نشد یک‌بار تو را ببینیم که اسلحه دستت نباشد، آن لباس پلنگی تنت نباشد، آن سربند «بسیج، لشکر مخلص خداست»، پیشانی‌ات نباشد و عطر مجنون و موج اروند ندهی مرد، و بلندِبلندِبلند فریاد نزنی که «ماشاء‌الله، حزب‌الله». نشد یک‌بار تو را ببینیم که حرف کربلای 5 نباشد. نشد یک‌بار تو را ببینیم و یاد جبهه و جنگ، یاد شهدا، یاد امام، یاد «آقا»، یاد فاطمیون نباشد. تو بخشی از خط مقدم بودی، بخشی از حاج احمد، بخشی از ایستگاه صلواتی، بخشی از حسینیه حاج‌همت، بخشی از دوکوهه، بخشی از حمید، بخشی از حزب‌الله... و به ما یاد دادی «ماشاء‌الله، حزب‌الله» 2 بخش است؛ بخشی را شهدا با خون خود گفتند و مابقی را ما باید بگوییم. نترسیم، محکم بگوییم. ایستاده بگوییم و ایستاده بمانیم و ایستاده بمیریم... آخرین‌بار که دیدمت، تابستان همین امسال بود توی حیاط خانه بزرگت در کرج که انگار ماکتی از خط مقدم شلمچه بود. همان بود. باید با وضو وارد می‌شدیم. خانه تو سنگر ما بود و خاکی بود و فرشته داشت و زیارت عاشورا داشت و دیوارهای خانه‌ات، آویخته بودند به تصاویر شهدا. خوشم آمد از سلیقه‌ات. از چینش دیوار، بر اساس شهدا. از چینش خاک حیاطت بر اساس شرق ابوالخصیب... و از چین پیشانی‌ات بر اساس صورت همان پیرمرد که غوغا کرده بود در دشت کربلا و بشدت «حبیب حسین» بود... و باز هم اسلحه دستت بود و خوب که نگاه کردم، دیدم؛ این تو نیستی که به اسلحه تکیه داده‌ای، بلکه عصای دست اسلحه بودی و اسلحه تکیه داده بود به تو. مثل تویوتای درب و داغان کربلای 5 با آن همه جای گلوله، مثل مرغابی‌های خانه‌ات، مثل سربند، مثل لباس پلنگی و مثل دخترت... مثل همه ما که تکیه داده بودیم به صلابت تو، وقتی که توی راهپیمایی 22 بهمن، «ماشاء‌الله، حزب‌الله» را همچین جانانه می‌گفتی که عشق می‌کردیم و می‌آمدیم جلو تا صورتت را ببوسیم و بوی شلمچه بگیریم و یاد بگیریم غیرت را. تعصب را. تو دست می‌کردی در جیب لباست و به هر کدام از ما، یکی یک شکلات می‌دادی که عمرا تمام نمی‌شد و بعد، باز هم فریاد می‌زدی؛ «ماشاء‌الله، حزب‌الله». یک‌بار در اوج فتنه 88 نمی‌دانم راهپیمایی روز قدس بود، 16 آذر بود، چه موقع بود؛ تو آمده بودی و این‌بار در کنار اسلحه و سربند و لباس بسیج و «ماشاء‌الله، حزب‌الله»، یک عکس خامنه‌ای هم گذاشته بودی روی دکمه سمت چپ لباست، همانجا که قلبت می‌زند... همانجا که هنوز هم می‌تپد... و هنوز هم حسین‌حسین می‌گوید. تا حزب‌الله زنده است، تو زنده‌ای و رزمنده هرگز نمی‌میرد، بویژه که نامش «حاجبخشی» باشد و 2 فرزند و یک دامادش به‌شهادت رسيده باشند و خانه‌اش، بخشی از خاک جنوب باشد و خودش، تمثالی از وفاداری و عشق. نه حاجبخشی! تو نمرده‌ای، بلکه رفته‌ای پیش شهدا، پیش جگرگوشه‌هایت، پیش حاج‌حسین خرازی، پیش آن شهید گمنام که هنوز بدنش توی خاک شلمچه، زیر خروارها خاک، رنگ و بوی بقیع گرفته. ما که بخیل نیستیم! عمری «ماشاء‌الله» گفتی و گذاشتی که ما تکرار کنیم «حزب‌الله» را، حالا نوبت شهداست که تکرار کنند. شهدا هم از تو سهم دارند. ما اصلا بخیل نیستیم، اما