پرده اول/ باید رفت با دست، توی شیشه «آژانس». ما در آژانس بین‌المللی انرژی هسته‌ای، با چه کسانی و چرا هنوز داریم مذاکره می‌کنیم؟! خنده‌دار و مضحک نیست؛ دست طرف مذاکره ما، بارها و بارها به خون جوانان ملت ما و این اواخر، دانشمندان هسته‌ای و خبرگان علمی جمهوری اسلامی آلوده شده است. تروریست را باید ادب کرد، محاکمه کرد یا مذاکره؟! تن دادن به قواعد دیپلماسی، حد و مرزش کجاست؟! جای نشان دادن خشم مقدس و انتقام عاشورایی کجاست؟! اگر تا پیش از این، پیشنهاد شماری از دلسوزان نظام مبنی بر خروج از NPT به نوعی رجز و تهدید می‌مانست، زین‌پس، نسخه لازم و بی‌مانندی به نظر می‌رسد. واقعیت این است که طرف مذاکره ما، در میز آژانس به دیپلمات‌های ما دست می‌دهد اما با دست دیگرش اقدام به ترور نخبگان ما می‌کند. خون چند اندیشمند ما باید به زمین بریزد، که موعد با دست رفتن توی شیشه آژانس فرا رسد؟! هم الان دنیا، همین دنیای 99 درصد، به 3 نتیجه رسیده است؛ یکی اینکه جمهوری اسلامی در مذاکرات هسته‌ای، هرگز به دشمن باج نداده است. دیگر اینکه این باج ندادن و این اقتدار، در عین مظلومیت و حجب و حیا صورت گرفته است. سوم اینکه جمهوری اسلامی در زمینه 2 ابتکار، الگوی مناسبی برای جهانیان است؛ اولا، ایستادگی پای منافع هسته‌ای برخلاف میل جبهه نظام سلطه. ثانیا، در نظر گرفتن نظری، علمی، عملی و از همه مهم‌تر ایمانی و دینی مرز میان انرژی هسته‌ای و بمب هسته‌ای. با این همه، طرفه حکایت اینجاست؛ از عصر دوم خرداد یعنی زمانی که دیپلمات‌های هسته‌ای دولت وقت، بعضا ساز ناکوک با سیاست‌های اصل نظام می‌زدند تا به امروز، بسیاری از دانشمندان آزاده دنیا و اساتید و برجستگان فرهیخته کشورها، با علم بر بی‌شرفی و نفاق طرف‌های مذاکره‌کننده با ما، نیز عدم صداقت آژانس هسته‌ای، این سوال و این انتقاد را به طور همزمان به ملت، دولت و حکومت جمهوری اسلامی مطرح می‌کنند که چرا شما فقط انرژی هسته‌ای را حق مسلم خود می‌دانید؟! و با این حال و روز، آیا دیگر حق مسلم کشور شما داشتن بمب هسته‌ای نیست؟!... نخیر! اشتباه نشود. این منتقدان، خود به نیکی می‌دانند که جمهوری اسلامی، یکی هم به خاطر پایبندی به اصول دین مبین اسلام، هرگز نمی‌تواند و نباید سراغ استفاده نامتعارف از انرژی هسته‌ای برود اما در ادامه همین بحث، پرسش آشکار و مشخص دیگرشان این است؛ آیا هر حکم محکم و هر قاعده استواری، یک استثنایی ندارد؟! به عبارت روشن‌تر، حرف حساب این دسته از دلسوزان جهانی نظام جمهوری اسلامی این است؛ وقتی طرف مذاکره‌کننده شما در نشست‌های هسته‌ای، در روز روشن اقدام به ترور دانشمندان شما می‌کند، وقتی اغلب اوقات تاکید داشته که استفاده ایران از انرژی هسته‌ای، اهداف مسالمت‌جویانه داشته است و وقتی که بعضا ادعاهای دروغین مطرح می‌کند و در عین حال، از ارائه سند عاجز است، چه لزومی دارد جمهوری اسلامی، این چنین و تا این حد، پایبند اصول و مقررات باقی بماند؟! آنهم در حالی که طرف مذاکره‌کننده شما، خودش بمب هسته‌ای دارد؟! القصه! جمهوری اسلامی همواره تاکید داشته در هیچ شرایطی دنبال بمب هسته‌ای نخواهد رفت اما اینگونه که نظام