كاركرد فتنه 88 مأيوس كردن ملل مسلمان بود

ادامه از صفحه اول

صبرمان داشت تفسیر به بی‌غیرتی می‌شد و بصیرتمان داشت محدود به مباحث نظری باقی می‌ماند. نمی‌شد که به خیابان نیاییم. ظاهرا زبان رای ما را عده‌ای نمی‌فهمیدند، ناچار بودیم پیام رای‌مان را با زبان خودمان به گوششان برسانیم و اعلام کنیم آرای ما قبل از اینکه به دولت فلان و مجلس بهمان باشد، به اصل حکومت است و اصل این نظام هم یعنی ولایت فقیه.اگر دیروز رای خودمان را به صندوق انتخابات جمهوری اسلامی انداختیم، یوم‌الله 9 دی تفسیر کردیم رای‌مان را که چیست و به کیست. روشن حرف زدیم در 9 دی. کامل کردیم رای‌مان را. ما حکومت اسلامی داشتیم و جمهوری اسلامی داشتیم، لیکن سران فتنه را کسانی یافته بودیم که می‌خواهند علیه اسلامیت و جمهوریت بشورند. برای ما سران فتنه هیچ فرقی با امثال مبارک، بن‌علی و ملک عبدالله نداشتند، جز اینکه دستشان از حکومت کوتاه بود. سران فتنه، دیکتاتورهای بالقوه‌ای بودند که چون دستشان از حاکمیت کوتاه بود، نتوانستند جز نامه سرگشاده، شمشیر دیگری علیه رای ملت بلند کنند. تقلب را به عنوان اسم رمز آشوب، مطرح کردند اما چون دستشان از حکومت کوتاه بود، نقشه‌شان نگرفت لذا در 9 دی ما با حکومت، آمده بودیم یک راهپیمایی حکومتی علیه کسانی که دست‌شان مثل قذافی، مبارک و بن‌علی در دست غرب بود. کم در فتنه 88 اوباما و نتانیاهو و ملک عبدالله و علی عبدالله صالح، از موسوی و کروبی حمایت کردند؟! کم در فتنه 88 ملک عبدالله آل سقوط، پول حج مسلمین را در حلقوم فتنه‌گر خاتمی ریخت؟! هیلاری کلینتون، کم پول بیت‌المال مردم بینوای آمریکا را خرج فتنه‌گران کرد؟! آری! با حکومت یا بر حکومت بودن، فی‌نفسه موضوعیت ندارد. آنچه مهم است با حق بودن یا بر حق شوریدن است. در مصر، حسنی مبارک، حاکم بود اما در ایران، آرزوی حکومتداری را به گور بردند، دیکتاتوربچه‌هایی که به پشتوانه غرب، بر رای توده‌های ملت شوریدند. دیکتاتور، دیکتاتور است؛ خواه حاکم باشد و خواه محکوم. اگر حاکم باشد، باید مثل مردم مصر، او را از تخت قدرت پایین کشید، اگر هم محکوم باشد، باید مثل ملت ما، او را از تخت توهم، پایین کشید. در فتنه 88 همان که نامه سرگشاده علیه 40 میلیون رای ملت نوشت و آقازاده‌هایش را به میدان فرستاد تا آنجا که جا داشت، بصیرتمان را به رنگ صبر درآوردیم اما روز عاشورا حوصله‌مان را سر بردند سران فتنه و ناچارمان کردند که در یوم‌الله 9 دی، ایشان را از تخت توهم پایین بکشیم. آنکه در تخت اوهامش دیکتاتوری می‌کند، وای از آن روز که به قدرت برسد! ما حتما می‌دانیم قدر 9 دی را. یوم‌الله 9 دی، ما هم مثل ملل منطقه، اعتراضمان علیه دیکتاتوری بود، منتها دیکتاتورهای ما حاکم نبودند، محکوم بودند. محکومانی که قصدی جز براندازی نداشتند یا اصولا جمهوری