مساله، دلمان است که همین الان هم خیلی تنگ شده برایت. بی‌تو، سخت می‌گذرد به ما... به خانه‌ات، به اسلحه‌ات، به سربندت، به آن بید مجنون حیاط خانه‌ات که زیر سایه‌اش می‌نشستی و برای ما از جبهه و جنگ خاطره می‌گفتی. راستی! امروز سالگرد شهادت عماریاسر است و تو، عمار خمینی بودی در خط مقدم سه‌راهی شهادت، یعنی کیلومترها جلوتر از جنگ، آنجا که حتی فرشته‌ها هم باید مسلح وارد می‌شدند، اما تو که پدر خوب بچه‌هاي جنگ بودی، آنجا هم، یعنی حتی توی شلمچه هم می‌گفتی؛ «ماشاء‌الله، حزب‌الله» و عصبانی می‌کردی کاخ سفید را. تو، عمار خامنه‌ای بودی و حبیب‌بن‌مظاهر عاشورای انقلاب اسلامی، نه در قاب و نه در پشت میز و نه در تمثال و نه در شعار و نه در صندلی! اسلحه دست تو بود اما دست تو، خود، اسلحه بود و نگاهت برق داشت و دشمن می‌ترسید از نگاهت و سران فتنه و سران نفاق، می‌ترسیدند از نگاهت و جایی که تو بودی، آفتابی نمی‌شدند. نمی‌آمدند. فقط از دور، علیه تو مطلب می‌نوشتند در روزنامه‌های زنجیره‌ای و به تو بد می‌گفتند و تو خوشحال می‌شدی که عصبانیشان کردهای و می‌خندیدی و عین خیالت نبود و باز هم «ماشاء‌الله، حزب‌الله» می‌گفتی و ما از صلابت تو عشق می‌کردیم و حالا... حالا که تو نمرده‌ای، بلکه از پیش ما رفته‌ای، راستش! این‌بار می‌خواهیم با 2 چشم بارانی، خیلی بارانی، فریاد بزنیم که «ماشاء‌الله، حزب‌الله». نه! نه! بعید می‌دانم تو درگذشته باشی. حتی بعید می‌دانم تو به شهادت رسیده باشی. تو فقط از پیش ما رفته‌ای، پیش از ما بهتران. خانه‌ات را عوض کردهای. عده‌ای به شهادت می‌رسند و عده‌ای به شهدا می‌رسند. تو از شهدا بودی و به شهدا پیوستی. کار تو مهم‌تر از کار شهدا بود؛ شهادت به تو رسید، تو به شهادت نرسیدی. شهادت آمد و در سالگرد شهادت عمار، تو را با خود برد پیش شهدا. شهادت آمد و تو را برد با خودش. شأن تو، همین بود. تویی که در «روزگار جنگ»، خود به سراغ شهادت رفته بودی، اینک نوبت شهادت بود که در «جنگ روزگار» سراغ تو بیاید و تو را ببرد پیش شهدا. ما که بخیل نیستیم؛ فقط باید با 2 چشم بارانی، خیلی بارانی، بگوییم؛ «ماشاء‌الله، حزب‌الله». بگوییم؛ خوش به حال عماری‌ات حاجبخشی. بگوییم؛ حاجبخشی زنده است، چون حزب‌الله زنده است، چون رهبر حزب‌الله، زنده است.
***
راستی حاجی! در غم رفتن تو، فقط یک‌چیز آراممان می‌کند؛ اینکه نگاه کنیم به یک مرد، همان که یک‌بار چفیه‌اش را داد به تو و خندید و زد روی شانه‌ات و گفت: «ماشاء‌الله، حزب‌الله». خداحافظ «عمار خط مقدم جنگ روزگار». سلام ما را به شهدا برسان و بهشت را پر کن از این شعار: «ماشاء‌الله، حزب‌الله». شنیده‌ام «حضرت زهرا(س)»، خیلی این شعار کربلای پنجی را دوست دارد؛ چه بزمی است امشب در بهشت، کنار بی‌بی مهربان خاک شلمچه!
***
می‌دانی حاجی! من دروغ گفتم! ما بخیلیم... ما حسودیمان می‌شود به شما... ما داریم از درد فراق، داغون می‌شویم! تو خوش باش با بچه‌های کربلای 5! ما دیگه یاد گرفتیم چه جوری باید گریه کنیم و با 2 چشم بارونی، خیلی بارونی، بگیم: «ماشاء‌الله، حزب‌الله».