تعطیلات سنتی کریسمس دوباره از راه رسید و لالیگا رفت تا هفتم ژانویه (2 هفته دیگر). هر سال در همین موقع این را می‌گویم که مقاومت در مقابل وسوسه عنوان «قهرمان زمستانی» در چنین مواقعی امکان‌ناپذیر است. شما می‌توانید قهرمان نیم‌فصل، برنده نیمه راه و هر چیز دیگر هم به آن بگویید، همان‌طور که روزنامه‌های چاپ مادرید دوست دارند و چنین عناوینی به کار می‌برند در حالی که لالیگا فقط 16 هفته تا پیش از تعطیلی به خود دیده است یعنی یک هفته کمتر از مقطع مشابه از فصول گذشته! آن هم به‌خاطر اعتصاب بازیکنان در ابتدای فصل. حسابش را بکنید که تازه در ماه فوریه (ماه دوم سال 2012)، لالیگا واقعا به نیم‌فصل خود می‌رسد.بهترین عبارتی که برای جمع شدن بساط لالیگا از نگاه بازیکنان می‌توان به کار برد «آنیموس اینتاکتوس» است (یک عبارت حقوقی لاتین به معنای کمال بی‌میلی). عموم بازیکنان برایشان دشوار است که در کوران مسابقات به تعطیلات بروند و خیلی‌هایشان هم نمی‌خواهند بهترین ایام سال را به مدت 3 هفته با ذهنیت شکست در آخرین بازی سپری کنند یا اینکه مسابقات را در شرایطی شبیه آنچه ساراگوسا دچارش است آغاز کنند. این چیزی نیست جز سرافکندگی، یا تا حدودی می‌توان آن را یک سندروم زمستانی خواند، جایی که 2 پیشاهنگ لیگ لبخند بر لب دارند و هر دو از تقدیر خوش خود لذت می‌برند. در حالی که رئال‌مادرید به خاطر پیش افتادن با 3 امتیاز احساس غرور می‌کند، بارسلونا هم پس از خرد کردن سانتوس بیچاره خود را قهرمان قاره فرض می‌کند و به خاطر پیروزی اخیر در برنابئو پری به کلاهش زده که مایه برتری روانی است. این‌طور به نظر می‌رسد که بارسا صاحب شخصیتی شده که تا وقتی پیروز ال‌کلاسیکو است، رئال‌مادرید حاضر است پای درخت کریسمس 3 امتیاز برتری‌اش را با این کاراکتر عوض کند. اگر رئال آن کلاسیکوی لعنتی را برده بود الان 9 امتیاز جلو بود اما این 3 امتیاز نه‌تنها مایه برتری نیست که تا پیش از ال‌کلاسیکوی برگشت در نوکمپ موجب جنگ اعصاب مادریدی‌ها هم می‌شود و باید تا آن زمان این فاصله را افزایش دهند. پس از تعطیلات کریسمس خیلی چیزها تغییر خواهد کرد لیگ قهرمانان آغاز می‌شود و استرس را در ابعادی وسیع‌تر به همراه خواهد آورد و در همان حال بازیکنان هفته به هفته به ادامه روند پیروزی در لالیگا محکوم باقی خواهند ماند. همچنین بازیکنانی مصدوم می‌شوند، همان‌گونه که به‌طور طعنه‌آمیزی 2روز مانده به آغاز تعطیلات ساق داوید ویا را دستش دادند(شكستند) و شاید تا تابستان هم پای او جوش نخورد. او همچنین باید به دنبال خریداران بهتری باشد که در شرایط پس از مصدومیت حاضر باشند بیش از تیم فعلی‌اش به او بها دهند. سرخیو راموس هم سال را با مصدومیت به پایان برد اگر چه خیلی وضعش حاد نیست. باید این را به خاطر سپرد فوتبال خالص همیشه تعیین‌کننده نیست. این فصل بارسا تقریبا از آسیب‌دیدگی بازیکنان کلیدی‌اش ضربه دیده است. آندرس اینیستا برجسته‌ترین مورد بود. ضمنا ذخیره‌های تقریبا کوچک آنها هم می‌توانند به این شرایط دامن بزنند. شکی نیست که در کل، رئال‌مادرید موسسه‌ای است شادمان‌تر از آنچه در فصل قبل بود. ژوزه مورینیو یاد گرفته چگونه مادریدی‌ها را کنترل کند و آنها هم یاد گرفته‌اند چطور از پس او برآیند یا دست‌کم این‌طور به نظر می‌رسد. خورخه بالدانو به تاریخ پیوسته است و بدون تردید فلورنتینو پرس احساس می‌کند تصمیم درستی با استخدام مرد جنگجوی پرتغالی گرفته است، حتی با اینکه در گوش او نجوا می‌کنند که یک سرمربی کم‌دردسرتر بهتر است یا کسی که کمتر در بازتاب‌دادن چهره موسسه (رئال‌مادرید) با تصویر خودش یکدندگی به خرج می‌دهد. البته او با تطبیق دادن رفتارش با محیط بیرون زمین، تیم را در داخل زمین به جلو رانده است. تنها مشکل ژوزه اما این است