گروه سیاسی: حاج ذبيح‌الله بخشي، معروف به حاج‌بخشي بسیجی مشهور و رزمنده 8 سال دفاع مقدس صبح روز گذشته و در روز شهادت عمار بن یاسر، به لقا‌‌‌‌‌‌‌‌ءالله رفت. این يادگار ماندگار دوران دفاع مقدس پيش از اين سابقه سكته مغزي و رفتن به حالت كما را داشت. حاجي‌بخشي با 78 سال سن، از جانبازان و رزمندگان 8 سال دفاع مقدس بوده و براي رزمندگان تداعي‌كننده حبيب بن مظاهر بود. 2 پسر و يك داماد حاج‌بخشي نيز در جنگ تحميلي به شهادت رسيدند. حاج ذبيح‌الله بخشي‌زاده در سال 1312 در يكي از توابع اراک متولد شد. در سن 7 سالگي پدرش توسط نيروهاي متفقين کشته شد و او از آن پس مسؤوليت خانواده‌اش را بر عهده گرفت. حاجي بخشي از سن 47 سالگي به جبهه اعزام شده و تا پايان جنگ تحميلي در جبهه‌ها حضور داشت. سید شهیدان اهل قلم سیدمرتضی آوینی نیز در یکی از سلسله برنامه‌های روایت فتح، به روحیه جهادی و ایثارگری غیرقابل تصور حاج‌بخشی اشاره می‌کند: «در آن سوی فاو، در مقر فرماندهی بعثی‌ها، به حاج‌بخشی برخوردیم؛ چهره آشنای حزب‌الله تهران. هر کس سرزندگی و بذله‌گویی و آن چهره شاداب او را می‌دید باور نمی‌کرد که 2 ساعت پیش فرزندش شهید شده باشد. اما حقیقت همین بود. هنگامی که ما به حاج‌بخشی برخوردیم 2 ساعتی بیش از شهادت فرزندش نمی‌گذشت. او حاضر نشده بود که به همراه پیکر فرزند شهیدش جبهه نبرد را، ولو برای چند روز، ترک گوید. ما آخرین بار که او را دیده بودیم در تهران بود، هنگامی که کاروان نخستین «راهیان کربلا» عازم جبهه نبرد بودند. هر جا که حزب‌الله تهران هست او نیز همانجاست و علمداری می‌کند. حاج‌بخشی با یک گونی شکلات و دریایی از سرور به سوی خط می‌رفت تا بین بچه‌ها شادی و شکلات پخش کند. او مرتبا می‌گفت اینجا خانه خودمان است و همه می‌دانستند که او نظر به کشورگشایی ندارد، بلکه می‌خواهد از سر طنز جوابی به صدام داده باشد. و به‌راستی چه کسی می‌تواند باور کند که در این لحظات، 2 ساعتی بیش از شهادت فرزند او نمی‌گذرد و با این‌همه، او هنوز هم روحیه طنزآمیز خود را حفظ کرده است؟ چگونه می‌توان این همه را جز با معجزه ایمان تفسیر کرد؟ همه بچه‌ها او را همچون پدری مهربان دوست می‌دارند و شاید او نیز در هر یک از این جوانان نشانی از فرزند شهید خود می‌بیند. و یا نه، اصلا این حرف‌ها زاییده تخیلات ماست و او آنچنان به حق پیوسته است که شهیدان را مُرده نمی‌پندارد... خدا می‌داند». تابستان ۱۳۹۰ روزنامه کریستین ساینس‌مانیتور در گزارش ويژه اي درباره او می‌نویسد: فدایی ریش‌سفید ایرانی، قدرت نمایش را می‌داند. برای بیش از نیم قرن است که ذبیح‌الله بخشی، جلودار و هسته تمامی اقدامات انقلابی یا راهپیمایی‌های حمایت از نظام بوده است. در گزارش پیترسون آمده است: وی در ایران، یک نهاد است، یک رهبر سیاسی شاد‌کننده و شبه نظامی‌ای حرفه‌ای. نشانه‌های جنگیدن وی، شامل چندین زخم بر جای مانده از جنگ ایران و عراق است. شخصیت وی، ابزاری مناسب و پراستفاده برای اصولگرایان ایرانی است، وی نشانه‌ای از تعهد به انقلاب اسلامی است. حاجی بخشی می‌گوید: «در جنگ، تبلیغات و روحیه مهم‌ترین چیزهاست. اگر به من اکنون بگویند که باید به تظاهرات برویم، من این دمپایی‌ها را درمی‌آورم و پای پیاده می‌دوم. به خاطر اینکه انقلاب ماست. به خاطر اینکه کشور ماست. کسی که ملتش را، کشورش را دوست نداشته باشد، انسان نیست». بخشی به دهه‌ها فعالیتش افتخار می‌کند. امروز تمرکزش بر تهدیدات از سوی واشنگتن است، جایی که دولت آمريكا، امکان حمله نظامی علیه ایران را رد نکرده است.
