دی‌ماه سال 88 و متاثر از وقایع عاشورای تهران، اگرچه قرعه «یوم‌الله» به نام «چهارشنبه/ 9 دی» افتاد اما شمار کثیری از شهرهای کشورمان، هم روز 8 دی و هم روز 10 دی به صحنه آمدند تا از قیام حسینی، انقلاب خمینی و ولی‌فقیه حاضر، همزمان دفاع کنند. واقعیت این است که در بسیاری از شهرهای کشور، راهپیمایی هشتم و نهم و دهم دی‌ماه، دقیقا یک اندازه بود و جملگی حماسی و پرشور. با این همه از آنجا که روز 9 دی، قیام ملت علیه سران فتنه حالت یک همه‌پرسی حضوری، سراسری و عمومی پیدا کرد، بسی ماندگارتر از 2 روز 8 دی و 10 دی شد. با بیان همین چند خط، بنا دارم نقدی به صدا و سیمای جمهوری اسلامی وارد کنم در مقام «رسانه ملی»، یعنی رسانه‌ای که مال آحاد ملت است و فقط برای تهرانی‌ها نیست. دومین سالگرد 9 دی هم آمد و رفت اما آنچه رسانه ملی از آن غفلت ویژه کرد، راهپیمایی 8 دی و 10 دی در بسیاری از نقاط کشور بود که تقریبا هیچ انعکاسی در برنامه‌های صدا و سیما نداشت. براستی چرا؟! آیا اگر این راهپیمایی‌ها در تهران رخ می‌داد، باز هم رسانه ملی تا این حد از آن غافل می‌شد؟! آیا فلان بسیجی پیرو خط رهبر و بهمان جوان شهرستانی، گناهی مرتکب شده که به جای تهران در رشت، تبریز، خرم‌آباد و... به دنیا آمده؟! اینکه او ساکن پایتخت نیست، بنا به جبر روزگار و اهمیت استراتژیک مرکز کشور، چقدر مجازات دارد؟! تا کجا؟! تا کی؟! حدش چیست؟! از کجا به بعد باید سهمش در دوربین صدا و سیما داده شود؟! گمانم رسانه‌های ما بویژه رسانه ملی از خیلی فرصت‌ها غفلت می‌کنند و قدر این نعمات را نمی‌دانند. القصه! یکی از مهم‌ترین دلایلی که نشان می‌دهد پشت سر یوم‌الله 9 دی، اراده حکومت نخوابیده بود و کاملا خودجوش برگزار شد، همین بود که 9 دی در بسیاری از شهرستان‌ها، نه یک روز که فی‌الواقع در 3 روز متوالی برگزار شد؛ برخی شهرستان‌ها 2 روز و تعداد بیشترشان 3 روز. یعنی نظم اداری، از جنس بخشنامه و دعوت و کارت زدن و حضور و غیاب در کار نبود و نوعی عشق حاکم بود. البته ما که از طعنه دشمن در باب «راهپیمایی حکومتی» استفاده کردیم و لذت بردیم و ربط درستش دادیم به اقتدار مردمی حکومت، لیکن آنچه در بعضی شهرها در 3 روز، در بعضی شهرها در 2 روز و در کل کشور در یوم‌الله 9 دی رخ داد، به خودی خود نشان می‌دهد مردم، عشق کردند تا از انقلاب اسلامی و علمدار حکیم آن دفاع کنند و اصولا بیش از آنکه پای «اداره‌های جمهوری اسلامی» در کار باشد، پای «اراده‌های انقلاب اسلامی» در کار بود.
ادامه در صفحه2