ما وقتی داریم از حاج‌بخشی سخن می‌گوییم، دقیقا از چه کسی داریم حرف میزنیم؟! به عبارت بهتر، از چه مفهومی داریم سخن می‌گوییم؟! آیا حاج‌بخشی، یک پیرمرد بود که لباس بسیجی می‌پوشید و اسلحه از دستش نمی‌افتاد و توأمان فرزند شهید و پدر ۲ شهید و پدرزن یک داماد شهید و برادر شهید و همین‌ها بود؟! اینها که البته بود، اما به راستی! حاج‌بخشی که بود و چه بود؟! این نوشته، پاسخی است به همه این سوالات، اما قبل از شروع، بگذار همین اول بسم‌اللهی تکلیف خودم را با جماعت اهل نق و نقد، روشن کنم و بگویم؛ اتفاقا بنا دارم در این نوشته، نان حاج‌بخشی را بخورم! و بسی خوشحالم وقتی که حاج‌بخشی در قید حیات ظاهری هم بود، چند باری نان و نمک خانه‌اش را خورده‌ام. پس دوره این حرف‌های مفت و زرت و پرت گذشته است!
اصولا باید گفت؛ وای به حال کسانی که نان حرام می‌خورند. حاج‌بخشی، حلال ترین نان و نام ماست. «پیر دلاور جبهه‌ها» حلال‌ترین نماد ماست. عمرا بگذاریم باد ببرد «ماشاء‌الله حزب‌الله» را. ماشاء‌الله به حزب‌اللهی‌ها که نان حاج‌بخشی را می‌خورند و هنوز و همیشه از لندکروز کربلای ۵ حاج‌بخشی و حاج‌بخشی‌ها بالا می‌روند. آری! در این نوشته بنای بر دعوا دارم...
یک:
همین حاج‌بخشی که روزهای‌گذشته، صدا وسیما در لا‌به‌لای اخبارش از دستش در می‌رفت و مرحمت می‌فرمود خبر رحلتش، نیز پیام «آقا» به همین مناسبت را کار می‌کرد، نمی‌دانم ۱۰ سال در رسانه ملی بایکوت بود یا بیشتر؟! شما می‌دانید؟!
دو:
روزنامه‌های زنجیره‌ای اما در دهه ۷۰ «پیر دلاور جبهه‌ها» را - با عرض معذرت از خوانندگان- شعبان بی‌مخ، نماینده اسلام طالبانی و... می‌خواندند. واقعیت این است که دستگاه‌های حکومتی و مسؤول، نه فقط علیه این اهانت‌ها، کک‌شان هم نگزید، بلکه برعکس! ۲ کار همزمان کردند؛ از طرفی، رسانه ملی مامور به سانسور حاج‌بخشی شد و از طرف دیگر، عده‌ای به او تذکر می‌دادند که این اسلحه سیمینوف، غیرقانونی است دست شما. یعنی که پدر جان! شما روی سر ما هم جا داری اما دوره جبهه و جنگ گذشت! دوره چفیه و لباس بسیج و سربند و ریش پرپشت و... گذشت، مگر هفته دفاع مقدس، یک هفته، و سوم خرداد، چند روز! یاد امام و شهدا دل رو می‌بره کرببلا اما مناسبتش هم باید پیش بیاد دیگه!
سه:
حاج‌بخشی اما گوش بدهکاری برای این حرف‌ها، یعنی این اراجیف نداشت. او نه فقط عوض نشد، بلکه مصر بود با همین نماد و همین شکل و شمایل در کوی و برزن ظاهر شود. البته شاید این پوشش حاج‌بخشی، کار چندان مهمی به نظر نمی‌رسید اما بگذار پیاده کنم بخشی از حرف‌های منتشر نشده حاج‌بخشی را که ۲ سال پیش از این فرصت گفت‌و‌گویی دست داد. جایی به فراخور بحث از حاج‌بخشی پرسیدم: چه اصراری دارید که همیشه با این لباس تردد می‌کنید؟! و در ثانی؛ حکمت این کار شما چیست؟!