که بارسلونا هنوز آنجاست و تمایلی هم ندارد از سر راه او کنار برود. تنها بادی که شاید باب میل مورینیو بوزد، البته اگر خود او را تا آن موقع باد نبرده باشد، رفتن پپ گوآردیولا به دنبال حال و هوایی تازه است. این اتفاق ممکن است آخر فصل رخ دهد. او در 2 سال اخیر اشاره‌های زیادی در این باره داشته و شاید احساس کند که چالشی تازه (شاید در اولدترافورد) او را در مسیر تعلیم و تعالی نگه دارد. این در حال حاضر محتمل به‌نظر نمی‌رسد ولی شایعه‌سازان مشغول کارند و آیا وقتی او می‌رود هیچ بازیکنی را با خود می‌برد؟ کسی نمی‌داند ولی شاید چشم‌انداز رفتن پپ معنایی جز خشکسالی بارسلونا نداشته باشد. پیروزی 6 بر 2 رئال‌مادرید در سویا در آخرین شنبه‌شب لالیگا در سال 2011 به مثابه استوار کردن مجسمه آنها بود، مجسمه‌ای که نماد قدرت ذهنی بیشتر‌شان در این فصل است. البته آنها پارسال هم همان‌جا 6 بر 2 برده بودند! (که این نوعی رکورد محسوب می‌شود) ولی پیروزی آخرین شنبه جالب‌‌توجه‌تر بود چون بعد از شکست مقابل بارسلونا رقم خورد و آنها در حالی‌که به‌نظر رو به افول می‌آمدند، بازگشتند و صدر جدول را پس گرفتند. سویایی‌ها، اگرچه فصل جالبی را سپری نکرده بودند اما پیش از بازی با مادریدی‌ها فقط 11 گل خورده داشتند، بهترین خط دفاعی بعد از بارسا اما مادریدی‌ها در یک نظر آنها را از هم پاشیدند. قطعا آنها آرزو داشتند می‌توانستند یک هفته جلوتر جلوی رقیب اصلی‌شان هم این‌طور بازی کنند و این‌طور گل بزنند. رقیبی که او هم در همان حال داشت سانتوس را از هم می‌پاشید و خود را به‌عنوان قدرت اول فوتبال اروپا و جهان مطرح می‌کرد. چگونه می‌توان یک تیم برزیلی را این‌طور از نظر تکنیکی و تاکتیکی فقیر دید؟ نیمار دیگر کیست؟
لیگی که دیگر آشغال نیست
و اما خوشحال‌کننده‌ترین چیز درباره تعطیلات کریسمس این واقعیت است که لالیگا خودش را بسیار فراتر از «لیگ آشغال» نشان داد؛ عنوانی که در ماه آگوست و پیش از شروع لیگ توسط رئیس باشگاه سویا به آن اطلاق شد. والنسیا با وجود سکسکه در لیگ قهرمانان هنوز 2 صدرنشینی را در دسترس دارد و شادمانی شهر والنسیا بیشتر می‌شود وقتی لوانته دیگر تیم شهر را هم در جمع صدرنشینان و در جایگاه صعود به لیگ قهرمانان (چهارم) ببینیم. لوانته 4 امتیاز کمتر از همشهری‌هایش دارد. در شرایطی که هیچکس انتظارش را نداشت سر و کله یک شگفتی‌ساز در لالیگا پیدا شود آنها چند هفته نخست فصل را جذابیت بخشیدند. تیم پر سن و سال لوانته با ادامه صدرنشینی‌اش در لالیگا ثابت کرد زندگی در فوتبال پس از 30 سالگی به آخر نمی‌رسد. روند 9 مسابقه بدون شکست آنها در آغاز فصل موجب جلب توجه همگان به تیمی خارج از جمع مظنونان همیشگی لالیگا شد و همگان مقدم آنها را در آن بالاها گرامی داشتند. مهم‌تر اینکه، لوانته هنوز در بالای جدول جاخوش کرده است. 4 امتیاز عقب‌تر از آنها اوساسوناست. تیم دیگری که این فصل بسیار فراتر از منطقه سقوط پرواز کرده است. من پس از کریسمس دیداری از ایالت «رینود ناوارا» خواهم داشت. مدت‌هاست که آنجا نرفته‌ام، با اینکه بسیار به سن‌سباستین (محل اقامتم) نزدیک است. نخستین بازی آنها پس از کریسمس در ورزشگاه آنوئتای سن‌سباستین (خانه رئال‌سوسیداد) است، پس این شانس را دارم که اوساسونا را از نزدیک ارزیابی کنم. به‌طور سنتی آنها دور از خانه ضعیف هستند ولی تا حالا در پامپالونا شکست‌ناپذیر باقی مانده‌اند، جایی که زمین کوچک آنها عرصه را به میهمانان تنگ می‌کند. آنها فصل غریبی برای مطالعه داشته‌اند. از 28 گلی که دریافت کرده‌اند فقط 15تایش در 2 مسابقه (رئال و بارسا) بوده است. پس باید ذهنیت آنها را ستود که با وجود باخت‌های 8 بر صفر در نوکمپ و 7 بر یک در برنابئو توانسته‌اند به اینجا در مکان پنجم جدول لالیگا برسند.