روزگاری قرار بود او مارادونای فوتبال گاوچران‌ها باشد و حالا پس از 15 سال بازی در بالاترین سطح، خوآن رومن ریکلمه میان نسل همبازیانش اعتباری کمتر از اعجوبه آرژانتینی یاد شده ندارد.
ریکلمه خیلی زودتر از آنچه تصورش را می‌کرد در 24 سالگی شماره 10 بارسلونا را که ال‌دیه‌گوی بزرگ با آن مشهور شده بود، به تن کرد و البته خیلی زودتر از آنچه تصور می‌شد در پایان نخستین فصل ناکامش در نوکمپ، آن پیراهن را برای همیشه درآورد تا خودش باشد. در 33 سالگی ال‌رومن تیم محبوب خود و مارادونا را به قهرمانی بی‌چون و چرا در کلاسورای آرژانتین 2011 رسانده و حالا دارد باطری‌هایش را برای آغاز جام آزادیخواهان (لیبرتادورس)، بزرگ‌ترین رقابت باشگاهی جهان به موازات لیگ قهرمانان اروپا شارژ می‌کند.
سایت فیفا دیروز به سراغ بازیساز، پاسور کاشته‌‌زن و مغز متفکر بی‌همتای بوکاجونیورز رفت که تازه همین هفته پیش نخستین عنوان قهرمانی را در ال‌بو‌مبونرا پس از 3 سال بالا برد. او قبل از همه به سراغ الگویش مارادونا می‌رود: «من آنقدر خوش‌شانس بودم که در عصر مارادونا رشد کنم، زمانی که همه آرژانتینی‌ها او را به عنوان بزرگ‌ترین بازیکن تاریخ ستایش می‌کردند. پس از دیدن بازی او به خیابان می‌دویدم و توپ را از همبازیانم می‌گرفتم و وانمود می‌کردم مارادونا هستم و بازی خودم را گزارش می‌کردم: حالا مارادونا پا به توپ! جالب اینجاست که حالا پسر ریکلمه وانمود می‌کند، مسی است: «حالا پسرم خودش را مسی فرض می‌کند. او شروع به ضربه زدن به توپ می‌کند و فریاد می‌زند حالا «مسی» پا به توپ!» برای آدم‌های همسن من مارادونا مردی یگانه بود ولی برای نسل جدید مثل پسر من، خب مسی قهرمان آنهاست. آقای شماره 10 بوکا اعتراف می‌کند چطور کودکی خودش را یک بازیکن با پیراهن آبی و زرد بوکا تصور می‌کرد و همه خانواده‌اش هم که طرفدار بوکا بوده‌اند، دوره‌اش می‌کردند: «من واقعا خوشبختم که دارم در کشور خودم بازی می‌کنم. این احساسی دوست‌داشتنی به تو می‌دهد». البته رومن آنقدرها هم که فکر می‌کند خوش‌شانس نبوده. او چه در اروپا و چه در آمریکای‌جنوبی خیلی دیرتر از تصور به عنوان رسید. او پس از بارسا به ویارئال رفت و زیردریایی‌های زرد با او چنان قدرت گرفتند که 2 فصل بعد در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان 6-2005 به یک قدمی فینال رسیدند. یک قدم و یک ضربه؛ این تمام فاصله‌ای بود که ریکلمه و ویارئال با فینالی داشتند که بارسا یک پای دیگرش بود اما او آن پنالتی دقایق واپسین مقابل آرسنال را هدر داد.
«اگر بخواهم تلخ‌ترین لحظه‌ام را بازگو کنم،خب نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان است که به آرسنال باختیم. ما از اینکه به فینال لیگ قهرمانان نزدیک می‌شدیم به هیجان آمده بودیم چون می‌دانستیم که باشگاهی مثل ویارئال دیگر هرگز بخت رسیدن به چنان جایی را ندارد. واقعا لحظات طاقت‌فرسایی بود. فکر می‌کنم ما آن روز شایسته پیروزی بودیم و بهتر از آرسنال بازی کردیم. خیلی بهتر. یک پنالتی و چندین موقعیت مسلم گل، در حالی که آنها موقعیت‌های چندانی خلق نکردند ولی در فوتبال وقتی اوضاع بر وفق مرادت پیش نمی‌رود، کار زیادی از دستت برنمی‌آید». 2 ماه بعد او با آرژانتین یک کابوس بزرگ دیگر را پشت سر گذاشت. یک‌چهارم نهایی جام‌جهانی در آلمان و مقابل خود آلمان: «جام‌جهانی 2006 تا آن روز تنها رقابت قهرمانی بزرگی بود که در آن شرکت نکرده بودم. با اینکه ما از آن جام حذف شدیم ولی هیچ مسابقه‌ای را در جریان بازی نباختیم. در آن جام بیش از هر زمان در اوج بودم و پاس گل دادم ولی...».
او لحظه‌ای را به یاد می‌آورد که کلوزه مهار‌ناپذیری بر خلاف جریان مسابقه دروازه آرژانتین را باز کرد و بازی را به تساوی کشاند: «می‌توانستی حس کنی که همه‌شان خسته و درمانده هستند ولی بعد توپ پس از یک فعل و انفعال به سمت کلوزه روی تیر دوم رفت و او هم در هوا بی‌همتاست. سر او بهتر از پاهایش است. آن لحظه تمام مسابقه را تغییر داد و بعد ضربات پنالتی و شانس، درواز‌ه‌بان آنها روز خوبی داشت و همین آنها را بالا برد».
یکی از چیزهای دیگری حتی در روزهای خوشی و قهرمانی با بوکا جونیورز، آقای شماره 10 را آزار می‌دهد انتقادات کشنده پدرش است. پدری که به قول او هرگز فکر نمی‌کند پسرش دارد خوب بازی می‌کند. او با خنده می‌گوید: «از نظر او همیشه یک جای کار می‌لنگد ولی همین واقعا به من کمک کرده که بازی‌ام را رشد بدهم. حتی وقتی روزنامه‌ها می‌گویند من خوب بازی کرده‌ام، او جلو می‌آید و می‌گوید «اگر تو اینقدر خوب هستی چرا آن پاس را آنطور فرستادی؟ فکر می‌کنم خوب است که یک نفر را کنارت داشته باشی که انتظاراتش از تو بیشتر از خودت باشد».