اسلامی نباشد یا اگر می‌خواهد باشد، کاریکاتوری از آن مستقر باشد. آن روزها، یعنی روزهای قبل از 9 دی 88 البته دنیا، دنیای آرامی بود. چشمی نبود الا اینکه به ما دوخته شده باشد. همه داشتند ما را می‌پاییدند. یکی مثل همین علی عبدالله صالح، بارها و بارها خود پست و بی‌شرفش را حتی نام یکی از خیابان‌های کشورش را خرج فتنه و سران فتنه کرد. هنوز موسم بیداری اسلامی، سر نرسیده بود که ما نوشتیم؛ «نتانیاهو با سران فتنه است. فتحی شقاقی شهید با ما. علی عبدالله صالح با سران فتنه است. حسن نصرالله با ماست». سران فتنه در کشتار مسلمین، از شیعه گرفته تا سنی، شریکند با هم‌پیمانانشان. آن روزهای فتنه، باز بود نیش حسنی مبارک و آمریکا و اسرائیل داشتند به دنیا می‌گفتند که بیایید! این هم آخر و عاقبت جمهوری اسلامی. آن روزها سران فتنه، محبوب سران عرب بودند. خدا اما با یوم‌الله 9 دی، بر سر جفت‌شان خاک ریخت. کار ما نبود؛ تقصیر خدا بود! دست، دست خدا بود و آستین، از آن ملت ما. ما دیدیم دست قدرت خدا را در یوم‌الله 9 دی. این را به ما گفته بود رهبر خداباورمان. ایام فتنه، در این سوی میدان اما، چه بسیار از مسلمین و آزاده‌خواهان این زمین که داشتند با نگرانی، دوئل میان انقلاب اسلامی و نظام سلطه را نگاه می‌کردند. حقا که روی مخ‌شان رژه می‌رفت اخبار BBC و VOA. حکام عرب البته شاد بودند. فتنه در دامن انقلاب اسلامی افتاده بود و دیگر کمتر کسی جرأت می‌کرد حرف از انقلاب آن هم از نوع اسلامی‌اش بزند. حسنی مبارک، آن شب‌ها حتما خواب می‌دید که نمی‌میرد الا با صندلی قدرتش! خیالش از مصری‌ها راحت شده بود که عمرا گرد انقلاب بگردند! فتنه 88 داشت به دشمن و دوست پیام می‌داد. ملل عرب اما مات و مبهوت مانده بودند از روز قدس ما که «نه غزه، نه لبنان» دیگر چه شعاری است؟! الحق که فتنه داشت جماعتی از حکام دست‌نشانده را امیدوار می‌کرد به بقای ابدی حکومت‌شان. به اینکه دیگر احدی حاضر نباشد هزینه انقلاب را بپردازد. همچنان که کارکرد دیگر فتنه، مایوس کردن ملل مسلمان بود. اگر فتنه 88 یارایش بود که سرانجام، آن کار را با انقلاب اسلامی انجام دهد که در سر، سودایش را داشت، بیداری اسلامی با کدام پشتوانه و دلگرمی و الگو و معلم و بزرگ‌تر و حامی و مایه امید، می‌توانست متولد شود، چه رسد که تبدیل به گریه کند خنده حکام عرب را؟! اگر فتنه 88 به اهدافش می‌رسید، نخستین‌ و مهم‌ترین پیامی که آمریکا و اسرائیل برای دنیا مخابره می‌کردند، این پیام بود؛ این هم از انقلاب اسلامی! حالا هر که حال و حوصله انقلاب علیه نظم نوین جهان را دارد، بسم‌الله! شما که از انقلاب اسلامی ملت ایران نمی‌توانید محکم‌تر بگویید آمریکا نمی‌تواند هیچ غلطی بکند! این هم از ایران! بفرمایید؛ ما در ایران، عاقبت، غلط‌مان را کردیم، شما دیگر چه می‌گویید؟!

