با بروز فتنه88، داريوش همايون در صف اول تئوري‌پردازان فتنه می‌ايستد تا يك بار ديگر روياهاي خويش را در قالب اين اغتشاشات بيان كند. مفهوم‌سازي و توليد ادبيات براي اغتشاشگران و اراذل از هنرهاي اوست كه به نمايش می‌گذارد، مدعي است: «اين حركت ريشه در خودآگاهي دارد. اين حركت براي دگرگون کردن فرهنگ سیاسی ایران و اصولا برای دگرگون کردن ذهنیت سیاسی ایرانیان است». بسياري از واژه‌هايي كه گروه‌هاي فتنه‌جو در ادبيات خويش به كار می‌بندند، برگرفته از مصاحبه‌هاي اوست، مثل اين عبارت كه شماري از هواداران فتنه می‌گفتند: ما بي‌شماريم. همايون به نيروهاي بريده انگيزه می‌دهد: «کوشندگان جنبش سبز که «عده بی‌شماری» هستند، حرکت به سمت ژرفای مساله را آغاز کردند. مساله فقط تقلب در انتخابات نیست، مساله خیلی ریشه‌‌دار‌تر از تقلب انتخاباتی است». او در اين مرحله مرزهاي خويش را با همه جریان‌هاي اپوزيسيون برمي‌دارد و براي تحريك و برانگيختن افراد از هر ابزاري حتي شيوه‌هاي دروغ‌پردازي شبكه مريم رجوي بهره می‌گيرد؛ وي مدعي می‌شود: «در خیابان‌های تهران تعدادی کشته شدند و اتومبیل‌های حکومت از روی جنازه‌های آنها رد شدند و یک موج بازداشت بی‌سابقه‌ای آغاز شد». اوج حمايت نویسنده مقاله توهین‌آمیز 17دي56 علیه حضرت امام و روحانیت، در مصاحبه‌اش با سایت ضدانقلابی «تهران ریویو» نمايان شد؛ آنجا كه وي ضمن دفاع از دست‌اندرکاران فتنه سبز در داخل (نظیر موسوی، کروبی و خاتمی) تاکید کرد: «جنبش سبز توانست سران خود را که از درون رژیم بودند، تغییر دهد و بسازد. جنبش سبز در جناح اصلاح‌طلب نفوذ کرد که توانست آن آبروریزی‌ها را برای رژیم راه بیندازد. البته به سران جنبش، رهبران نمی‌گویند، بلکه می‌گویند راهبران. حتی خود آنها هم می‌گویند ما رهبر جنبش نیستیم. من اشکال اساسی در رفتار و گفتار سران جنبش در داخل ایران نمی‌بینم. وقتی از بیرون به اینها نگاه می‌کنم، می‌بینم آنها نسبت به بسیاری از کسانی که در بیرون ادعای رهبری دارند یا دیگران سعی می‌کنند از آنها رهبر جنبش بسازند، انحرافات بسیار کمتری دارند. جریان سبز سعی کرده 2 جریان مذهبی و سکولار را به هم نزدیک کند و گروه‌های اپوزیسیون فعال در خارج از این مسائل دور هستند و متوجه قضایا نیستند که ما با چه نیروها و چه کسانی در داخل سر و کار داریم. ما بیرونی‌ها حرف‌هایی می‌زنیم اما این حرف‌ها ممکن است با گفتمان درون ایران سنخیت نداشته باشد. در داخل کشور طیف وسیعی از اندیشه‌های گوناگون هستند که در جنبش سبز مشارکت دارند. به عنوان نمونه، شما بخش مذهبی جنبش سبز را ببینید، این بخش می‌کوشد موقعیت مذهب را در جامعه از نو تعریف و در عین حال آن را حفظ کند. این بخش معتقد است، می‌توان دموکراسی را در ایران برقرار کرد و جای مذهب هم در آن محفوظ بماند. بخش دیگری سکولارتر است و معتقد است امور دینی باید به کلی از حکومت جدا شود یا بخشی از حکومت را می‌بینیم که با این جنبش همراه شده در حالی که اکثریت جنبش هیچ کاری با دستگاه حکومتی ندارد. این از نقاط قوت جنبش سبز است که توانسته چنین طیفی را زیر سقف خود بیاورد. هم باید این‌طور باشد و هم طبعا این‌طور می‌شود. جامعه ایرانی یک جامعه چندصدایی و بسیار متنوع است و یک طرز فکر نمی‌تواند همه را متحد کند اما یک «فرمول» می‌تواند و جنبش سبز این فرمول است. منتها به نظر می‌رسد که این فرمول هنوز شکل نهایی خود را پیدا نکرده و در حال شکل گرفتن است. هیچ اشکالی ندارد. همه عناصری که این جنبش را می‌سازند، دارند این صورت نهایی را به جنبش می‌دهند. باید هم این‌طور باشد و ما مشتاق هستیم که نتیجه آن را ببینیم اما در بیرون از کشور. به نظرم گروه‌های فعال خارج کشور از این مسائل دور هستند. من کارهای بیرونی‌ها را می‌خوانم. به نظرم خیلی متوجه این قضیه نیستند که ما در جامعه ایران با چه نیروها و چه کسانی سر و کار داریم. ما (بیرونی‌ها) حرف‌هایی می‌زنیم اما این حرف‌ها ممکن است با گفتمان درون ایران سنخیت نداشته باشد و باید با تفاهم بیشتر به اینها نگاه کنیم از جمله به سران جنبش سبز. جنبش سبز 2 منبع قدرت دارد؛ یکی توانایی چالش با رژیم جمهوری اسلامی است و دیگری توانایی مصالحه و سازگار شدن با عناصر مختلفی که می‌توانند به منظور کلی جنبش سبز خدمت کنند.» نكته جالب اينجاست كه بعد از اينكه فتنه 88 فروكش می‌كند و سران اغتشاش به شكست خويش اعتراف می‌كنند، اين ژنونشين براي سبزها همچنان پيام مقاومت می‌فرستد و مدعي است، شكست در اين حركت راه ندارد و اين حركت در سطح فرهنگی و اجتماعی جریان دارد. او البته در عين حال اذعان می‌كند: «فرصت‌طلبی‌ها و سودجویی‌ها از اين حركت شروع شده و عده‌ای به فکر استفاده کردن از موقعیت افتاده‌اند» اما از مقدمات تحليل خودش نتيجه‌گيري معكوس می‌كند و می‌گويد: «این سخنانی که در بیرون از ناکارآیی سران جنبش سبز پخش می‌شود، توسط این عده است که به دنبال سودجویی‌های خود هستند». ابعاد سياسي حركت داريوش همايون زماني نمايان‌تر می‌شود كه او به صورت خاص براي مثلث سران فتنه جبهه دفاعي می‌گشايد. او در برابر موج سهمگين اعتراضي می‌ايستد كه بعد از شكست حركت در محافل خارج كشور عليه موسوي، كروبي و خاتمي به راه افتاده بود. وزير اطلاعات و جهانگردي شاه از همه ابزارها و امكانات رسانه‌اي بهره می‌گيرد تا نفس تازه‌اي در سران از نفس افتاده فتنه دميده شود.