چند حقیقت تلخ
درحاشیه بازگشت دنیزلی
1- عکس‌های مصطفی دنیزلی در حال ورودش به تهران در فرودگاه پر از انرژی است. هواداران پرسپولیس احتمالا با دیدن این عکس‌ها و خنده‌های دنیزلی در کنار همسرش که انگار با رضایت کامل بار سفر به ایران را بسته‌اند، بتوانند چشم‌های خود را به اتفاقات تلخ نیم‌فصلی که در پرسپولیس گذشت، ببندند. ورود دنیزلی به فوتبال ایران البته به غیر از پرسپولیسی‌ها، فضای رخوت‌زده فوتبال ایران را نیز تحت‌الشعاع قرار می‌دهد و به خودی خود باعث خوشحالی است اما این خوشحالی چند روز میهمان ماست و تا کجا، رد پای انرژی حضور دنیزلی در جامعه فوتبال باقی خواهد ماند؟
2- کمتر از یک ماه قبل سهمیه ایران در لیگ قهرمانان آسیا به 5/2 سهمیه کاهش پیدا کرد. پس از این تصمیم بسیاری از مربیان و بازیکنان در اظهارنظرهای خود برای اینکه لج‌شان را نسبت به این اتفاق و اوضاع و احوال فوتبال ایران نشان دهند، به طعنه گفتند «همین 2 سهمیه هم از سر ایران زیاد است!» احتمالا همه از دلایل کاهش سهمیه‌های ایران باخبرند و البته خوب می‌دانند که با تداوم روند فعلی احتمالا همین 2 سهمیه نیز در سال‌های آینده با کاهش دوباره مواجه شود. حالا قبل از سال 2013 که زمان مجدد تصمیم‌گیری کنفدراسیون فوتبال آسیا برای سهمیه‌های جدید کشورهای عضو است، باید باشگاه‌های ایرانی راه بسیار سختی را پشت‌سر گذارند؛ سر و سامان دادن به شیوه‌های بازاریابی و درآمدزایی که اساسا با فوتبال ایران بیگانه است، تلاش برای ساخت و ساز زمین‌های تمرین و ورزشگاه اختصاصی، ساختارسازی و چندین و چند کار روی زمین مانده که ایده و خلاقیت مدیران و البته بودجه‌های میلیاردی را طلب می‌کند.
3- آمدن مصطفی دنیزلی به ایران رقمی حدود
3 میلیون دلار هزینه برداشته است که حدود
4 میلیارد تومان می‌شود. اگر این عدد در 18 ماه قرارداد دنیزلی با پرسپولیس تقسیم شود، ماهانه حدود
170 هزار دلار آب می‌خورد که حدود
230 میلیون تومان یا 130 هزار یورو خواهد شد. حالا کافی است به ماجرای قرارداد دیوید بکام با باشگاه پاری سن ژرمن فرانسه اشاره کنیم که یکی، دو روزی است فوتبال این کشور را به خود مشغول کرده و انتقاداتی را به خاطر رقم قراردادش سبب شده است. بکام ماهی حدود 800 هزار یورو از پاری‌سن‌ژرمن دریافت خواهد کرد که قرارداد پرسر و صدایی است و با توجه به بحران‌های مالی اخیر در فرانسه، حتی صدای هواداران این تیم را نیز درآورده است. بکام البته ستاره بزرگی است که حضورش در باشگاه متوسطی مثل پاری سن ژرمن منافع مالی سرشاری از طریق فروش پیراهن و افزایش تماشاگران و البته تبلیغات پیرامونی نصیب آنها خواهد کرد.
4- در اینکه آمدن مصطفی دنیزلی از ابعاد فنی و البته نزدیکی دوباره تماشاگران پرسپولیس به این تیم راهگشا خواهد بود، شکی نیست اما تصور کنید که حتی در صورت موفقیت سرخپوشان با افندی، چه آینده‌ای انتظار پرسپولیس را می‌کشد؟ آیا می‌توان به داشتن سهمیه ثابت در لیگ قهرمانان آسیا امیدوار بود؟ آیا پرسپولیس می‌تواند با تدارک کامل و جذب بازیکنان باکیفیت در لیگ قهرمانان آسیا حاضر شود؟ آیا امکانات جانبی برای کار کردن دنیزلی در تهران مهیاست؟ آیا مشکلات مالی در گیر و دار کار با پرسپولیس دوباره به سراغ سرخپوشان نخواهد آمد؟ و آیا بهتر نیست بودجه گزاف پروژه استخدام دنیزلی که حتی از ارقام پرداخت شده به مربیان در لیگ پردرآمد و باشکوهی مثل لیگ ترکیه بالاتر است، در پروژ‌ه‌های مهم‌تری در پرسپولیس سرمایه‌گذاری شود؟ آیا تماشاگران پرسپولیس دوست دارند زمانی تجربه لذتبخش رفتن به ورزشگاه اختصاصی تیمشان را تجربه کنند یا یکی، دو قهرمانی در لیگ برتر ایران که شاید حتی به حضور در آسیا هم ختم نشود، آنها را راضی خواهد کرد؟ آیا اگر فوتبال ایران بودجه‌های میلیاردی خود را بدون آینده‌نگری صرف خرید بازیکن و مربی کند، عایدی بیشتری نصیبش خواهد شد یا اینکه یک بار برای همیشه به پشت‌سرش نگاه بیندازد و از این همه پول‌های خرج شده مدیران دولتی و ناکارآمد که برای نگه داشتن بیشتر دوران مدیریت خود مجبور به پوشش عیوب و ایرادات با آوردن مربیان بزرگ هستند، درس بگیرد؟ براستی آیا برای آمدن دنیزلی باید جشن بگیریم؟