ادامه از صفحه اول
می‌توان گفت طی قریب به 7 ماه مدیریت رهبری در تقابل با فتنه، افکار عمومی به نوعی اشتراک نظر در قبال تحولات روز رسید. گستاخی جریان فتنه بر ساختارشکنی نیز به مرور بر همگان آشکار شد. «ناجور» بودن ساز فتنه با ماهیت جمهوری اسلامی نیز در اتفاقات روز قدس و 13 آبان عملا علنی شد. این اتفاقات به همراه حمایت‌های علنی غرب و تجمیع دیگر گروه‌های اپوزیسیون در حمایت از فتنه موجب تقویت رهنمودهای رهبری در آگاهی بخشی عمومی شد. تداوم فتنه که موجب بروز تحرکات ماهیتی آنان می‌شد، همزمان روشنگری‌های رهبر معظم انقلاب را در قبال آن تحولات به دنبال داشت تا از این رهگذر جامعه نسبت به رویدادهای مرتبط با فتنه از درک بیشتری برخوردار شود. از سوی دیگر لجاجت در آشوب‌آفرینی و گستاخی در ساختارشکنی نوعی انزجار عمومی را نسبت به فتنه ایجاد کرد البته در این مسیر عوامل دیگری در انزجار توده‌ها نسبت به اهانت‌های فتنه‌گران نیز دخیل بود که از جمله آن حمایت‌های نظام از گفتمان خدمت‌رسانی دولت بود. در چنین شرایطی که مسیر گام به گام آگاهی‌بخشی یک فهم عمومی را نسبت به فتنه به اشتراک گذاشت ناگهان حرمت‌شکنی روز عاشورا رخ داد. حرمت‌شکنی فتنه‌گران در روز عاشورا تنها یک اشتباه محاسباتی نبود. طراحان اصلی فتنه، عاشورا را نقطه‌ای برای تست حساسیت دینی مردم یافتند. به عبارت دیگر فتنه در راستای تضعیف مردمسالاری دینی - همان محور تحلیلی مورد اشاره رهبری در خطبه‌های نمازجمعه 22 خرداد- روز عاشورا را زمانی برای حمله به اسلامیت این الگوی حکومتی قلمداد کرد و لذا حرمت‌شکنی روز عاشورا تنها یک اتفاق ساده و غیرمنتظره نبود. از چند روز قبل از عاشورا، رسانه‌های فتنه بر اتفاق روز عاشورا تاکید کرده و حساسیت آن را گوشزد می‌کردند. بنابراین این گزاره تحلیلی که حرمت‌شکنی روز عاشورا از قبل مشخص شده و برای تضعیف وجهه اسلامیت الگوی مردمسالاری دینی بود، یک ارزیابی بسیار واقع‌بینانه است. حرمت‌شکنی عزاداری اباعبدالله‌الحسین(ع) نوعی شوک عمومی را در جامعه به وجود آورد و از آنجا که پیش از این رهبری ماهیت حرمت‌شکنان را برای افکار عمومی آشکار کرده بود، لذا هدف‌شناسی این اقدام برای مردم چندان دشوار نبود و به همین دلیل 7، 8 و بویژه 9 دی سراسر ایران شاهد ابراز خشم مردم نسبت به فتنه‌گران بود. نمودار شدن خشم مردمی یک پیام بسیار مهم را به دنیا اعلام کرد. 9 دی در واقع تثبیت پیام بسیار مهم 22 خرداد بود. حماسه 9 دی نمودار شدن تدین مردم ایران را به دنبال داشت. به عبارت دیگر روح حاکم بر فضای جامعه ایرانی که همان تعلق به معنویات و تمسک به الهیات است را نشان داد و این موضوع وجه اسلامیت نظام و مقبولیت آن در افکار عمومی را نشان داد. سوی دیگر حماسه 9 دی، میزان و کمیت جمعیت معترض به فتنه‌گران بود. در تهران جمعیتی قریب به 4 میلیون نفر حماسه 9 دی را خلق کردند و بر اساس برآوردها از 7 تا 9 دی‌ماه قریب به 50 میلیون نفر در سراسر کشور نسبت به حرمت‌شکنی راهپیمایی کردند. بنابراین کثرت معترضان نیز برآورد پایبندی حداکثری مردم ایران به الگوی مردمسالاری نظام را نشان داد. بنابراین حماسه 9 دی بازیابی دستاوردها و اعتبار نظام مردمسالاری دینی در حماسه 22 خرداد بود. رهبر معظم انقلاب اخیرا در دیدار عوامل ستاد 9 دی، این حماسه بزرگ را یک نسخه راهبردی دانستند. نسخه‌ای که ماهیتی دینی و الهی دارد و چون از پشتیبانی حداکثری مردمی برخوردار می‌شود قطعا پیروزی را در پیامد دارد. به عبارت بسیار ساده، 9 دی تثبیت‌کننده پیام 22 خرداد یعنی عرضه حداکثری الگوی مردمسالاری دنیا به عنوان یک راه سوم حکومتداری مترقی است. حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای در همان خطبه‌های 22 خرداد الگوی مردمسالاری دینی را در مقابل نظام‌های «مستبد» و «دموکراسی‌های دروغین» دانستند. در جریان فتنه پس از انتخابات همگان شاهد تجمیع توان این 2 الگوی حکومتی در تقویت فتنه و تضعیف مردمسالاری دینی ایران بودند. بدیهی است پس از تثبیت پیام 22 خرداد در 9 دی و بازیابی اعتماد 80 درصدی ملت ایران به الگوی مردمسالاری دینی، «راه سوم» با قدرت بیشتر عرضه شده و نخستین خاسران این اتفاق همان حاکمان حکومت‌های مستبد و دموکراسی‌های دروغین بودند. شاید بتوان به جرات گفت 9 دی زمینه‌ساز انقلاب‌های اسلامی در کشورهای دارای حاکمان مستبد بود و اینک در آمریکا و غرب نیز نوعی بیداری ملت‌ها را به دنبال داشته است. اینکه اکنون دنیای اسلام یک مدل حکومتی دینی و مبتنی بر آرای عمومی را در ایران شاهد است و این مدل را پاسخگوی همه نیازهای جامعه ایرانی می‌بیند قطعا موجب ترغیب اندیشمندان مسلمان برای بومی‌سازی این الگوی حکومتی می‌شود. در غرب نیز می‌توان امیدوار بود در آینده‌ای نه‌چندان دور دموکراسی‌های ظاهری مورد اعتراض بیشتر ملت‌ها قرار گیرد.