ادامه از صفحه اول
خودشان بودند و خودشان. اراده‌هایی که البته جلودار داشت و جلودار آن، همان‌هایی بودند که امام، ولی نعمت انقلاب اسلامی می‌خواندشان؛ یعنی حاشیه‌نشینان. آری! باید زنده‌باد گفت به مردم تبریز، رشت، خرم‌آباد و... که 9 دی، در این شهرها 24 ساعت نبود، بلکه 72 ساعت طول کشید و دقیقا 3 روز بود. اینکه من اشاره مستقیم به این 3 شهر می‌کنم، به خاطر اخباری است که از طریق دوستان و آشنایان ساکن در این 3 شهر، همان سال 88 دریافت کردم. قطعا تعداد شهرهایی که 3 روز مداوم در آن نواحی راهپیمایی بر پا شد، به روایت بسیاری از تصاویر و فیلم‌ها، بیش از اینهاست که کاش صدا و سیما اجازه ندهد این اسناد در آرشیوش خاک بخورد. با همه این احوال، قطعا اگر مردم این 3 شهر و دیگر شهرهای جلودار، بخواهند مثلا به ما تهرانی‌ها «پز غیرت» بدهند و «فخر بصیرت» بفروشند، حق دارند اما قطعا نمایندگان واقعی و اصیل اسلام پابرهنه‌ها چنین نمی‌کنند، چرا که بیش از حق، به تکلیف‌شان فکر می‌کنند. قطعا سران رسانه ملی می‌توانند اعتراف کنند که 8 دی و 10 دی، دور ماند از لنز دوربین‌شان. این اعتراف از آنجا موضوعیت دارد که ان‌شاء‌الله جبران شود این قبیل قصور و نگاه تقویمی و مناسبتی و اداره‌ای، جایش را به یک نگاه انقلابی، آرمانی و اراده‌ای بدهد. باشد که رسانه ملی، سال بعد همین موقع، یاد 9 دی نکند و لااقل پیام بگیرد از سخنان «آقا» که چرا هر از گاه، گرامی می‌دارد این روز را. درباره 9 دی، بسیاری از جوانان شعر گفته‌اند، متن نوشته‌اند، طرح زده‌اند، وارد قصه‌گویی شده‌اند، عکاسی کرده‌اند؛ صدا و سیما بگوید که جز نشان دادن تصاویر یوم‌الله 9 دی 88 تهران و چند مصاحبه و گزارش که به شکستن شاخ غول می‌مانست، چه کرد سالگرد 9 دی؟! امسال ابتکار ویژه رسانه ملی جز آن بیلبیلکی که چند روز قبل از یوم‌الله 22 بهمن هم سر و کله‌اش گوشه تلویزیون ملت پیدا می‌شود، چه بود؟! گزارش ویژه و تکان دهنده‌اش چه بود؟! فیلم کوتاهش چه بود؟! داستانش چه بود؟! فیلم بلندش چه بود؟! سرود حماسی و ماندگارش چه بود؟! نشان دادن 8 دی و 10 دی در شهرستان‌هایش چه بود؟! آیا شهدای 8 ماه جنگ تحلیلی، چون شهدای فتنه بودند، خون‌شان از خون شهدای 8 سال جنگ تحمیلی بی‌مقدارتر است که نه خانه‌شان می‌روید و نه سراغی از درددل مادرشان می‌گیرید؟! آیا من حق ندارم مورینیو را از شهید حسین غلام‌کبیری بهتر و بیشتر بشناسم؟! آیا شهید امیرحسام ذوالعلی در صدا و سیما، صدا و سیمایش بایکوت است؟! آیا شهدای فتنه گناه کردند که به جای روزگار جنگ، در جنگ روزگار به شهادت رسیدند؟! آیا خون چمران و باقری از خون مادر و دختری که توسط منافقین در همین فتنه 88 و در همین میدان آزادی به شهادت رسیدند، رنگین‌تر است؟! آیا مدیران رسانه ملی هم معتقدند «بسیجی واقعی، همت بود و باکری»؟! آه! گمانم فلج می‌شدید اگر صحبت‌های «آقا» درباره 9 دی نبود که بگذاریدش روی تصاویر راهپیمایی ملت! این شاهکار همیشگی‌تان! کاش انقلاب اسلامی، رسانه‌ای به بزرگی نامش می‌داشت که دفاع پابرهنه‌ها از اسلام و انقلاب اسلامی را قشنگ‌تر از این حرف‌ها به تصویر بکشد، آن هم در دیدگان دنیایی که 99 درصدش علیه یک درصد نظام سلطه، دعوی عدالت دارند و دغدغه تبعیض و همان که امام محرومان از آن به عنوان «جنگ فقر و غنا» یاد کرد. چه فرصتی از دست دادی آقای رسانه ملی! که غفلت کردی از ابعاد 8 دی و 10 دی، از ابعاد قیام اسلام پابرهنه‌ها علیه اشراف و از عمق شعارهای توده‌های ملت. آحاد ملت ما، قبل از بیداری اسلامی، از اسلام و انقلاب اسلامی دفاع کردند و ملت انقلابی ما، قبل از مردم آمریکا بر طبقه اشراف شوریدند. استفاده نکردی از این فرصت، آقای صدا و سیما! در ذیل آنچه نوشتم، البته خیلی حرف‌های دیگر می‌توان زد؛ می‌توان به پروژه مشکوک و زیربنایی دشمن در تخریب اقوام دلیر ایرانی اشاره کرد و کمی بیشتر مداقه کرد که چرا در اغلب لطیفه‌ها، پای اهانت به غیورترین اقوام ایرانی و تمسخر لهجه و چهره‌شان در میان است. می‌توان به این فکر کرد که چرا جوان ترک و شمالی و لر، به جای تبریز زیبا، رشت مهد باران و خرم‌آباد باطراوت باید در تهرانی درس بخواند که 2 فردای دیگر، همین دانشجوی استاد شده کارمند شده به جایی رسیده را تمنا کنیم که برگرد به شهرت، تهران بی‌در و پیکر خیلی شلوغ شده! می‌توان به این اندیشید که اصلی‌ترین، خط مقدمی‌ترین و جلودارترین آفرینندگان 9 دی، به جای دیدن راهپیمایی 3 روزه خودشان در صدا و سیما، باید عمدتا مردم همیشه در صحنه تهران را نگاه کنند! و البته می‌توان فرض کرد که راقم این سطور، فرق میان اهمیت پایتخت و شهرهای دیگر را نمی‌فهمد! آری! خیلی چیزها می‌توان گفت. همچنان که دیروز یکی از دوستان رشتی‌ام زنگ زد و گفت: رسانه ملی، حتی در نشان دادن بصیرت هم تبعیض قائل می‌شود!
***
جناب ضرغامی! مشق شب امشب شما این است؛ صد مرتبه بنویسید «اسلام پابرهنه‌ها».