حاج‌بخشی که تازه از بند بیماری رها شده بود و به سختی حرف می‌زد، جوابم داد: من در دریاچه نمک والفجر ۸ خودم پیکر به شهادت رسیده بچه‌ام «عباس» را بیرون آوردم که کاملا سوخته بود.
ساعتی بعدش هم رفتم با خبرنگار ایتالیایی مصاحبه کردم و حقش را گذاشتم کف دستش. من در سه‌راه شهادت کربلای ۵ دیدم که داماد جانبازم «نادر نادری» جلوی خودم در لندکروز آتش گرفت و سوخت اما بعدش آتش را خاموش کردم و به نبرد ادامه دادم و تازه! به بچه‌ها کلی روحیه دادم و مدام «ماشاء‌الله حزب‌الله» می‌گفتم، لیکن این لباس من، این چفیه من، این اسلحه من، این ریش من، این سربند من، این عکس امام من، این پوتین من، از تمام آن کارها مهم‌تر است. من با این هیبت و این ظاهر، دارم جلوی فراموشی آن جنگ و آن جبهه را می‌گیرم که مبادا یادمان برود، خون چه کسانی، ما را به اینجا کشاند و به اینجا رساند. من از خدا بابت این لباس پوشیدنم بیشتر اجر می‌خواهم تا آن جهاد، که فقط معامله‌ای بود با سیدالشهدا.
چهار:
واقعیت این است که حاج‌بخشی بعد از جنگ، باز هم جبهه را زندگی کرد. برای او سه‌راه جمهوری هم
سه راه شهادت بود. زندگی هم جنگ و جبهه بود. حاج‌بخشی یک نماد بود اما یک نماد مظلوم که برای پی بردن به مظلومیتش، فقط و فقط باید پیام «آقا» به مناسبت رحلت ایشان را با دقت بیشتری خواند و دمی درنگ کرد که چرا رهبر حکیم انقلاب، در وصف «پیر دلاور جبهه‌ها» اشاره به ۲ عنصر «صبر» و «ثبات» می‌کنند؟! صبر برای چه؟! ثبات برای چه؟! حال که سخن از «حضرت ماه» شد، این بار بنا دارم مقدس‌ترین نان ممکن، یعنی نان ولایت فقیه را بخورم. بند بعد را بخوانید تا متوجه شوید که رهبر همواره چفیه به دوش ما، نه تنها برخلاف برخی ادارات جمهوری اسلامی، حاج‌بخشی و حاج‌بخشی‌ها را بایکوت نکرده، بلکه بشدت اهل نماد است «آقا».خامنه‌ای رهبر «اراده‌های انقلاب اسلامی» است، اگر چه، «اداره‌های جمهوری اسلامی» هم حق دارند به ایشان بگویند مقام معظم یا عظمای ولایت. بگذار هر که به سلیقه خود «آقا» را صدا کند، ما اما به سلیقه حاج‌بخشی و حاج‌بخشی‌ها راه می‌رویم و حرف‌ها داریم که میزنیم.
