مرتضی اسماعیل‌دوست: بال می‌گشاید تن غرق در خونش بسان پرواز ماهی رها ز برکه. جانش پاسبان حریت خاکی است که عطر نیاکان به شهد خفته دارد. خاک قدس، معبری است رو به آسمان پرستش. حدیث آرزومندی یارب گویانی که دستانی تا عرش اعلی را نشانه یافته‌اند. سرزمینی که جان عشق را تا صراط تعالی حک می‌کند اما سال‌ها با جلادانی به رنگ تازیانه، خون را سفره روح مردمانش می‌بیند. اشک‌های ظریف احمد 3ساله و شیون‌های مادری به غربت گرم صحرای محشر، دیروز کربلا را در ذهن غم، هجی می‌سازد و تازیانه‌هایی از ظلم که نه بر جان مردمان غزه که بر روح یک یک آزاده‌خواهان، زخم را هویدا می‌سازد. اینجا بحث مرسوم کرسی‌داران عرصه قدرت نیست که مرز همدردی به وسعت قلبی است که معنای درد را به سختی تجربه دارد. مرگ نگاهی حق‌جو که پاسخش را در فریاد گلوله‌ای می‌بیند بی‌منطق گفت‌وگو که رگ‌های برآمده از هویت را نشانه رفته است. هجوم اژدهایی که زبانه‌های گداخته‌اش، به غارت روح آدمی تعریف شده و معنای جان دادن طفلی شیرخواره را در برابر چشم خیس پدر درنمی‌یابد. خانه در غزه، جایی است از ویرانی سقفی معلق از خانواده‌ای رو به هجران و مادر، داغی است که سینه خونین پسر را ناله می‌زند. اینجا فلسطین است. جایی که سال‌ها با معنای شهادت مترادف شده است. سکانسی برتر از رشادت مردمانی مظلوم در برابر سلاح بی‌منطق زور. قابی شکسته از سال‌ها جنگ نابرابر که برادر را بی‌برادر می‌سازد. چه سکانسی عظیم‌تر از شوریدگی احوال مردمانی که داغ سال‌ها دفاع از خانه و کاشانه را بیگناه بر دوش می‌کشند و حق را با گلویی برآمده از خون فریاد می‌دارند. حقی که براساس نگاه سردمداران صهیونیست غاصب، اعمال زور است و در ذهنیت بیمار آنها هر که قوی‌تر باشد حرفش به کرسی است و این پروتکل سران صهیونیسم، ترجمان امروزینی از قانون درند‌گی جنگل دیروزی است. حال تنها صداست که نگاه وجدان را به سوی مستکبران پرتاب می‌سازد با مشت‌هایی یکسان با مردمان فلسطین در راه یافتن مسیر عاشقانه‌ای از قدس. به همراهی پیگیری عدالت از مردمان مظلومی که گریه‌هایشان رو به آسمان، غمی از سوگ گذشته تا امروز دارد.