1-
اگر هر روزی و هر شبی، جلوه خداست، پس چرا ما فقط به تعداد محدودی از ایام، رخصت مقام یوم‌اللهی می‌دهیم؟! در اینکه 22 بهمن 57 از روز قبل و بعدش، ویژه‌تر است و در اینکه 23 تیر 78 و 9 دی 88 از روزهای پس و پیش‌شان، مخصوص‌ترند، البته هیچ شکی نیست، لیکن چه لزومی دارد این تمایز را با عنوان «یوم‌الله» ممتاز کنیم؟! مگر نه این است که هر روز، روز خداست؟!
1/ یک:
اگر چه هر روز، روز خداست اما آدمی، گاه هست که تجلی خدا را در روزی مثل 9 دی 88 واضحتر می‌بیند و این جلوه معنی‌دار را با پوست و گوشت و استخوان و حواس ظاهری‌اش درک می‌کند. نه که استغفرالله، جلوه خدا کم و
زیاد شود بلکه قصه به ضعف آدمی برمی‌گردد. خداوند منان گاهی برای جبران ضعف بنده خود، خود را در دیده بندگانش، آشکارتر از قبل نشان می‌دهد و الا خداوند همیشه آشکار و آشکارتر است. ضعف از دیدگان ماست که برای دیدن بهتر دست قدرت خدا، به روزی همچون 9 دی نیاز مبرم داریم. صرف نظر از ضعف ما، خدا همان قدر که در فتنه 88 خدا بود، در یوم‌الله 9 دی هم خدا بود. این تفاسیر غلط ما از شکست و پیروزی است و این عجول بودن آدمیزاد است که موجب می‌شود گاهی پررنگ‌تر از قبل، دست قدرت خدا را ببینیم. کم پیش می‌آید بنده‌ای مثل خانم «زینب» یابنده خدا باشد و حتی در روزگار سختی هم «ما رایت الا جمیلا» بگوید. آنکه هرگز در روزگار فتنه 88 سخنانش رنگ و بوی یأس نگرفت، رهبر ما بود. خیلی فرق دارد خامنه‌ای با ما. او مرد خداست و مردان خدا، نگاه شان به فراز و نشیب روزگار، فرق می‌کند با ما. واضحتر سخن بگویم؛ نامه‌های سرگشاده و ناله‌های اشرافانه، امثال مرا شاید تکان دهد اما آنکه آموزگار حکمت است، با تلخ و شیرین روزگار، جور دیگری کنار می‌آید. او در ایام «عسر» همان طور پروردگار را می‌بیند که در روزگار «یسر». چرا که حکیم است، حکیم.
1/ دو:
ما اما در 9 دی، دیدیم دست قدرت خدا را. شناور بودیم در این دست. دست قدرت خدا همان بود که شاد کرده بود اعماق قلب‌مان را. اینک به جای یأس، امید را می‌دیدیم و به جای کینه، سینه‌های مملو از سکینه. اینک معمای فتنه، حل شده بود برای ما. احساس می‌کردیم قفل آشوب، با کلید حضور، باز شده است اما ساحل پیش‌رو، از جنس آتش نبود. گلستان بود. آب زلالی بود که سیراب می‌کرد کام تشنه‌مان را. این شد که 9 دی، برای ما «یوم‌الله» شد. دیدیم که دست قدرت خدا به آستین یک ملت، شرف حضور داده است و به وضوح شنیدیم؛ «اذا جاء نصرالله والفتح* و رأيت الناس يدخلون في دين‌الله افواجا* فسبح بحمد ربک و استغفره انه كان توابا». آری! بهترین جای استغفار، در اوج فتح‌الفتوح است. استغفار از اینکه؛ چرا همیشه نمی‌بینیم، دست قدرت خدا را.
1/ سه:
گمانم «اشک شوق» ملت در آخرین لحظات یوم‌الله 9 دی، تفسیر همین استغفار باشد. دل شاد، وقتی با دیده بارانی، گره می‌خورد، یعنی که فی‌الحال، بهترین وقت حمد و سپاس خداست و نیکوترین زمان استغفار. آستین ما کجا و دست قدرت خدا کجا؟! ما کجا و خدا کجا؟!... یادش بخیر! غروب 9 دی، تقاطع ولیعصر و انقلاب، مادر شهید دین محمدی را دیدم که عصازنان داشت می‌رفت. رفتم جلو به قصد سلامی و علیکی. گفت: خدا دیگه چه جوری باید بگه دوسمون داره؟! از این واضحتر می‌تونه دیگه خدا با ما حرف بزنه؟! از این واضحتر می‌تونه دیگه خودشو نشون بده؟!
2-
سوال اینجاست؛ چه کسانی 9 دی را آفریدند؟! آیا فقط خانواده شهدا؟! فقط بسیجیان؟! فقط حزب‌اللهی‌ها؟! فقط سپاه؟! فقط کارمندان؟! فقط کارگران؟!
2/ یک:
9 دی از نظر من، یعنی آنچه من با چشم خود دیدم، کسی نبود الا همین مردم کوچه و بازار.
ادامه در صفحه 6