پلاتینی معتقد است پدید آمدن بازیکنانی چون ماتئوس، نتیجه خلائی بود که با غیبت بازیکنانی در قد و اندازه‌های شماره ده‌های کلاسیک به وجود آمده بود. بازیکنانی چون ماتئوس از ده‌های کلاسیک از این زاویه متمایز بود که قدرت، استقامت، دوندگی و تلاش را جانشین تکنیک، هوش، دقت و ظرافت کرده بود. اقتدار معنوی بازیکنانی چون ماتئوس، بیشتر برآمده از ایثار و فداکاری آنان در زمین بازی بود که موجب می‌شد هم‌تیمی‌های او رهبری و مدیریت او را بپذیرند. پلاتینی تاکید می‌کند اگر در همان دوره بازیک`نان خلاق و هوشمندی چون برند شوستر یا فلیکس ماگات حاضر می‌شدند با پوشیدن پیراهن شماره ۱۰ وظایف یک بازیگردان و رهبر ارکستر را در تیم ملی آلمان برعهده گیرند، ماتئوس حتما شماره ۶ یا ۸ را بر تن می‌کرد. لوتار ماتئوس، نمونه تحول بازیکن شماره ۱۰ در دهه ۱۹۹۰ است. در واقع می‌توان در نمونه لوتار ماتئوس تحول بازیکن شماره ۱۰ را در دهه ۹۰ میلادی به خوبی دنبال کرد. ماتئوس در اصل شماره ۶ یا «ویرانگری» بود که تدریجا از وظایف مربوط به تخریب و کارهای تدافعی در میانه میدان معاف شد و با پیوستن به خط میانی مایل به حمله به شخصیت یک بازیکن شماره ۱۰ نزدیک شد. کمی بعد از ماتئوس، بازیکنانی چون دشامپ و بویژه لوران بلان در میانه میدان تیم ملی فرانسه ظاهر شدند که نقشی کم و بیش مشابه ماتئوس داشتند.
زیکو، نماد فوتبالی زیبا که ناکام ماند
در جام‌جهانی 1982 برزیل فوتبالی زیبا و هنری را به نمایش گذاشت. خط میانی تیم‌ملی برزیل را ساحرانی تشکیل می‌دانند به نام سوکراتس، فالکائو، ادر و زیکو، ستاره شماره ۱۰ این تیم؛ بازیکنی که تله سانتا، سرمربی برزیل در آن دوران درباره او می‌گفت: «بدون زیکو بازی برزیل بدون روح است». زیکو بعد از ناکامی در مصاحبه‌های متعددی از «روزی که فوتبال مرد» سخن گفت و از گرایش روزافزون سرمربیان به بازی قدرتی و نتیجه گرفتن ابراز تاسف کرد. او گفته بود: «تیم رویایی ما در سال ۱۹۸۲، بهترین تیم‌ملی تاریخ فوتبال برزیل بود. شکست ما تاثیری منفی بر تکوین و تحول فوتبال جهان داشت».
زیدان یا باجو؟
روبرتو باجو، یکی از خلاق‌ترین ستارگان تاریخ فوتبال ایتالیاست، پس بهتر است ببینیم خود شماره ده‌های جهان برای توضیح این پدیده چه می‌گویند. در سال ۲۰۰۰ روزنامه‌نگاری از همین مارادونای بزرگ پرسیده بود، خود او از دیدن بازی چه کسی لذت می‌برد؟ مارادونا پاسخ داده بود: «زیدان موجب می‌شود آدم بازی فوتبال را بشناسد و بفهمد ولی من بیشتر از دیدن بازی روبرتو باجو لذت می‌برم. چون باجو فوتبال را معنا می‌کند. مهم نیست او در چه سنی باشد و در چه تیمی توپ بزند. من شیفته بازی او هستم زیرا باجو رویایی و رویاپرداز است». خبرنگار بار دیگر پرسیده بود، چگونه می‌توان رویایی و رویاپرداز شد؟ مارادونا شانه‌هایش را بالا می‌اندازد، لبخندی بر لبانش ظاهر می‌شود و با نگاهی به آسمان می‌گوید: «توسط خدا، دوست من!»