بخشی می‌گوید: «اگر دشمن حمله کند، ما از زمین و آسمان به آنها حمله می‌کنیم. زمانی که مردمانی مثل من و ۲۰ میلیون داوطلب دیگر هستند که آماده بستن بمب به خودشان هستند و با قایق‌های تندرو به سوی کشتی‌های آمریکایی‌ها بروند؛ مردم آمریکا از این چیزها خوششان نمی‌آید»
حاج‌بخشی در طول جنگ ایران و عراق در جبهه‌ها، بلندگو به دست به تقویت روحیه رزمندگان می‌پرداخت. تصویر مشهوری از وی موجود است که وی را در حال خاموش کردن ماشینش با یک پتو پس از حمله یک تانک عراقی نشان می‌دهد. علی رجبی، عکاس آن تصویر می‌گوید: «وی آهنگ‌های ملی از افتخار و قدرت ایران برای اینکه مردم احساس بهتری داشته باشند می‌خواند.» وی واقعه سوختن ماشین را یادآوری می‌کند که وی حرارت آتش را احساس می‌کرد اما بخشی بدون توجه به آن، مشغول نجات 2 مسافر ماشین بود. رجبی می‌افزاید: «آنها مرد عمل بودند نه حرف، مثل آنهایی که پشت جبهه‌ها بودند نبودند. تصاویر 2 سرنشین ماشین و فرزندان و برادر بخشی که در جنگ شهید شده‌اند در اتاقی آویزان است، اتاقی به نام «اتاق عشق». بخشی 2 روز پس از آن واقعه به جبهه‌ها بازگشت تا شایعات مرگ خود در آتش را خاموش کند. وی می‌گوید: «بچه‌ها روحیه خود را از دست داده بودند... رادیو بغداد اعلام کرده بود که حاجی بخشی را کشته‌اند. من به صدام گفتم که از دنیای دیگر آمده‌ام تا او را با خودم ببرم».
حاجی بخشی در نبرد با ارتش بعثی جراحات‌های زیادی برداشته است. اما نخستین زخم در جریان جنگ دوم جهانی هنگامی که 9 ساله بود رخ داد. زمانی که یک افسر انگلیسی، دوست وی را کشت. وی به روحانی محل گفت: «من او را می‌کشم.» حاجی بخشی برای انتقام از افسر انگلیسی، زمانی که دید آمریکایی‌ها با استفاده از دینامیت به ماهی‌گیری مشغولند، برای آنها ماهی‌گیری کرد و ماهی از آب می‌گرفت. کم‌کم اعتماد آنها را جلب کرد و با آنها دوست شد. پس از یک ماه، توانست 2 دینامیت از آنها بگیرد، دینامیت‌هایی که زیر ماشین افسر انگلیسی کار گذاشت.