9 دی اما آتش را بدل به گلستان کرد و ورق فتنه علیه «انقلاب اسلامی» را به نفع «بیداری اسلامی» برگرداند. هر جنبشی و هر قیامی، یک مرکزیت زمانی دارد و بی‌شک پایتخت زمانی بیداری اسلامی، یوم‌الله 9 دی انقلاب اسلامی است. نهم دی ماه 88 اگر چه شب قدر انقلاب اسلامی است اما تقدیر بیداری اسلامی، در همین شب رقم خورد. یوم‌الله 9 دی اگر چه حاضر در تقویم انقلاب اسلامی است اما روزی بعد، سر از سررسید بیداری اسلامی درآورد و ناظر بر قیام ملل خاورمیانه شد. دیگر عوض شده بود جای یاس و امید. حالا به جای علی عبدالله صالح، حسنی مبارک، بن‌علی و ملک عبدالله و آل‌خلیفه، این ملت‌ها بودند که به صرافت لبخند افتادند. در فتنه هشتاد و اشک، دنیا، ‌الله‌اکبر را به اندازه کافی از مسجد ضرار شنیده بود. یوم‌الله 9 دی اما نشان داد که دست قدرت خدا از فتنه‌آفرینی بطالین بزرگ‌تر است. ‌الله‌اکبر در یوم‌الله 9 دی باز هم خرج خود خداوند شد. ظاهر شعارهای 9 دی اگر چه در خیابان انقلاب اسلامی سر داده شد، لیکن عمق این شعارها و پژواکش، چندی بعد در منطقه بیداری اسلامی شنیده شد. این بار باید حسنی مبارک گریه می‌کرد و مردم مصر، انقلاب! اینک موسم انقلاب مخملی علیه انقلاب اسلامی نبود. نوبت الگو شدن عملی انقلاب اسلامی برای بیداری اسلامی بود. کسی در دنیا پیام فتنه را جدی نگرفت چرا که پیام بلندبالای 9 دی، پیام فتنه را تحت‌الشعاع قرار داد. پیام 9 دی این است؛ آمریکا، خواه دست‌نشانده‌هایش حاکم باشند و خواه محکوم، هیچ غلطی نمی‌تواند بکند. پیام 9 دی این است؛ مقاومت انقلاب اسلامی نتیجه داد، به پا خیز ‌ای مسلمان. پیام 9 دی این است؛ خامنه‌ای، نه فقط خمینی دیگر است و نه فقط رهبر عظیم‌الشأن انقلاب اسلامی است و نه فقط امام خامنه‌ای محبوب بیداری اسلامی است بلکه نایب بر حق امام زمان(عج) است. انقلاب اسلامی مقدمه بیداری اسلامی است و در دنیایی که 99 درصدش نظام سلطه را نمی‌خواهند، باید مقدم خورشید را گرامی داشت. آفتاب خواهد تابید. ما ستاره‌ها تا «ماه» را داریم، آمریکای شب‌پرست، هیچ غلطی نمی‌تواند بکند. پیام 9 دی این است؛ تا طلوع آفتاب به افق انتظار، آمریکا باید جمهوری اسلامی را همچون خار در چشم، تحمل کند. پیام 9 دی این است؛ وقتی با سابقه‌ات نمی‌توانی تجارت کنی، امروز بگو که در کدامین جبهه‌ای؟! پیام 9 دی البته این است که دشمن ماه، دشمن خورشید است. پیام 9 دی این است؛ با آل علی هر که درافتاد، با یک تن طرف نیست، با یک وطن طرف است، با یک ملت به عظمت ملت ایران. پیام 9 دی این است؛ «دست خدا بر سر ماست، خامنه‌ای رهبر ماست». پیام 9 دی این است؛ ما جان می‌دهیم برای حفظ انقلاب اسلامی‌مان. پیام 9 دی این است؛ «چهارشنبه، اتوبوسی که ما را آورد راهپیمایی، به راننده‌اش مرخصی داده بودند. به من هم مرخصی دادند. امتحان برادر کوچکم هم در مدرسه لغو شد. هان‌ ای دشمن! از این پس قصه همین است. ساندیس نظام‌مان را می‌خوریم. از مرخصی‌اش استفاده می‌کنیم، سوار اتوبوس می‌شویم، در خیابان علیه شما شعار می‌دهیم و در برابرتان تمام‌قد می‌ایستیم. ما همه‌مان حکومتی هستیم. من مستأجر نیستم؛ خانه‌ام «بیت‌رهبری» است. بیت رهبری خانه فقط «سید‌علی» نیست. کاشانه ما هم هست. ناشیانه حرف نزنید. ما به این آشیانه ساده و صمیمی افتخار می‌کنیم. تا وقتی حاکم «علی» است، راهپیمایی‌های ما همه حکومتی است.