کرویف روی تابلوی تاکتیکی تیم خود، ظاهرا مهاجم نوک حمله منظور می‌شد ولی برپایه روش بازی، شعاع و دامنه عمل و کل وظایفی که در زمین برعهده داشت، یک کارگردان و رهبر ارکستر واقعی و مغز متفکر تیم بود. به قول گونتر نتزر، کرویف گرچه پیراهن شماره ۱۴ می‌پوشید ولی مانند یک شماره ۱۰ می‌اندیشید. کرویف از قابلیت‌های تکنیکی فوق‌العاده‌ای برخوردار بود. افزون بر آن، سرعت او با توپ اعجاز‌آور بود. وقتی توپ به کرویف می‌رسید و مدافعی از تیم مقابل در برابر او ظاهر می‌شد، با چنان سرعت و انفجاری دریبل‌زنان از جا می‌جهید و شتاب می‌گرفت که بازیکن مقابل با فاصله زیاد عقب می‌افتاد. پلاتینی بزرگ درباره همین ویژگی کرویف گفته است: شتاب کرویف در همان 10 متر نخست چنان سهمگین بود که هیچ مدافعی آن را تاب نمی‌آورد و این شتاب و سرعت اولیه پایان کار نبود، زیرا پس از آن شوتی سنگین یا پاسی دقیق و مرگبار چاشنی آن می‌شد. نام کرویف با مفهوم «فوتبال تام» (توتال فوتبال) پیوند خورده است. این سیستمی بود که توسط جک رینولدز، مربی انگلیسی تیم آژاکس آمستردام در دهه 50 میلادی پایه‌ریزی و سپس توسط رینوس میشل، مربی بزرگ هلندی کامل شد. رینوس میشل بعدها در دهه ۷۰ میلادی این سیستم را در تیم‌ملی هلند نیز به کار گرفت. از ویژگی‌های سیستم «فوتبال تام» این بود که هر بازیکنی پست معینی را ترک می‌کرد، بلافاصله بازیکنی دیگر آن پست را اشغال می‌کرد. هیچ بازیکنی مجبور نبود دائما در پست تعریف شده خود باقی بماند و شعاع عملیاتی خود را محدود كند. دراین سیستم همچنین به هنگام حمله، خط دفاعی به یاری مهاجمان می‌آمد و به هنگام دفاع نيز مهاجمان عقب می‌نشستند و به مدافعان کمک می‌کردند. پیش‌شرط تحقق این سیستم در زمین، قدرت فهم تاکتیکی همه بازیکنان بود. توانایی‌‌های فیزیکی و مهارت‌های فردی بازیکنان نیز ضامن موفقیت این سیستم بود. همه بازیکنان تیم ملی هلند با تمرین‌های مداوم و ممارست فراوان می‌آموختند به سرعت بیندیشند، حرکات بعدی یکدیگر را بخوانند و خلأ‌های ایجاد شده در میدان را پر کنند. یوهان کرویف چون گوهری بر تارک سیستم «فوتبال تام» می‌درخشید. او در همه جای زمین ظاهر می‌شد تا ضربات کاری خود را به حریف وارد کند. پویایی و حرکات حیرت‌آور او تماما در خدمت «فوتبال تام» بود. بازیکنان هلندی خود را با حرکات کرویف و مسیر او در میدان تطبیق می‌دادند. بدین‌سان، هر نقطه خالی تاکتیکی در هر لحظه‌ای از نو اشغال می‌شد ولی هر بار توسط بازیکنی دیگر. این شیوه خلاق که انقلابی در فوتبال آن زمان بود، تیم‌های مقابل را مبهوت و سردرگم می‌کرد.
کرویف در این سیستم، چون ماهی، آزادانه در آب شنا می‌کرد؛ گویی این سیستم برای شکوفایی و نمایش استعدادهای او ساخته شده است. او به همه جای زمین سرمی‌کشید. گاهی عقب می‌رفت و توپی را از محوطه جریمه تیم خودی یا میانه میدان می‌ربود. گاهی به گوشه راست یا چپ خط حمله می‌رفت. روش بازی او در آن دوره، به معنای واقعی کلمه انقلابی در فوتبال ایجاد کرد. کرویف «فوتبال تام» را معنا می‌کرد.