پنج:
درست در همان زمانی که گیر دادن به نوع پوشش حاج‌بخشی و امثالهم، حتی کار را به تریبون نماز جمعه کشاند و آقای هاشمی هم متلکی بار امت حزب‌الله و نماد آن یعنی حاج‌بخشی کرد، محمد هاشمی رئیس وقت صداوسیما با این بهانه که یاد جنگ دل مردم را افسرده می‌کند، حکم به تعطیلی «روایت فتح» داد، رهبر انقلاب اما ضمن فراخواندن سید شهیدان اهل قلم روح دوباره‌ای در کالبد مستندسازی دفاع مقدس دمید. مدتی بعد رهبر حکیم انقلاب چفیه را از غم و غربت درآورد. این کار و ابتکار «آقا» با خود پیامی بلند داشت که هم دوست گرفت و هم دشمن. در باب اهمیت نماد و نمادسازی از منظر ولی‌فقیه و از صدقه سر همسخنی با خانواده شهدا متوجه شدم که رهبر انقلاب اصرار دارند تصاویر همه شهدای هر خانواده‌ای، حتما روی دیوار خانه‌های‌شان نقش ببندد. اگر بنا به «گفتار» رهبر انقلاب؛ «هر انقلابی را با شعارهایش می‌شناسند»، لیکن بنا به «رفتار» ولی امر مسلمین جهان می‌توان نتیجه گرفت که؛ «هر آدمی را با نمادهایش می‌شناسند». درست به همین دلیل، ما حاج‌بخشی را به نمادهای قشنگ و باشکوهش می‌شناسیم، اما حاج‌بخشی، علمدار مظلومی بود و قدرش شناخته نشد و اهمیت کارش فهمیده نشد و... بله!
سانسور شد!
شش:
خیلی‌ها در کربلای ۵ بودند و حتی بعد از کربلای ۵ هم در راه‌شان استوار مانده‌اند، اما می‌دانید اهمیت کار حاج‌بخشی کجا خودش را نشان می‌دهد؟! آنجا که کمتر کسی از ما حاضریم طعنه‌ها را به جان بخریم و نماد باشیم و نماد را حفظ کنیم. حاج‌بخشی مصداق بارز نترسیدن از سرزنش سرزنشگران بود. همان که خدا می‌فرماید؛ «و لا یخافون لومهًْ لائم». وقتی که بعضی‌ها خوابند و از وظایف‌شان غافل، باید گفت؛ خداوند لعنت کند سعید حجاریان را که در روزنامه صبح امروز، به حمایت ۲ ملعون، یعنی مهاجرانی و خاتمی، به «پیر دلاور جبهه‌ها»، القاب پست و زشت می‌داد، اما یک سوال! چرا این همه حاج‌بخشی را مورد تاخت و تاز قرار می‌دادند؟! چرا اینقدر او را می‌زدند؟! خوب یادم هست همان عصر شوم اصلاحات، روزی حاج‌بخشی در بهشت زهرای تهران، با یکی از این عاقله مردنمایان، مشغول بحث بود. بحث که چه عرض کنم؛ مشغول صبر و ثبات بود! مخلص کلام آن شخص به حاج‌بخشی این بود؛ تو چه کار داری به سیاست؟! چرا داری خون بچه‌هایت را خرج این و آن می‌کنی؟! تو پسر شهید و پدر شهید و... رزمنده و جانباز و... هستی، کاری کن همه دوستت داشته باشند! هم خاتمی برایت خم شود و هم ناطق. حاج‌بخشی اما اصلا جوابی به آن طرف نداد و رفت نزدیک ایستگاه صلواتی و شروع کرد «ماشاء‌الله حزب‌الله» گفتن و شوخی کردن با همه ما. این گذشت تا اینکه همان روز فوق‌الذکر از حاج‌بخشی پرسیدم؛ چرا جواب آن مرد را ندادی؟! گفت: من فقط جلوی یکی خم می‌شوم و آن هم ولی‌فقیه است، اینکه حالا دیگران چگونه تفسیرش می‌کنند، به من ربطی ندارد. دوباره پرسیدم؛ اینکه درست! اما چرا جواب آن مرد را ندادی؟! گفت: شما باید جوابش را می‌دادید...و آتشم زد با این حرف. آری! ما جواب این بی‌شرف‌های زنجیره‌ای را نداده‌ایم که اینچنین زبان‌شان در فتنه و بعد از فتنه دراز شده، که آنچنان زخم می‌انداختند در روزنامه‌های‌شان بر پیکر نماد حزب‌الله... و می‌کوبیدند حاج‌بخشی را؛ کوبیدنی!
