تقابل اجتناب‌ناپذیر سینما و پدیده‌های جاری دنیای شلوغ آدم‌ها با تمام طول حیات هنر هفتم عجین شده و پیدایش فوتبال یا قدری شاعرانه‌تر کشف آن هم یکی از همین پدیده‌ها بوده است. ماحصل این برخورد، تولید سناریو‌نویسانی بود که حس غریب عشق فوتبالی‌ها را بعد از نمایش زمین‌های چمن سبز روی پرده‌های سینما حس می‌کردند و نمایش‌هایی که اوجشان شاهکار «جنگ، عشق و فوتبال» اسنوک وارتمن در معجزه برن بود. روایتی غم‌انگیز از دومین جنگ خانمان‌سوز بین‌الملل و نخستین قهرمانی ژرمن‌ها در جام‌جهانی فوتبال که 6 میلیون نفر را به سالن‌های سینما کشید. روایتی که اوجش 2 پرده از اشک‌های یک پدر و پسر آلمانی بود. پسری که در کنار ویرانه‌های جنگ می‌گریست و پدر او را دلجویی می‌کرد و باز می‌داشت که مرد‌ها گریه نمی‌کنند و چندی بعد، بعد از شکست امپراتوری مجارهای جادویی در فینال برن خود به گریه نشسته بود. سریال فوق‌نوستالژیک «کاپیتان سوباسا» که عصر جمعه‌ها با عنوان «فوتبالیست‌ها» روی آنتن شبکه یک می‌رفت احتمالا بخشی از خاطرات کودکی و نوجوانی بسیاری از ما است. تجسم‌های ناب روح بزرگ فوتبال در پیکره پسر‌بچه‌هایی که امید و آرزوهایشان برای فوتبال نوپای ژاپن بی‌شباهت به امید و آرزوهای ما نبود و حس همزاد‌پنداری‌مان را به بهترین وجه بر می‌انگیخت، اشک و بغض و لبخند در کنار فوتبال را برای‌مان معنی می‌کرد و بزرگ‌ترها و کوچک‌ترها را تمیيز می‌داد. تاثیرات شگرف نوشته‌های فانتزی یوشی تاکاهاشی بسیار فراتر از دیگر همتایانش در دنیای بچه‌ها بود. جریان پایان‌ناپذیر فیلم‌ها و سریال‌هاي کاپیتان سوبا روحی در کالبد پسر‌بچه‌های فوتبالی ژاپن می‌دمید که پایانش تولد شونسکه ناکاموراها، یوشیکاتسو کاواگوچی‌ها، هیده ناکاتاها، توسنه یاتسو میاموتوها، کیوسکه هونداها، یوتوناگاتوموها و شینجی کاگاواها بود. نسل‌هایی که در کمتر از یک‌دهه آرزوهای فانتزی خود و مردمشان را بدل به خاطراتی بسیار‌بسیار ناب و شیرین کردند. آرزوهایی که برای ما نبود و برای ما ماند. شخصیت‌پردازی‌های مجموعه کاپیتان سوبا نیز در نوع خود بی‌نظیر بود. لحظات بسیاری را در دنیای حقیقی فوتبال به‌خاطر می‌آوریم که بی‌اختیار خاطرات کودکی را از کنج و زوایای پنهان حافظه‌مان بیرون می‌کشید و تطبیق می‌داد. از حال رفتن روبن دلارد، هافبک سابق رئال‌مادرید، در بازی برابر رئال یونیون در کوپا دل‌ری را دیدیم و بعد‌ها خداحافظی‌اش از فوتبال به واسطه مشکلات قلبی. دیدیم و میزوگی دوست‌داشتنی را به‌خاطر آوردیم که اگرچه کنار نشست اما قلب بیمارش برای همیشه برای فوتبال تپید. نمایش‌های تکرار‌نشدنی دیه‌گو فورلان، قهرمان بدون جام تورنمنت آفریقای‌جنوبی را دیدیم و نمایش‌های بدیع ماتسویاما و فورانو را به‌خاطر آوردیم. رنج و زحمت‌های بازیکنان کم‌استعداد اما سختکوش را دیدیم و ایشی زاکی را به‌خاطر آوردیم و مهاجم دوم با استعدادی هم اگر بود با تارو میسکای قیاسش کردیم و قص علی هذا. در این میان اما یک مورد را حسابی کم آورده بودیم. نسل ما اگرچه نسل تقابل‌های ناب زیدان، رونالدو، الیور کان، برکمپ و باتیستوتا در میادین مختلف ملی و باشگاهی بود اما هیچگاه تقابلی قابل تشبیه به رقابت هفتگی و پر از هیجان سوباسا و کاکرو در