از ابتدای فصل داويد در شرایط خوبی بسر نمی‌برد. هر چه از فصل می‌گذشت انتظارات از او بیشتر و بیشتر می‌شد که این خود سبب پیدایش یک بار روانی اضافه هم برایش شده بود. ضربات آخری را که در آن استاد بود با استرس و کم‌دقت می‌نواخت. موقعيت‌های صد‌درصدی را که جلوی سویا و ختافه از دست داد باعث از دست دادن امتیازهای حساسی برای تیمش شد که اگر آن فرصت‌ها به گل می‌نشست حالا در جدول بالای سر رقیبشان قرار داشتند. همچنین نمی‌توانست نقش یک وینگر کلاسیک خوب را برای تیمش بازی کند. وینگری که بتواند مدافع مستقیمش را دور زده و روی دروازه حریف خطر‌آفرینی کند؛ امری که با توجه به سبک و مدل بازی تیمش و بازی دفاعی حریفان و بازیکنان پر‌تعداد‌شان در یک‌سوم دفاعی و بستن عمق میدان، از نیازهای اساسی برای تیمش به حساب می‌آمد. از سوی دیگر در کنار افت ویا بارسا با مشکلات دیگری هم دست و پنجه نرم می‌کرد. یکی از بال‌هایش -ابراهیم آفلای- را همان آغاز فصل تا انتهای فصل از دست داده بود. خرید دیگرشان -سانچس- هم نتوانسته بود به‌خوبی در نقش بال کلاسیک ظاهر شود، مضاف بر اینکه همان ابتدای فصل مصدوم و مدت 2 ماه از میادین دور شد و فرصت کافی برای هماهنگ شدن با کلیت تیم را نداشت. پدرو هم با آمادگی آرمانی فصل گذشته فاصله داشت و در ادامه نیز مصدومیت گریبانگیرش شد. در این حال گوآردیولا 4 پروژه همزمان را برای حل مشکلات تیمش به پیش می‌برد؛ اول پیدا کردن یک گوش برنده و تیز در مارکت اروپا؛ نام‌هایی همچون گرت بیل و ولکات مطرح شد اما به‌دست آوردن چنین تیپ از بازیکنانی که با باشگاه‌هایشان قرارداد داشتند و تیم‌هایشان به هیچ وجه راضی به از دست دادن آنها، آن هم در میانه فصل نبودند آن‌را به بن‌بست رساند. سایر نام‌هایی که در بازار نقل و انتقالات وجود داشت به‌درد تیمی در قواره بارسا نمی‌خورد. راهکار دوم دادن نقش جدید به ویا با توجه به توانایی‌هایش بود. یکی از شگرد‌های ویا چه در بارسا و چه در تیم اسپانیا استارت‌های ناگهانی، حرکات عرضی و طولی در عمق دفاعی حریف است. پپ به او وظیفه داد بیشتر در فضاهای خالی دفاعی حریف حرکت کرده و از پاس‌های روی زمین هافبک‌های تیمش استفاده کند. همزمان گوآردیولا مشغول تست کردن و رج زدن سیستم‌ها و چینش‌های مختلف تیمی نیز بود. سیستمی که با توجه به داشته‌هایش بیشترین بازده و بهینگی را برای تیمش به ارمغان آورد. آپشن و گزینه آخر پپ دست درازی به‌سوی گنجینه غنی لاماسیا و بارسلونای «ب» بود. دست کردن در این گنجینه تا اینجای کار برای او 2 جواهر به ارمغان آورده: ایساک کونئکا و کریستین تللو که در ادامه از آنها خواهیم گفت. بعد از بازی با گرانادا که به برد خفیف بارسا انجامید داويد مورد انتقادات بیشتری قرار گرفت در مقابل وی نیز برای دفاع از خود به نرمی و آرامی مسی را مورد انتقاد قرار داد که کمتر پاس می‌دهد. این انتقاد آرام به‌جای درست کردن اوضاع با واکنش منفی درون تیمی مواجه شد به طوری‌که او را به نیمکت ذخیره‌ها نزدیک کرد. این وضع کج‌دار و مریز تا زمان ال‌کلاسیکو ادامه داشت جایی که داويد روی نیمکت قرارگرفت. پپ هم برای رو دست زدن به حریف و هم با توجه به نداشتن وینگرهای تاپ در تیمش، ارنجش را بدون وینگر و با 3 هافبک کلاسیک به میدان فرستاد اما پیروزی در این نبرد سنتی در بزنگاه سرنوشت‌سازی اتفاق افتاد. نیمکت‌نشینی داوید به دست فراموشی سپرده شد به‌علاوه بارسا را به آرامش زیادی رساند و هم اینکه پپ به هژمونی آرمانی تیمش نزدیک شد. کشتی از توفان گذشته بود و به راهش ادامه می‌داد. تاثیر این ساحل آرامش از بعد فنی و روانی در جام باشگاه‌های جهان مشاهده شد. تیم با اعتماد به‌نفس بالایی بازی می‌کرد. گوآردیولا هم ورژن جدید تیمش را پرده‌برداری کرد: ترکیبی که می‌توان به آن گفت : ۳-۷. در این واریته نقش ویا مهاجم کاذب در پست شماره ۹ بود. مهاجمی که در زمان حمله به نوک پیکان تیم وصل می‌شد و در زمان دفاع متمایل به راست و عقب. در این واريسیون بارسا با یک بال و نصف بازی می‌کند. آلوس در نقش بال کاذب راست و (پدرو، کونئکا یا تللو) در نقش بال چپ. اما حالا با نبود ویا و با اتخاذ سیستم جدید چه گزینه‌هایی پیش‌روی بارسا قرار دارد؟