هفت:
زنجیره‌ای‌های بي شرافت از ۲ منظر، حاج‌بخشی را می‌زدند؛ یکی به خاطر خودش، و یکی هم به این خاطر که او نماد بود و آنچه بیشتر آزارشان می‌داد، دست بر قضا همین بود. نماد اما به چه کار می‌آمد و می‌آید که این همه دوم خردادی‌ها از آن واهمه داشتند و دارند؟! چرا هنوز هم هفته‌نامه زنجیره‌ای «آسمان» که گردانندگانش از مجرمان مسلم فتنه ۸۸ هستند، به جای محاکمه و سپری کردن دوران محکومیت، علیه «چفیه» گزارش کار می‌کند؟! چرا این همه از نماد، می‌سوزند؟! در جواب، باید به یکی از مهم‌ترین کارکردهای نماد اشاره کرد و آن پیوند نسل‌هاست. در همان گفت‌و‌گو، از حاج‌بخشی پرسیدم؛ بیشترین کسانی که به دیدن شما می‌آیند، چه کسانی هستند؟! گفت: هم همرزمانم می‌آیند و هم نسل شما، اما از همه بیشتر، کسانی می‌آیند که سنی بین ۱۵ تا ۲۰ سال دارند. به تصاویر حاج‌بخشی نگاه کنید؛ گرد ایشان اغلب، نوجوانانی حلقه زده اند که در حکم نوه «پیر دلاور جبهه‌ها» هستند. الحق که حاج‌بخشی یک نماد بود و اگر امروز، بیشترین مشتریان «راهیان نور»، نوجوانند، از صدقه سر امثال حاج‌بخشی است. بگذار همین جا یاد کنم از ۲ نماد حی و حاضر، یکی حاج‌سعید قاسمی و دیگری حاج منصور ارضی. حاج‌سعید از آنجا نماد است که سیاست را با بهترین روایت، از منظر جبهه و جنگ به خورد مخاطب می‌دهد و حاج‌منصور از آنجا نماد است که روضه و اشک و عشق و ارک و «می کشی مرا حسین» و گریه‌های شلمچه، بی نام او معنی ندارد. لابد نیاز به توضیح ندارد که چرا همچنان عده‌ای از دوست حسود گرفته تا دشمن جانی، افتاده‌اند به کار نمادزنی، و در این گیر و دار، خدا نکند نماد، بهانه‌ای هم دست‌شان بدهد! شروع می‌شود شلیک‌ها! از همه سو! اصولا هم‌نسلان و هم‌عصران، به نماد حسادت می‌کنند، چرا که نماد، خواهی نخواهی، دیده می‌شود و اینچنین است که نماد باید صبر پیشه کند، اما باثبات باشد، همچنان که حاج‌بخشی بود. نماد البته کارکردهای مختلفی دارد؛ اجازه فراموشی آرمان‌ها را نمی‌دهد. گذشته‌های باشکوه را به آینده سنجاق می‌کند. اعصاب آنان را که باید، خرد و درب و داغان می‌کند. فحش‌ها و طعنه‌ها را به جان خود می‌خرد، اما اجازه نمی‌دهد که سربند و چفیه و لباس بسیج تنها بماند. ناسزای شعبان بی‌مخ و پیرمرد بی‌شعور و کسی که دارد با کارهایش آبروی حزب‌الله را می‌برد و طالبانیسم و بی‌منطق و... بخش کوچکی از نیش و کنایه‌های دوست و دشمن به حاج‌بخشی بود اما حاج‌بخشی هم صبر داشت و هم ثبات. در عین حال، از آنجا که نماد بود، آن روز که افراطی‌های مجلس ششم به رهبر انقلاب نامه نوشتند و ایشان را دعوت به نوشیدن جام زهر کردند، رگ غیرتش به جوش آمد و با همان هیبت همیشگی و با همان لندکروزش، رفت جلوی مجلس، چرا که نماد، سرباز انقلاب اسلامی است، نه کارمند جمهوری اسلامی. آن روز حاج‌بخشی به مجلس رفت و با همان بلندگوی معروفش به متحصنان بی‌‌وجدان مجلس -که بی‌وجداني‌شان بعدها عیان‌تر شد!