بیداری اسلامی معادلات خاورمیانه را بسيارپیچیده کرده است. کار به جایی رسیده که بسیاری این منطقه استراتژیک را آبستن تحولاتی جدید می‌دانند. بازیگران خارجی هم مستمرا به تحرکات و تحریکات خود در منطقه ادامه می‌دهند و در تلاشند کاری کنند زخم‌های قدیمی این منطقه سر باز کند. ایالات متحده به عنوان بازیگری که مدت‌هاست در منطقه حضور دارد، برای دستیابی به اهداف و منافع خود روش‌های مختلفی را دنبال می‌کند. در این میان کاخ سفید تلاش می‌کند از بازی بازیگران منطقه به نفع خود استفاده و اهداف خود را از گذرگاه اقدام آنها تامین کند. از قدیم‌الایام یکی از حربه‌های کاخ‌سفید به راه انداختن رقابت تسلیحاتی در منطقه بوده است. پیش از این آمریکایی‌ها با پررنگ کردن خطر کمونیسم تلاش می‌کردند شوروی را به عنوان دشمن کشورهای منطقه مطرح کنند و کشورهای مختلف را به تسلیح خود در برابر این خطر وادارند تا از این رهگذر هم سلاح‌های خود را بفروشند و منطقه را تبدیل به بازار اسلحه‌ها و جنگنده‌های آمریکایی كنند و هم فضایی در منطقه به وجود آورند که کاملا ملتهب باشد و با کوچک‌ترین جرقه‌ای به انفجار منطقه منجر شود. این سیاست پیش از انقلاب اسلامی عموما توسط شاه و عربستان‌سعودی دنبال می‌شد و دلارهای نفتی این دیکتاتورها صرف خرید سلاح‌های آمریکایی می‌شد اما پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایالات متحده یکی از بزرگ‌ترین بازارهای خود را از دست داد لذا تلاش کرد بازارهای جدیدی را جایگزین ایران کند. به همین منظور صادرات تسلیحات به رژیم سعودی را به شکل محسوسی افزایش داد و قطر و امارات عربی متحده را هم از تسلیحات خود بی‌نصیب نگذاشت و با انعقاد قراردادهای کلان سلاح‌های خود را در ازای دلارهای نفتی به این کشورها صادر کرد. اخیرا هم ایالات متحده اقدام به انعقاد قرادادهای نظامی کلان با عربستان و امارات کرده است تا بازی تکراری خود را به نوعی در منطقه از سر بگیرد و رقابت تسلیحاتی گسترده‌ای را در منطقه خلیج‌فارس کلید بزند. رقابتی که پول آن به جیب آمریکا و دود آن به چشم مردم منطقه می‌رود. افزون بر این بسیاری از کارشناسان، فروش گسترده سلاح به سعودی‌ها را در راستای وجود یک دکترین قدیمی در آمریکا می‌دانند. ريچارد نيكسون، جمهوريخواه از سال 1969 تا 1974 رئيس‌جمهور آمريكا بود و پیش از آنکه به دنبال رسوايي «واترگيت» استعفا کند، همراه هنری کیسینجر، وزیر خارجه‌اش دکترین جدیدی را در سیاست خارجی ایالات متحده بنا نهاد. مطابق استراتژی جدید، آمریکا در مناطق مختلف جهان دیگر به صورت مستقیم دخالت نظامی نمی‌کرد بلکه متحدان نزدیکش در منطقه را تجهیز می‌کرد تا آنها به نیابت از آمریکا منافع ایالات متحده را در منطقه خودشان تامین کنند و به نوعی ژاندارم کاخ‌سفید در منطقه باشند. به دنبال این سیاست بود که رژیم طاغوت به عنوان نخستین ژاندارم ایالات متحده در خلیج‌فارس معرفی شد و عربستان‌سعودی هم در رده دوم قرار گرفت.
ادامه در صفحه 11