به گزارش فارس، پایگاه اطلاع‌رسانی «ژوریست» در مقاله‌ای به قلم کوین گاورن از دانشکده حقوق
« او ماریا» می‌نویسد تعویق عقب‌نشینی نیروهای آمریکا از عراق و چالش‌های برقراری امنیت در آن کشور و منطقه نیاز به استراتژی جدیدی در طرز رفتار در منطقه برای برخورد با مشکلات امنیتی که به علت کم کردن بودجه دفاع آمریکا پیش می‌آید، دارد. قدرت هوشمند به عنوان «یک بنیاد جدید در سیاست خارجی» تعریف شده که در دولت بوش شروع شد و تا به امروز ادامه دارد. قدرت هوشمند از ابزار قدرت نرم مانند دیپلماسی، همیاری اقتصادی و ارتباطات تا توانایی‌های مکمل و تقویت‌کننده نظامی قدرت سخت برای پیشبرد و دفاع از منافع آمریکا در کل جهان استفاده می‌کند. هنگامی که مدت زمان حضور نیروهای آمریکا و متحدانش در عراق در تاریخ 31 دسامبر 2011 به اتمام می‌رسد، راهکار قدرت هوشمند برای رسیدگی به مسائل امنیتی منطقه‌ای و بین‌المللی ضرورت پیدا می‌کند. مخارج جنگ جهانی علیه تروریسم انگیزه‌ای قوی برای استفاده از استراتژی‌های قدرت هوشمند ایجاد کرده است. رابرت گیتس، وزیر سابق دفاع خواستار آن شد که از قدرت هوشمند برای «قوی کردن توانایی در استفاده از قدرت نرم و تلفیق کردن بهتر آن با قدرت سخت» استفاده شود. او نظرش را با مقایسه بودجه 36 میلیارد دلاری سالانه وزارت کشور و مخارج 500 میلیارد دلاری ارتش در سال 2007 ثابت کرد. مرکز تحقیقات کنگره آمریکا تخمین زده است که آمریکا 283/1 تریلیون دلار برای 3 عملیات که از زمان حملات 11 سپتامبر 2001 آغاز شده بود، خرج کرده است. این مخارج شامل عملیات‌های نظامی، برقراری امنیت پایگاه‌ها، ساخت و ساز، کمک به کشورهای خارجی، مخارج سفارت‌ها و بیمه سربازان بوده است. البته هیچ قیمتی نمی‌توان برای 4486 آمریکایی کشته شده در جنگ و 32226 مجروح جنگی در نظر گرفت. پایان این سال، پایان 8 سال عملیات نظامی در عراق را رقم می‌زند. این همچنین سومین سالی است که از توافقنامه وضعیت نیروهای آمریکا عراقی می‌گذرد. این توافقنامه محرز می‌کند که نیروهای آمریکایی از شهرهای عراق تا تاریخ 30 ژوئن 2009 خارج شده و کل نیروهای آمریکایی از عراق تا تاریخ 31 دسامبر 2011 عقب‌نشینی کنند. دولت‌های آمریکا و عراق همچنین قراردادی استراتژیک تصویب کردند. این قرارداد درباره چارچوب همکاری‌های دوجانبه درباره مسائل غیرنظامی است. حقیقت این است که آمریکا نمی‌تواند اساسا بر حضور قدرت سخت در عراق تکیه کند و باید برای عقب‌نشینی از افغانستان و موارد مشابه برنامه‌ریزی کند. به جای آن سیاستگذاری و جابه‌جایی نیروها باید حضور نظامی در منطقه را اداره کند. این کار نه فقط با چینش دوباره نیروها بلکه با گسترش سیاست‌های جامع (نظامی و غیرنظامی)، منابع و مخازن (نظامی، اقتصادی و سیاسی) و جعبه ابزار (توانایی‌های نظامی و دیپلماتیک) برای تحقق اهداف آمریکا ادامه داد. آمریکا در برابر حقیقت عقب‌نشینی نیروهایش از عراق و کم شدن احتمالی بودجه نظامی‌اش باید «یک ساختار امنیتی جدید» در خلیج‌فارس ایجاد کند. با وجود احتمال اینکه منابع اختصاص داده شده برای منطقه (خلیج‌فارس) کم می‌شود، گسترش روابط امنیتی، استراتژی‌های سیاسی و اقتصادی را با هم ترکیب و توانایی و تعهد ما را به عنوان یک متحد نشان می‌دهد. مهم نیست اوضاع داخلی عراق چه تغییری می‌کند، تاثیر جنگ در منطقه وسیع‌تر تا دهه‌ها احساس خواهد شد. پس این بدیهی است که آمریکا «حضور قدرت هوشمند» را در منطقه بنیانگذاری و شروع کند تا بر حضور یک ارتش قدرتمند در منطقه تاکید کند ولی همچنین در اتحادها، همکاری‌ها و نهادها در تمام سطوح بشدت سرمایه‌گذاری کرده تا نفوذش را در منطقه گسترش داده و مشروعیت اعمالش را تثبیت کند.