعت رشد تولید ناخالص ملی این کشور است و در آلمان در حدود یک درصد از خانوارها تقریبا نیمی از ثروت پولی را در اختیار دارند. اسکار نگت نسبت تقسیم ثروت امروز را با نسبت تقسیم ثروت در فرانسه، قبل از انقلاب فرانسه مقایسه می‌کند. خروج از بحران بدهی بدون توزیع این ثروت غیرقابل تصور است. صحبت بر سر منظم کردن بازارهای مالی نیست صحبت بر سر پس راندن تسلط آنهاست. اگر از ثروت کاسته نشود، اگر ثروت و قدرت دست‌نخورده برجای بماند، حاصلش دیکتاتوری بازارهای مالی، سیاست اقتدارگرا و سرکوبگر، تورم و فقر بیشتر خواهد بود.