- گفت: مگر از روی نعش من رد شوید که به این یکی امام هم جام زهر بدهید! این است غیرت نماد. نماد درگیر تعارفات مرسوم زمانه نیست. نماد به این فکر نمی‌کند که؛ «حالا مملکت قانون داره دیگه! ما ساکت بشینیم ببینیم چی پیش میاد و چه جوری علی تنها می‌مونه!»... نخیر! برای نماد، هر روز یوم‌الله ۹ دی است. نماد می‌داند که خمینی گفت: «مجلس در راس همه امور است» اما نماد، چون نماد است، این جمله خمینی را هم بلد است که؛ «اگر دیدید نمایندگان بر خلاف مصالح اسلام و انقلاب عمل کردند، بریزیدشان بیرون». آری! حاج‌بخشی هرگز غیرقانونی عمل نمی‌کرد و چه می‌گویم؟!... که یکی هم در راه حفظ و اعتلای همین قانون، به کربلای ۵ رفت، اما نماد برای نماد بودن و نماد ماندن، قوانین مربوط به خودش را دارد و از همین روست که نمی‌گذارد علی تنها بماند، حتی توسط کسانی که کارشان وضع قوانین است. نماد اینگونه است که باید فحش بشنود و ناسزا تحمل کند اما صبر داشته باشد و ثبات! روزی از حاج‌بخشی پرسیدم؛ شما چرا همواره اسلحه داری؟! گفت: از بس بسیج را درگیر روز درختکاری و واکسن هپاتیت کرده‌اند، می‌ترسم بچه حزب‌اللهی یادش برود که باید اسلحه هم داشته باشد و باید آشنا به فنون نظامی باشد. خیلی‌ها به حاج‌بخشی طعنه می‌زدند که؛ مرد مومن! باید اسلحه‌ات بصیرت باشد، اما حاج‌بخشی، در برابر طعنه‌ها، کمر خم نمی‌کرد و اسیر چرت و پرت یاوه‌گویان نمی‌شد. حاج‌بخشی البته سلاحش بصیرت بود اما اسلحه هم داشت و این کارش پیام داشت. حاج‌بخشی، حمال اسلحه نبود، بلکه حامل این پیام بود که بسیجی! یادت نرود که علی، ذوالفقار هم داشت! حاج‌بخشی حامل این پیام بود که بسیجی! تو را همه نباید دوست داشته باشند، بلکه از دوست و دشمن، باید معاند کینه‌جو داشته باشی! حاج‌بخشی حامل این پیام بود که بسیجی! ولی‌فقیه اگر نباشد، اصلا کدام جمهوری اسلامی‌ای باقی می‌ماند و برای کدام قانونی، وجود خارجی باقی می‌ماند، که تو حالا بخواهی به آن وفادار باشی! حاج‌بخشی حامل این پیام بود که بسیجی! اگر رهبر به تو بگوید برگرد، این شرف دارد که در نبود متوسلیان، «این عمار» بگوید. حاج‌بخشی حامل این پیام بود که بسیجی! بگذار به من پیرمرد فحش بدهند اما تو یادت نرود که چفیه و کربلای ۵ و لندکروز و بیسیم و کانال پرورش ماهی کجا بود! حاج‌بخشی حامل این پیام بود که بسیجی! اگر بخواهی منتظر کارهای زیربنایی مسؤولان در امور فرهنگی باشی و اگر امر به معروف و نهی از منکر را به طمع همین وعده و وعیدها رها کنی، وضع فرهنگی مملکتت می‌شود همینی که الان هست!
