مهدی نادری، کــارگــردان «بدرود بغداد» گفت: این فیلم از اقشار مظلوم جهان بویژه مسلمانان حمایت می‌کند. من معتقدم ریشه تمام نقایص و شیوه اکران «بدرود بغداد» را در مرکز گسترش پیدا کنید. می‌گویند «بدرود بغداد» یک فیلم دولتی است و سرمایه‌های دولتی موجب شده به اینجا برسد و بعضی‌ها می‌خواهند توانایی فیلم را انکار کنند اما انسان‌های صادقی هم وجود دارند که چشم بر توانایی و استقلال نگاه فیلم نمی‌بندند. ما فیلمسازان بزرگی را در دنیا می‌شناسیم که انسان‌های متعهدی هستند و اتفاقا علاقه‌مند نیز هستند به کشور ما بیایند ولی وقتی ما آنها را پیشنهاد می‌دهیم دعوت نمی‌شوند. این اتفاقات ریشه در گماردن انسان‌های نابلد دارد و باید چنین عواقبی دامان سینمایمان را بگیرد. چطور است در برخی روزنامه‌ها مصاحبه‌ها و مطالبی از نوآم چامسکی در حمایت از جنبش‌های ضدآمریکایی و ضدسرمایه‌داری چاپ می‌شود اما وقتی وی فیلمی از ایران را حمایت می‌کند با بی‌اعتنایی مواجه می‌شود؟ به گزارش مهر، وی در ادامه این گفت‌وگو یادآور شد: موج زیادی از فیلم‌ها در سال‌های گذشته مبتنی بر فرهنگ، ملت و اقوام ساخته شد و به عنوان سینمای هنری مطرح شدند. من درباره فیلم‌هایی حرف می‌زنم که مجوز نمایش دارند ولی اکران نمی‌شوند. اینها بیشتر در نهادهای مختلف مانده‌اند مثل آرشیو مرکز گسترش. هر دولت و معاونت سینمایی هم مانده است که با این فیلم‌ها چکار کند که اغلب هم آثار باارزشی هستند؛ فیلم‌هایی که به خاطر فرهنگ و آرمان‌هایی ساخته شدند. قاعدتا هر سیستمی می‌خواهد راهی برای اکران این آثار بیابد اما این بخش یا در دست مافیای اکران است یا اینکه سینمادار تعیین می‌کند چه فیلم‌هایی حتی در چرخه ساخت وارد شوند، بنابراین این دوره معاونت سینمایی با نام طرح خاص می‌خواهد این آثار را اکران کند. خوشبین نبودم اما رفتار و دوندگی‌های محمد درمنش را دیدم و به این طرح امیدوار شدم اما اعتقاد دارم این طرح باید سال‌ها اجرای ثابت و درست داشته باشد تا مخاطب ذهنش و برنامه‌اش را با این طرح هماهنگ کند. به نظرم در درازمدت می‌توان از این طرح انتظار بازگشت اقتصادی هم داشت. اگر این طرح با «بدرود بغداد» شروع شد، تصور می‌کنم می‌خواستند مخاطبان از واژه خاص وحشت نکنند و نشان دهند قرار است فیلم‌های ارزشمندی در این طرح اکران شود. وقتی فیلم «گنجه درد»، «منطقه سبز»، «سرباز صفر» یا «غیرقابل انتشار» را می‌بینیم، متوجه می‌شویم متعهدانه بوده، خوب هم نگاه شده اما فقط در آن به طرف آمریکایی توجه شده است. من در «بدرود بغداد» انگار یک سربازی از آن فیلم‌ها آوردم که با مسلمانان درباره سوءتفاهم تروریسم حرف بزنم. من بیش از این از هر دو دنیا باخبر بودم. وی در بخش دیگری از این گفت‌وگو اشاره داشت: بزرگ‌ترین چالش امروز ملت‌های منطقه ما عدم شناخت از فرهنگ‌های یکدیگر است. ما خود را مدعی دانش و هنرمندی می‌دانیم اما کوچک‌ترین شناختی درباره کشورهای اطرافمان نداریم.