برای زمین انداختن یک زن، کشیدن چادرش کفایت می‌کند، چه رسد به اینکه آن زن، نامش «فاطمه» باشد و همسرش «علی»، شهید عملیات محرم، در رودخانه «دویرج». یعنی لازم به سیلی زدن نیست! «علی آقا» روز دهم آبان سال ۶۱ هجری در «شرهانی» شهید شد و «فاطمه خانم» روز دهم محرم سال ۸۸ هجری شمسی در تهران، زیر پل کالج، با صورت افتاد زمین. اول، چادرش را کشیدند و بعد، یکی هم زدند صورتش. داشت می‌رفت هیات تا برای امام حسین(ع) اشک بریزد اما به جای چشم، داشت از دستش قطرات خون می‌چکید و یکی از قطره‌ها سرخورد و رفت توی لانه مورچه‌هایی که کنار جدول خیابان برای خودشان بروبیایی داشتند. فاطمه‌خانم، تار می‌دید مورچه‌ها را. می‌دید و نمی‌دید. از کیفش که چند متری آن طرف‌تر افتاده بود، یک شکلات درآورد و انداخت کنار لانه مورچه‌ها. پوست دستش قلفتی کنده شده بود. می‌سوخت. علی‌آقا مثل پدرم، شهید روز دهم است؛ «بابااکبر» دهم اردیبهشت سال ۶۱ و علی‌آقا دهم آبان همان سال. خودت حساب کن دیگر! اردیبهشت، خرداد، تیر، مرداد، شهریور، مهر و آبان. البته حالا که داری حساب می‌کنی، این را هم حساب کن! از سال ۶۱ تا ۸۸ می‌شود چند سال؟! ۸۸ را بکن ۸۱ می‌شود ۲۰ سال، حالا به ۲۰ باید عدد ۷ را اضافه کنی، تا بشود ۲۷ سال! حالا حساب کن ۲۷ سال، چند هفته می‌شود؟! چند روز؟! چند ساعت؟! چند دقیقه؟! چند ثانیه؟! مشکل تو با ماشین حساب موبایلت حل می‌شود، اما مشکل اینجاست که چادر فاطمه خانم، همان چادری بود که علی‌آقا قبل از اعزام به منطقه، از بازار امامزاده حسن(ع)، برایش گرفته بود و همانجا توی صحن امامزاده به فاطمه خانم گفته بود؛ قول بده اینو فقط توی هیات امام حسین(ع) بپوشی! گفته بود؛ پول چادر از من، اشک چشم با تو! گفته بود؛ فاطمه! من، تو رو، توی خونم سهیم می‌کنم، تو، منو توی گریه‌هات شریک کن! گفته بود؛ مراقب این بچه هم باش! ما که فعلا قرار نیست ببینیمش! گفته بود؛ اگه پسر شد، اسمش با تو، اما اگه دختر شد، اسم «زهرا» خیلی قشنگه! گفته بود؛ من یک فاطمه دارم، اما یک زهرا کم دارم! گفته بود؛ فکر کنم دیگه نشه اینطوری با هم صحبت کنیم! گفته بود؛ جون منو جون حجابت، ببین چی گفتما!
اصلا کجا بودم...؟! آهان! داشتم می‌گفتم که فاطمه‌خانم، آنقدر که داشت غصه پوسیده شدن چادرش، و اینکه از ۲ جا پاره شده بود را می‌خورد، نگران دست و صورت زخمی‌اش نبود. برای یک زن محجبه چادری، هیچ‌چیزی بدتر از درد حجاب و سوز چادر نیست، بویژه که شوهر آن زن، وصیت کرده باشد؛ جون من و جون حجابت!
ادامه این داستان را- که برشی از یک ماجرای واقعی است- می‌توانید روز شنبه ۱۰ دی در «ویژه‌نامه وطن‌امروز» بخوانید