آیا برکناری چوکوانگ رائه، سرمربی پیشین تیم ملی کره‌جنوبی سایه‌ای از جنگ قدرت در داخل اتحادیه فوتبال این کشور بود یا این فقط عاقبت نتایج بد ببر‌ها بوده است؟
فوتبال کره‌جنوبی که پیشروترین ساختار فوتبالی در نیمه شرقی جهان طی دهه اول قرن بیست و یکم محسوب می‌شد حالا دچار بحران داخلی از غائله دستگیری عوامل زد و بند در کی‌لیگ تا تزلزل تیم ملی و باشگاه‌های این کشور در عرصه‌های بین‌المللی شده است. کار تا جایی پیش رفته که ببر‌های سرخ حتی در حد شایعه هم که شده دست به دامن افشین قطبی، مربی تیم دهم جی‌لیگ ژاپن می‌شوند. شاید بگویید آخرین سکانس ناکامی فوتبال کره، وادادن قهرمانی لیگ قهرمانان آسیا توسط سئونگهام به السد قطر و در خاک خود کره باشد ولی قطعا مردم نیمه جنوبی شبه‌جزیره کره، هنوز از باخت باورنکردنی کشورشان در آخرین بازی مقدماتی جام‌جهانی 2014 منزجر هستند. در آن روز در بیروت، کره‌جنوبی 2 بر یک مغلوب لبنانی شد که 10 هفته پیش از آن، بازی رفت را در کره
6 بر صفر باخته بود. جنگجویان لبنان هیچگاه در فوتبال حرفی برای گرفتن نداشته‌اند اما این‌بار آنها در آخرین سلسله از شگفتی‌سازی‌هایشان پس از کویت و امارات، جنگجویان تائه‌گوک (لقب ملی‌پوشان کره‌جنوبی) را هم قربانی حرکت غیرمنتظره‌شان به سمت جام‌جهانی 2014 برزیل كردند اما این از نظر هواداران کره‌ای قابل پذیرش نبود که تیم صد و چهل و ششم رنکینگ فیفا، کره‌جنوبی سومین تیم آسیا در همین رنکینگ را شکست دهد.
البته حادثه بیروت، تنها نقطه افول تیم تحت هدایت آقای چو نبود و باعث شد او که در جولای 2010 سکان هدایت تیم ملی را پس از حضور موفق فوتبال کره در جام‌جهانی آفریقای‌جنوبی به دست گرفته بود به سوء‌مدیریت متهم شود، چرا که در جام ملت‌های آسیای 2011 قطر هم او نتوانسته بود از مانع همیشگی سال‌های معاصر یعنی ژاپن بگذرد.
البته خود «چو» نظر دیگری دارد. او معتقد است پس از باخت به لبنان در بازگشت به سئول بلافاصله با رئیس جدید اتحادیه فوتبال کره برای ادامه همکاری به توافق رسیده بود ولی به محض اینکه به خانه‌اش بازمی‌گردد درمی‌یابد که برکنار شده و این قطعا نشان از تزلزل در تصمیم‌گیری داخلی تشکیلات فوتبال کره‌جنوبی دارد.