دقیقه 50 بازی است، دوربین‌های تلویزیونی چهره چند نفر از بازیکنان پرسپولیس را کلوزآپ و تک‌تک نشان می‌دهند، خب جواب سوالم را که از دقیقه 10 بازی در ذهنم رژه می‌رود، می‌گیرم. این بازیکنان... مگر اینها نمی‌دانند باید به سمت دروازه شوت زد، نه به دروازه‌بان پاس داد؟ مگر نمی‌دانند باید در طول یک مسابقه در سطح لیگ برتر 7تا 9کیلوتر دوید؟ پس این چهره‌های خسته، این صورت‌های فروریخته، این روحیه درهم شکسته که بوی تند استیصال را از انزلی به مشام همه می‌رساند، از کجاست؟ طرفداران قرمز دقیقا با یک تیم فروپاشیده مواجه بودند. تیمی که اعضای تیمش توان دویدن ندارند، بلد نیست دفاع کند، نمی‌داند چطور حمله کند، بازیکنانی دارد مثل رضایی که تمام طراوت و سرعتش را از کف داده، مثل زارع که توهم لمپارد بودن دارد، دفاعی مثل شیری که دیگر مدافع خوبی نیست، دروازه‌بانی که باور دروازه‌بانی ندارد، هافبک‌هایی که نه حفظ توپ دارند، نه خلاقیت، نه توان و از همه مهم‌تر کاریزمای میانداری و در آخر تماشاگرانی دارد که واقعا شور اعتراض بیجا را در آوردند و به زشت‌ترین و سبک‌ترین شکل ممکن به بازی زشت تیمشان اعتراض می‌کنند. عزیزان چشم‌های خود را باز کنید، از موج احساسات پایین بیایید، دست از فریاد مرده باد، زنده‌باد بردارید، واقعیت را نگاه کنید این تیمی است که ما طرفدارش هستیم. این تئوری که مربی بزرگ تاثیراتش را در بدو ورود می‌گذارد شاید غلط هم نباشد اما برای تیمی که بازیکنانش شخصیت و منش کندن از باتلاق را داشته باشند نه این جماعت بازنده... که بیشتر از اینکه به مربی احتیاج داشته باشند به یک دوره روان‌درمانی نیاز دارند!