ایالات متحده از بدو آغاز دخالت در عراق و حمله به این کشور در سال 2003، برای در دست گرفتن عرصه سیاسی این کشور برنامه‌ریزی گسترده‌ای انجام داده بود. کاخ‌سفید که از 1979 تقابل با جمهوری اسلامی را به عنوان الگوی یک دولت شیعی تجربه کرده بود، تلاش داشت از تکرار تجربه ایران ممانعت به عمل آورد و به هر‌نحو ممکن مانع پیروزی شیعیان در عراق شود و دولت این کشور را به متحدان خود بسپارد.
پس از سقوط صدام، کاخ‌سفید بی‌درنگ همین سیاست را در پیش گرفت و ایاد علاوی را به عنوان یکی از نزدیک‌ترین متحدان خود در عراق به قدرت رساند و کوشید از صعود حامیان جمهوری اسلامی به راس هرم قدرت عراق ممانعت به عمل آورد. حتی برخی ترور شهید محراب آیت‌الله سيدمحمدباقر حکیم را هم در راستای تقابل آمریکا با شیعیان عراق تحلیل می‌کنند و بر این باورند در آن مقطع ایالات متحده با استفاده از ترورهای هدفمند تلاش داشت با حذف شخصیت‌های متنفذ شیعی، عملا این جریان قدرتمند را در عرصه سیاسی عراق به انفعال بکشاند و حتی محو و نابود کند. از این رو دولت ابتدایی عراق با دخالت آمریکا به متحدانش و مشخصا ایاد علاوی سکولار رسید اما پس از آن مردم عراق که شدیدا با اشغالگران آمریکایی و متحدان داخلی‌شان مخالف بودند، دست رد به سینه کاخ‌سفید زدند و بعد از آن شیعیان دولت عراق را در دست گرفتند، لذا عملا همه معادلات ایالات متحده در این کشور جنگ‌زده غلط از آب درآمد. پس از ایاد علاوی در انتخابات‌هایی که در عرصه سیاسی عراق انجام شده، شیعیان پیروزی‌های قاطعی به دست آوردند و ابتدا دکتر ابراهیم جعفری را به نخست‌وزیری برگزیدند و پس از آن نوری مالکی در 2 دوره متوالی نخست‌وزیری عراق را برعهده گرفت. در آخرین انتخابات پارلمانی که سال قبل برگزار و منجر به ایجاد بن‌بست سیاسی طولانی‌مدتی در عراق شد و در نهایت هم پیروزی شیعیان و نخست‌وزیری مجدد نوری مالکی را به دنبال داشت، تلاش‌های بسیاری برای شکست شیعیان انجام شد اما حتی تبانی آمریکا، رژیم سعودی و متحدان داخلی‌شان هم نتوانست شیعیان را از عرصه سیاسی عراق حذف کند. در آن مقطع حزب العراقیه به لطف میانجیگری‌های آمریکا و دلارهای سعودی تشکیل شد که در نهایت هم توانست 92 کرسی پارلمان عراق را به خود اختصاص دهد. در آن مقطع عربستان و آمریکا که تلاش داشتند به هر قیمت از پیروزی شیعیان جلوگیری کنند، ائتلافی ناهمگون را تحت عنوان ائتلاف العراقیه تشکیل دادند. این ائتلاف از گروه‌هایی تشکیل شده بود که بعضا کوچک‌ترین نقطه مشترکی با یکدیگر نداشتند. رهبری ائتلاف العراقیه را ایاد علاوی سکولار برعهده داشت و گروه‌های سکولار بخش مهمی از بدنه العراقیه را تشکیل می‌دادند. بخش دیگری از اعضای العراقیه هم طرفداران حزب بعث و بقایای رژیم صدام محسوب می‌شدند که صالح المطلک آنها را نمایندگی می‌کرد.
ادامه در صفحه11