رالی داکار 2012 حتی بدون مزاحمت القاعده و بن‌لادن و توفان صحرای آفریقا نیز یک افتضاح کامل است. رقابتی که نامش هم یک عنوان فکاهی است. بزرگ‌ترین رالی وسایل موتوری در جهان برای چهارمین سال پیاپی در کوه‌ها و دشت‌های جنوب آمریکای‌جنوبی جریان دارد در حالی که هنوز نام شهر ساحلی معروف مراکش را در آنسوی اقیانوس اطلس یدک می‌کشد. مساله‌ای که برای بسیاری از مردم 3 کشور میزبان سی و سومین دوره رالی داکار بغرنج است چون اغلب آنها نمی‌دانند «داکار» کجاست؟ نام شهری در آرژانتین است، صحرایی در شیلی یا قله‌ای در پرو؟ اما آنچه تحمل رالی داکار امسال را بغرنج‌تر می‌کند از راه رسیدن فجایعی است که قبلا در صحرای شمال آفریقا سابقه داشته ولی اینجا در دنیای بسیار متمدن‌تر آمریکا‌ی جنوبی هرگز.
سال 2008 بود که رالی داکار به خاطر تهدید جدی القاعده شعبه کشور صحرا تعطیل شد که این تنها وقفه این تور بزرگ اروپایی- آفریقایی از سال راه‌اندازی آن در سال 1979 بود. پس از چند ماه سردرگمی و در حالی که افکار عمومی جهان به وضوح عجز کشورهای بزرگ در مواجهه با یک گروه تروریستی را می‌دیدند تصمیم گرفته شد رالی داکار با حفظ عنوانش به آن سوی اقیانوس اطلس منتقل شود و بدین ترتیب نه‌تنها قاره آفریقا بلکه اروپا هم از مسیر تورنمنت حذف شد و در عوض آرژانتین و شیلی؛ 2 کشوری که سال‌هاست روابط متخاصمانه‌ای بویژه در مرزهای مشترکشان در امتداد رشته‌کوه‌های آند دارند، فرصتی برای آشتی‌کنان و البته به راه انداختن یک بازار توریستی بزرگ پیدا کردند.
از امسال پرو هم به مسیر تور اضافه شد در حالی که پیشنهاد بولیوی برای گذشتن مسیر از ارتفاعات و دره‌های این کشور بدون جواب مانده است. اما در همان روز آغاز رالی 2012 کابوس مرگ به مسابقات بازگشت. این بار دیگر نه از القاعده خبری بود و نه اسامه بن‌لادن (که اوباما مدعی بود او را در پاکستان از بین برده است).
در روز اول ژانویه ساعاتی پس از آنکه تورنمنت در هر 3 رشته اصلی از ساحل ماردل‌پلاتای پایتخت آرژانتین آغاز شد، یکی از موتورسواران کشور میزبان که در سال گذشته هم در رالی شرکت داشت به دنبال یک تصادف ساده درگذشت، آن هم در آسان‌ترین و بهترین قسمت مسیر مسابقه. مرگ خورخه آندرس مارتینس بوئروی آرژانتینی، بیست‌ویکمین مرگ یک شرکت‌کننده در تاریخ 33 ساله مسابقات محسوب می‌شد.
اما هنوز 2 روز از عزای مردم آرژانتین نمی‌گذشت که یک پدر و پسر هم به جرگه قربانیان «داکار وحشی» (لقبی که روزنامه‌های اروپایی، در دهه قبل روی این مسابقات گذاشته بودند) پیوستند.
مارسلو سولداوینی 37 ساله و پسر 12 ساله‌اش که اهل شهر ساحلی اورنسه آرژانتین بودند با یک هواپیمای بسیار سبک که مخصوص مانورهای نمایشی است بر فراز مسیر مسابقه در حال پرواز و تماشا بودند که ناگهان درست در مسیر اتومبیل‌های شرکت‌کننده سقوط کردند و به‌رغم واکنش فوری تیم امداد رالی داکار، هیچ اقدامی برای انتقال این پدر و پسر به بیمارستان صورت نگرفت. اما افتضاحات رالی به همین جا ختم نمی‌شود، چرا که نگاهی به وضعیت صدرنشینان بویژه در بخش اصلی یعنی کورس خودروها، نشان می‌دهد خبری از قهرمان و نایب‌قهرمان سال قبل در میان مدعیان نیست. ناصر العطیه قطری و هم‌تیمی‌اش لوکاس کروس اسپانیایی در کنار قربانیان، بزرگ‌ترین ناکامان این دوره محسوب می‌شوند. العطیه که سال 2011 با فتح بخش خودرو به پسر صحرا ملقب شده بود امسال دچار حادثه‌ای صحرایی در دور پنجم چهارمین رالی آمریکای‌جنوبی شد. جیپ او و کروس پنجشنبه گذشته در منطقه صحرایی فیامبالای آرژانتین واژگون شد و او تا فرارسیدن نیروهای امداد حدود 20 دقیقه از رقبایش عقب افتاد تا در جدول مجموع مسابقات جزو 10 نفر اول هم نباشد. بدین ترتیب کریستوف هولوژ لهستانی و هم‌تیمی بلژیکی‌اش ژان مارک فورلن از دور پنجم پیشتاز شدند و برتری‌شان را تا نیمه راه رالی که تور به شیلی می‌رسد، حفظ کردند. اما بدبیاری مسؤولان مسابقات تمامی نداشت، چرا که در حالی که رالی تازه به کوهپایه‌های آند رسیده بود برف غیرمنتظره تابستانی مرحله ششم رقابت‌ها را معطل کرد. برگزارکنندگان هیچ راهی نداشتند جز آنکه اتومبیل‌های شرکت‌کننده را از نیمه راه مسیر 39 کیلومتری مرحله ششم بین فیامبالای آرژانتین و کوپیاپوی شیلی فرا بخوانند، چرا که در بلندترین قسمت مسیر کوهستانی یعنی در منطقه پاسو دسان فرانسیسکو که یک جاده کوهستانی در مرز بین 2 کشور در ارتفاع 4700 متری است، برف درست در وسط تابستان مسیر را بسته بود. برفی که در این موقع سال هرگز در نیمکره‌جنوبی دیده نمی‌شود.