صاحبان ثروت و قدرت در آمریکا، با در اختیار گرفتن ابزارهای تاثیرگذاری مانند رسانه، مراکز اقتصادی و شرکت‌های چندملیتی، دولتی مخفی را تشکیل داده‌اند. ترکیبی از رسانه و تبلیغات و در دست گرفتن نبض اقتصادی، بهترین راه برای پیشبرد سیاست‌های گروه‌های حاکم است. ابزارهایی که می‌توان آنها را «بمب»هایی خواند که هوشمندانه عمل می‌کنند و از طریق تبلیغات سوء، درصدد کتمان حقایق بحران اقتصادی این کشور و فریب افکار عمومی هستند.
به گزارش فارس، پایگاه تحلیلی «ولترنت» در گزارشی به قلم مانلیو دینوچی به بررسی بمب‌های هوشمند دولت آمریکا پرداخت. براساس این تحلیل، بمب‌های هوشمند به نوعی «دولت مخفی» آمریکا محسوب می‌شوند که از طریق تبلیغات سوء درصدد کتمان حقایق بحران اقتصادی این کشور و فریب دادن افکار عمومی هستند.
در این گزارش به بررسی انواع مختلف «بمب‌های هوشمند»ی که توسط «لس‌لئوپولد» به درستی «دولت مخفی» لقب گرفته‌اند و توسط حکومت اقتصادی ثروتمندان آمریکا برای کنترل کشور مورد استفاده قرار می‌گیرند، پرداخته شده است. نخستین نوع بمب‌ها، بمب‌های تبلیغاتی هستند که ذهن را آشفته و دیدن حقایق را دشوار می‌کنند و موجب می‌شوند چیزهایی که وجود ندارند را ببینیم. در حال حاضر، این نوع بمب‌ها به طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرند تا حقایق بحران اقتصادی را پوشانده و ما را متقاعد کنند که علت بحران را بدهی‌های عمومی تصور کنیم و به منظور نجات خود، باید از طریق کاهش هزینه‌های اجتماعی، تلفات زیادی بدهیم. به هر حال، بدهی دولت نتیجه بحران است و نه علت آن. این بحران دقیقا از سوء عملکرد بازار اقتصادی ناشی می‌شود؛ بازاری که تحت سلطه بانک‌های قدرتمند و شرکت‌های چندملیتی قرار دارد. تنها به این موضوع فکر کنید که ارزش سهام فهرست شده در بورس سهام وال‌استریت، اروپا و ژاپن بیشتر از تمام کالاها و خدماتی است که سالانه در سرتاسر دنیا تولید می‌شود.
معاملات قماری که با سرمایه‌های کلان به انجام می‌رسد موجب ایجاد نوعی افزایش کاذب و مصنوعی در قیمت سهام‌ها و اوراق بهادار می‌شود که این افزایش قیمت با رشد واقعی اقتصادی برابر نیست و در نتیجه، موجب ایجاد «حباب کاذب» می‌شود که در نهایت این حباب می‌ترکد و بحران اقتصادی را به بار می‌آورد. در این زمان، دولت‌ها درصدد انجام «عملیات نجات» برمی‌آیند و مالیات‌های مالیات‌دهندگان را به خزانه‌های بانک‌ها و گروه‌های خصوصی اقتصادی که باعث ایجاد بحران شدند، واریز می‌کنند (و در نتیجه میزان بدهی را افزایش می‌دهند).
تنها در آمریکا، هزینه آخرین «بسته نجات» به بیش از 7 میلیارد دلار رسید، مقداری که 10 برابر از آنچه رسما اعلام شد بیشتر بوده است. چگونگی به وجود آمدن این اتفاق را می‌توان با بیان این حقیقت توضیح داد که کاندیداهای ریاست جمهوری از طریق «کمک‌های بلاعوض» یا از طریق «بانک‌های بزرگ» مانند «گلدمن ساکس» یا بانک وابسته به دولت اوباما تامین بودجه می‌شوند. این افراد به محض به قدرت رسیدن، افراد قابل اعتمادی که از اعضای «کمیسیون سه‌جانبه» هستند را در پست‌های اصلی و کلیدی قرار می‌دهند. ماریو مونتی، مشاور بین‌المللی گلدمن‌ساکس و نخست‌وزیر کنونی ایتالیا از همین طریق به عنوان رئیس «کمیسیون اروپا» منصوب شد.
این موضوع نباید تعجب برانگیز باشد که دولت مخفی وال‌استریت نیز به منظور افزایش منافع خود از «بمب‌های هوشمند» استفاده می‌کند. این اتفاقی نیست که در جنگ‌های اخیر رهبری شده توسط آمریکا و «ناتو»، آنها با آگاهی کشورهای حوزه نفت‌خیز (عراق و لیبی) یا کشورهای دارای موقعیت مهم را مورد هدف قرار داده‌اند (یوگوسلاوی و افغانستان).
حکومت‌هایی که تهدید به کنار گذاشتن دلار و فروش نفت خود به یورو و دیگر ارزها كردند یا به منظور رقابت با دلار موسسات مالی مستقل را توسعه دادند، می‌توانستند موجب کاهش نفوذ «بانک جهانی» و «صندوق بین‌المللی پول» شوند. کشورهای سوریه و ایران نیز برای دلایلی از این قبیل اکنون مورد هدف قرار گرفته‌اند. بحران اقتصادی و جنگ 2 نتیجه پیش رو برای این مساله هستند، چرا که جنگ موجب افزایش هزینه‌های نظامی می‌شود و قرضه عمومی را سنگین‌تر می‌کند و در نتیجه، قربانی‌های بیشتری را به بار خواهد آورد. بر اساس آمار «موسسه تحقیقات بین‌المللی صلح استکهلم»، هزینه‌های نظامی ایتالیا به 28 میلیارد یورو در سال رسیده است. این مقدار تقریبا برابر با هزینه مانورهای اقتصادی خواهد بود که توسط جمعیت عظیمی از مردم پرداخت خواهد شد اما هیچ‌کس در این باره سخنی به میان نمی‌آورد. بمب‌های وال‌استریت حقیقتا هوشمند هستند.