دست شب‌پرستان اگر چه به بلندای آسمانی و سیمای نورانی «ماه» نمی‌رسد، اما به هر حال، نقشه‌اش را می‌کشند و سعی‌اش را می‌کنند. عرض خود را می‌برند؛ گاه هست که زحمت ستاره‌ها را می‌دارند و گاه، خنده‌شان را، و اغلب خنده‌شان را. دشمنی با ولایت فقیه، چیز عجیبی نیست و هم‌اندازه عمر انقلاب اسلامی است و حتی پروژه نامه‌پراکنی‌های اخیر که در اصل، با نگارش «نامه سرگشاده» آغاز شد، قصه دیروز و امروز نیست.* عمری است که عناصر کم‌قیمت و بی‌وزن، خواسته یا ناخواسته، در پروژه تخریب انقلاب اسلامی، بازی می‌کنند و بازی می‌خورند. در این باره گفتنی‌هایی هست.
یک:
ملت ایران هرگز فریب این پروژه و پروژه‌هایی از این دست را نخورده و آن دست اصل کاری که در ورای این نامه‌نگاری‌ها می‌بیند، دست دشمن است. اینکه حالا عده‌ای نقش سربازان دشمن را بازی کنند، دلیل بر آن نشده که ملت ایران، هر چه فریاد دارد، جز بر سر آمریکا بکشد. ملت ایران به خوبی، از شأن خود آگاه است و دقیقا آنچه را که لازم است ببیند، می‌بیند.
دو:
فقط از مقطع فتنه 88 به این طرف، حجم نامه‌ها علیه ملت ایران، آرمان امام؛ ولایت فقیه و اصل انقلاب اسلامی، نشان می‌دهد «آزادی بیان» در جمهوری اسلامی، آنقدر که برای مخالفان حکومت، فرض گرفته شده، برای موافقان، فریضه تصور نشده. می‌بینیم افراد، آنهم کسانی که پرونده‌های سنگینی چون محاربه و فتنه‌گری در کارنامه‌شان است، خیلی راحت و به هر که دلشان بخواهد نامه می‌نویسند.
سه:
سعه‌صدر نظام، اعم از اصل حکومت و دستگاه قضا، در برخورد با این افراد، بیانگر استواری و اقتدار جمهوری اسلامی است. همین که نظام، خیلی چیزها را حتی‌المقدور و از روی کرامت و بزرگواری، دوست دارد که نبیند و بگذرد از آن، نشان دهنده صلابت و استحکام جمهوری اسلامی است.
چهار:
جمهوری اسلامی نیز مثل ملتی که عاشقانه دوستش می‌دارد و به پایش «9 دی» می‌آفریند، اصولا از منزلت خود آگاه است و وقتی که با آمریکا و اسرائیل در «بیداری اسلامی» مشغول نبرد فاتحانه است، ترجیح می‌دهد گریبان دشمن اصل‌کاری را بچسبد و به نامه‌های بی‌ادبانه و ناله‌های سرگشاده سربازان دشمن، بی‌ملاحظه باشد، نه اینکه نداند قصه را.
پنج:
باید گفت؛ انقلاب اسلامی اگر اهل واکنش نشان دادن به نامه‌های افراد بیمار و بیکار و بیعار بود، در درجه اول باید به نامه سرگشاده بعضی‌ها واکنش نشان می‌داد، که دیدیم واکنشی نشان نداد! وقتی لازم است کدخدا با بی‌محلی، تودهنی بخورد، اصولا نامه جغله‌های کدخدا، اصلا و ابدا به چشم انقلاب اسلامی نمی‌آید. انقلاب اسلامی الان مشغول سیلی حیدری زدن به نظام سلطه در 2 رخداد «بیداری اسلامی» و «جنبش تسخیر وال استریت» است. یعنی که سرش شلوغ‌تر از این حرف‌هاست که حتی بخواهد ملاحظه‌ای به نامه سرگشاده داشته باشد، وای به حال نامه‌ها و ناله‌های دیگر.
شش:
البته اگر دستگاه‌های قضایی و امنیتی نظام بر اساس قوانین و موازین، به این نتیجه برسند که برخورد با سربازان دشمن در «پروژه نامه‌نگاری»، لازم و ضروری است، این نیز بیانگر اقتدار نظام، از منظر اجرای عدالت است. چیزی که صدالبته مطالبه آحاد ملت از مراجع ذی‌صلاح است. قطعا بی‌نتیجه بودن پروژه‌های دشمن، دال بر این نمی‌شود که عده‌ای بخواهند از کرامت نظام، سوء‌استفاده کنند. نیز، دلیل عدم برخورد با افراد خاطی نمی‌شود.
هفت:
در شرایطی که این روزها، نظام سلطه، نمایش بارزتر و وحشیانه‌تری از لیبرال- دموکراسی ارائه می‌دهد و با گاز فلفل جواب دانشجویانش را می‌دهد، در شرایطی که آل‌سعود و آل‌خلیفه با تانک، جواب معترضان‌شان را می‌دهند، بگذار جمهوری اسلامی تنها کشوری باشد که با ملتش، توی دهان فتنه‌گران بزند. هرچند پای حرفم در نکته 6 هستم، اما راستش خیلی هم چیز بدی نیست که در جمهوری اسلامی، باب آزادی و آزادی بیان، آنقدر باز باشد که فتنه‌گران محکوم شده توسط ملت، به جای محاکمه توسط حکومت، با نامه‌نگاری‌های اخیر خود، سند دیگری باشند که در جمهوری اسلامی، آنقدر اقتدار هست که مخالفان، بیش از موافقان می‌توانند حرف بزنند و نامه بنویسند و کسی هم متعرض‌شان نباشد و حکومت هم کوچک‌ترین آسیبی نبیند. به این عبارت، بد نیست در پایان سال، در همایش چهره‌های ماندگار سال 90 از برخی از این عزیزان فتنه‌گر، تجلیل به عمل آید! خیانت‌شان سر جای خود، آنچه مشهودتر است، خدمت این جماعت است به اقتدار جمهوری اسلامی و دلیلي دیگر بر وجود آزادی بیان در انقلاب اسلامی عزیز و مقتدر.
*آقای هاشمی‌رفسنجانی با نمایش همزمان 2 نامه سرگشاده در سال 88 و نامه مورخ 28/ 11/ 58 خطاب به امام، که امضای جمعی از یاران انقلاب را با خود به همراه دارد، سعی‌شان بر این است که به مخاطب، اینگونه وانمود کنند که اولا؛ به امام هم نامه تند نوشته‌اند و ثانیا؛ نوشتن نامه تند به امام، فقط کار ایشان نبوده!
ادامه در صفحه2