برابر یکدیگر نداشت. فصل‌های بعدی سریال کاپیتان سوبا که هرگز در ایران به نمایش درنیامد تجلی آرزوهای کودکی ما برای سوباسا، کاکرو و گنزو واکی‌بایاشی بود. روزهایی که سوبا و کاکرو به بارسا و یوونتوس رفتند و واکی جذب هامبورگ شد. ایپزودهایی که می‌توانست بسیار بسیار هیجان‌انگیز‌تر باشد اما پخش عمومی نشدنشان آرشیو ذهنی بسیاری را در حد و اندازه‌های همان تقابل‌های کودکانه قسمت‌های آغازین مجموعه نگه داشت. حضور چهره‌های فانتزی از لوئیس فان‌خال، ریوالدو و ترزگه در متن داستان، تلاش‌های بسیار سوبا در ترکیب بارسلونا برای جا گذاشتن ریوالدوی توقف‌ناپذیر در تیم اصلی و در نهایت هت‌تریک فراموش‌نشدنی‌اش در ال‌کلاسیکو برابر رئال‌مادرید و خلق برتری 5 ـ6 برای آبی‌و‌اناری‌ها. 5 گل و 6 گل که خیلی زود در ال‌کلاسیکوهای دنیاي حقیقی هم رنگ حقیقت گرفتند. برای نسلی که سوبا و کاکرو را دیده بود و چالش‌های ناب فرانتس بکن‌باوئر و یوهان کرویف به عنوان سمبل تقابل اسطوره‌ها را به‌خاطر نداشت، خلأ یک زوج معادل بسیار نمود داشت. خلائی که با تولد تدریجی لیونل مسی و کریستیانو رونالدو در کاتالونیا و مادرید پر می‌شد. ناگفته پیداست، مسی دنیای حقیقی سوبای فانتزی بسیاری از ما بود و کریس رونالدو را می‌شد به کاکرو تشبیه کرد. ال‌کلاسیکوهای عصر مسی و رونالدو همان لحظاتی را تصویر می‌کرد که هفته به هفته و ماه به ماه انتظار اکرانش را در سیمای کودک می‌کشیدیم. نمود عینی ویژگی‌های اخلاقی و فنی شخصیت‌های فانتزی کاپیتان سوبا در پیکره رونالدو و مسی بسیار فراتر از حد تصور بود. در یک‌سو مسی، پسربچه آرام و سر به زیر با هوادارانی که احتمالا محافظه‌کارتر از رقیب هستند و کاکرو با روح سرکشی که خاص خودش بود و تجلی‌اش را در کریس رونالدو دیدیم، شباهت‌های فنی دنیای فانتزی تاکاهاشی داستان را مهیج‌تر هم می‌کرد. مسی و سوبا را با استعداد‌های ذاتی‌شان به یاد می‌آوریم و رونالدو و کاکرو را با تمرین و تمرین و باز هم تمرین. استعداد‌هایی که تجلی‌شان نقطه عطف و شاخصه تک‌تک دیدار‌هایی بود که از مسی و سوبا سراغ داشتیم و تمرینات عصرگاهی کاکرو در ساحل دریا و کریس رونالدو در میان درختان زمین تمرین منچستریونایتد. مسی و سوبا را با شوت‌های فنی و به اصطلاح «چرخشی»شان به یاد می‌آوریم و رونالدو و کاکرو را با شلیک‌های مهلک و غیرقابل پیش‌بینی که «ببرآسا» خوانده می‌شد. مسی و سوبا را با حرکات انفرادی ساده و در عین حال پیچیده‌شان با توپ به یاد می‌آوریم و رونالدو و کاکرو را با استارت‌های سریع و عبور از سد مدافعان با تکیه بر توان بدنی بالایشان. مسی و سوبا را با مادران مهربانی به یاد می‌آوریم که در سالن‌های اهدای جوایز و جایگاه ویژه استادیوم‌ها دلگرمی فرزندانشان بودند و رونالدو و کاکرویی را به یاد می‌آوریم که یاد پدر فقید را از یاد نمی‌بردند. مسی و سوبا را با پیروزی‌هایی از پیش منتظرشان به یاد می‌آوریم و رونالدو و کاکرو را با بغض و حسرت از تقابل‌های رودررو. مسی و سوبا و رونالدو و کاکرو را با پیروزی به یاد می‌آوریم و محبوبیت و شهرت همه‌گیرشان. خاطرات کودکی‌مان را می‌بینیم و شور و هیجان تقابل‌های نابی که فانتزی‌اش خاص کودکی بود و حقیقی‌اش سرگرمی سال‌های بعدمان شد.