علیرضا پورصباغ: همسر آقای اسماعیلی، صدابردار قرن بیست و یکم فوت کرده بود. بنده همراه امیرهوشنگ قطعه‌ای، سعید مظفری و برخی اهالی دوبله به مراسم ختم همسر آقای اسماعیلی رفتیم. در بازگشت با مرحوم قطعه‌ای به موسسه قرن بیست و یکم رفتیم. می‌گفت گوشم بدهکار این ناراحتی قلبی نیست، سیگار پشت سیگار. می‌گفت من از مرگ هراسی ندارم، مرگ سیر طبیعی زندگی به شمار می‌رود، نمی‌توانم ترک کنم. دکتر خیلی بهم سفارش کرده اما گوشم بدهکار نیست. شاید همسن و سالان من خاطرشان نباشد که مرحوم قطعه‌ای مدیر دوبلاژ بسیاری از آثار خاطره‌انگیز و انیمیشن‌هايی است که در صدا و سیمای دهه 60پخش می‌شد. چند روز بعد رفته بودم موسسه، کار داشتم. توی راه پله‌ها دوباره داشت سیگار می‌کشید، خواستم چیزی بگویم، گفت تو رو خدا نصیحت نکن. بیا تو استودیو ببین جای کریس تاکر می‌خواهم حرف بزنم. دوبله کل فیلم انجام شده بود، بخش‌هایی اصلاحی داشت، این‌کاسترو (دوبله فردی) بخش‌های اصلاحی را انجام داد، بیرون استودیو نشسته بودم، می‌دانست که چقدر لحن و نوع تیپ‌سازی‌اش را دوست دارم و هر بار دیالوگ‌هایش را ادا می‌کرد بازمی‌گشت و چشمک می‌زد، با این‌کار نظرم را می‌پرسید. عاشقانه دوستش داشتم، مدیر دوبلاژ فوق‌العاده‌ای بود. مدت‌ها بود از هم دور بودیم اما تلفنی با هم صحبت می‌کردیم و گهگاهی هم در استودیو قرن بیست و یکم همدیگر را ملاقات می‌کردیم. با وجود اینکه سن و سالی ازش گذشته بود اما مثل پسرش شروین قطعه‌ای گویندگی می‌کرد. فوق‌العاده خوش‌اخلاق و خوش‌خنده بود و از کارتون‌هایی که نسل من با آنها خاطره فراوانی دارد با انرژی فوق‌العاده‌ای صحبت می‌کرد. دلش برای صادق ماهرو (گوینده گوریل انگوری) تنگ شده بود. می‌گفت «طفلی تو آلمان تک و تنها زندگی می‌کنه، از وقتی همسرش فوت کرده گویا اصلا به خودش نمی‌رسه.» آخرین پنجشنبه سال87 هم با ایشان رفتیم سر مزار هنرمندان. نخستین جایی که رفت، سر مزار مرحوم کنعان کیانی بود. خیلی مرحوم کیانی را دوست داشت. این سه یعنی مرحوم کیانی، ماهرو و او رابطه خاصی با هم داشتند. الان بین ما نیست اما صدایش هست، خاطره‌اش هست، شروین (پسرش) هست. خیلی به او علاقه داشت. یادم هست بعد از دزدان دریایی کارائیب راجع به شروین با حرارت خاصی حرف می‌زد و می‌گفت پسرش فوق‌العاده است... فکر نمی‌کردم شروین بتواند نسبت به من گوینده و مدیر دوبلاژ بهتری باشد. امیرهوشنگ قطعه‌ای بدون اینکه لهجه‌ای به انیمیشن‌ها اضافه کند یا ترانه فارسی بیهوده به دوبله وصله و پینه کند خاطره‌انگیز‌ترین انیمیشن‌هایی که در دهه 60 از رسانه ملی پخش می‌شد را دوبله کرد؛ انیمیشن‌های درجه چندی که برای نسل من خاطره‌ساز بود اما مطبوعات از خالقان این خاطره‌ها یاد نمی‌کنند و از بزرگان خاندان دوبله معمولا کسی سراغی نمی‌گیرد و تنها خبر مرگ این دوستان است که برای همکاران رسانه‌ای بنده جذاب است. مدیر دوبلاژ انگوری در سال ۱۳۱۷ در تهران متولد شد، حرفه دوبله را از سال ۱۳۳۷ و مدیریت دوبلاژ را از سال ۱۳۴۲ آغاز کرد. از جمله کارهای معروف او می‌توان به کارتون‌هاي بلفی و گوریل انگوری اشاره کرد. صدای او بسیار قابل تغییر و انعطاف‌پذیر بود. آرزوهای بزرگ، دیوید کاپرفیلد، سه‌گانه‌های مرد عنکبوتی و جان‌سخت، دالاس، شمال 60 و انیمیشن‌های گوریل انگوری، ماسک، پروفسور بالتازار و بخش اعظمی از مجموعه فیلم‌های جکی‌چان را برای شبکه نمایش خانگی دوبله کرد. من از طرف خودم و همه همکارانم در روزنامه «وطن‌امروز» به خانواده ایشان بویژه پسر محترم ایشان شروین قطعه‌ای تسلیت می‌گویم .