***
با همه این دشمنی‌ها و حسادت‌ها و چه و چه، اما نماد کار خودش را می‌کند. اصولا تو مجبوری که به نماد احترام بگذاری، حتی اگر ناسزایش بدهی، چرا که نماد، برد دارد و تاثیر دارد. دیروز در «قطعه ۲۶» حاج سعید قاسمی می‌گفت: «حاج‌بخشی اسلحه درب و داغانش را حتی به درجه هم نفروخت»، چرا که نماد، خودش ستاره است و بی‌نیاز به ستاره‌های روی دوش. اسلحه بی‌گلوله که هیچ، حتی از مرده حاج‌بخشی هم می‌ترسند زنجیره‌ای‌ها، که مرگش را سانسور می‌کنند. واکنش، یعنی عدم واکنش جراید دوم خردادی به رحلت حاج‌بخشی، نشان داد که نماد ما، حتی جسم بی‌جانش هم هیبت و عظمت دارد، همچنان که سیمینوف بی‌گلوله‌اش. مرده و زنده حاج‌بخشی، سند کاملی است برای اثبات بی‌شرفی جماعتی که می‌خواهند سر به بدن نماد نباشد، اما نمی‌توانند. حاج‌بخشی، ملک طلق حزب‌الله است، نماد حزب‌الله است و «حزب‌الله هم الغالبون». حاج‌بخشی! ما از این دنیا می‌گوییم
«ماشاء الله» و تو و شهدا از آن سوی هستی، جواب مان بدهید «حزب‌الله». الا‌ای نماد خوب ما! روزی در افق نصب خواهیم کرد شعار قشنگت را و همراه با آخرین حجت خدا خواهیم گفت: «ماشاء‌الله حزب‌الله».
تا آن روز خوش باش با امام و شهدا. ما اصلا بخیل نیستیم! اصلا!! ما اصلا به تو حسادت نمی‌کنیم که الان در جوار شهدای کربلای ۵ شمع محفل‌شان شده‌ای! اصلا! فقط من مانده‌ام؛ این کی بود که می‌گفت: من تا آخر این راه با شما می‌مونم؟! مشتی! آخه نمی‌گی؛ سالگرد کربلای ۵ بدون تو، یه گنج کم داره؟! خب دیگه! چند روز قبل از کربلای ۵ ما رو فروختی به شهدا! لابد اونا بهتر سالگرد کربلای ۵ رو می‌گیرن! لابد حنابندون ما تکراری شده بود برات! لابد دیگه! لابد به جای حاج‌سعید قاسمی، ترجیح دادی بری پیش حاج‌احمد متوسلیان! به اون مرد، سلام حاج سعید رو برسون، کسی سلام ما رو نمی‌خره... ما از تو دفاع نکردیم! ما اجازه دادیم به نمادمون فحش بدن! سالگرد کربلای ۵ بدون حاج‌بخشی، تاوان گناه ماست، اما ما هم داریم برات! اون روز، توی افق، اگه نباشی، ما جاتو خالی می‌کنیم! اگه هم باشی، چی از این بهتر! چی از این بهتر که کنار بقیهًْ‌الله، بگیم؛ «ماشاء‌الله حزب‌الله».
می‌گیم! کربلای ۵ هم احدی باور نمی‌کرد که تو و بسیجی‌ها غوغا کنین... کم معجزه نکرده انقلاب اسلامی. اسلحه تو گلوله نداشت اما مهمات غیرتت تموم نمی‌شد... راستی! دل لندکروز هم برات تنگ می‌شه! دل کربلای ۵ هم برات تنگ می‌شه! دل دخترت هم برات تنگ می‌شه! دل ما هم برات تنگ می‌شه! این بار زیر تابوتت، خودمون باید می‌گفتیم «ماشاء‌الله» و خودمون باید تکرار می‌‌‌کردیم «حزب‌الله»... ما که «شهید» نیستیم، صدای آسمونی‌ها رو بشنویم! ما اسیریم... ما توی سجنیم...
ای شهید! ای آنکه بر کرانه ازلی و ابدی وجود برنشسته‌ای، دستی برآر و ما قبرستان‌نشینان عادات سخیف را نیز از این منجلاب
بیرون کش!