سلطه دارد خوی تروریست خود را به رخ جهانیان می‌کشد، گمانم چند سال بعد، شاید آمریکا و اسرائیل موفق شوند شمار دیگری از عزیزترین نخبگان علمی ما را بدون هیچ گناهی به شهادت برسانند، لیکن آن روز، دنیا مجبور است این حق را به جمهوری اسلامی بدهد که بمب هسته‌ای، بشدت حق مسلمش است، خواه از آن استفاده کند، خواه نکند! آری! بمب هسته‌ای، در چنین شرایطی، حق مسلم ماست، اما «خوش‌تر آن باشد که سر دلبران، گفته آید در حدیث دیگران». مایی که برای مقابله با دشمن، یوم‌الله 9 دی داریم قطعا نیازی به بمب هسته‌ای نداریم اما مساله اینجاست؛ چه به بمب هسته‌ای نیاز داشته باشیم و چه نداشته باشیم، بمب هسته‌ای حق مسلم ماست. خوب یا بد، این نظر جهانیان است که شاهد بی‌شرفی نظام سلطه در تعامل با جمهوری اسلامی‌اند. «بمب هسته‌ای حق مسلم ماست». این شعار را باید داد اما به آن نباید عمل کرد. یعنی نیازی به آن نیست. در این دیار، هر قطره از خون هر بسیجی، قدرتی به مراتب مافوق بمب هسته‌ای دارد و آن سرباز که مولایی همچون «سیدعلی» دارد و خیبر و بدر و والفجر 8 و کربلای 5 دارد، بمب هسته‌ای می‌خواهد چه کار؟! با همه این احوال، «بمب هسته‌ای حق مسلم جمهوری اسلامی است». سردادن این شعار و عمل نکردن به آن، برگ زرین دیگری است در پرونده اقتدار مظلومانه انقلاب اسلامی. اما حرف آخر؛ ما که خود نخواسته و نمی‌خواهیم بمب هسته‌ای داشته باشیم؛ در عوض استفاده نکردن از این حق مسلم، آیا بهتر نیست قید مذاکره با طرف زبان‌نفهم و تروریست را بزنیم؟! خروج از NPT و با دست رفتن توی شیشه آژانس، البته شعاری است که باید بدان عمل شود! اینجا که ایران است؛ این روزها حتی در دنیای کفر هم امنیت ملی را BBC تعیین نمی‌کند. در چنین شرایطی آیا بهتر و عاقلانه‌تر نیست که امنیت ملی ما را خون مصطفی احمدی‌روشن‌ها معین کند؟! دنیا گروگان ما نیست، شاهد ماست. ما بمب هسته‌ای لازم نداریم، بلدیم چگونه انتقام خون دانشمندان‌مان را بگیریم. دشمن بداند؛ پاسخی کوبنده‌تر از بمب هسته‌ای در راه است. بگذریم که بمب هسته‌ای اگر خیلی مرد بود، آمریکا و اسرائیل را باید از این فلاکت نجات می‌داد. نه آیات‌القرمزی بمب هسته‌ای دارد و نه سیدحسن نصرالله. هسته‌های مقاومت که باری پیش از این خمینی وعده تحققش را داده بود، بردش از 200 کلاهک رژیم جعلی اسرائیل بیشتر است. اگر «علی» فاتح خیبر بود، این روزها جهان اسلام به سلاله حیدر کرار، می‌گوید «امام خامنه‌ای». آنکه «ذوالفقار» دارد، بمب هسته‌ای به کارش نمی‌آید، هر چند حق مسلمش باشد!
پرده دوم/
هم «انکسر ظهری» و هم «ما رایت الا جمیلا». یک: زیاد گفته‌اند از شجاعت حاج‌بخشی. پیرمردی که چشم ما نبود، عشق ما بود اما بگذار روایت کنم چند قطره‌ای از اشک عشق را. آخرین‌بار که این قطرات را دیدم، توی خانه‌اش بود. پرسیدم؛ آخرین‌بار کی گریه کردی؟! گفت: همین امروز صبح که سر از سجده نماز صبح برداشتم، چشمم افتاد به عکس پسرم عباس روی دیوار... 2بار همزمان جنگ، آنقدر گریه کردم که از حال رفتم؛ یکی توی دریاچه نمک والفجر 8 بود. پیکر بی‌جان پسرم عباس را خودم جمع و جور کردم و بعد رفتم جایی خلوت و آنقدر گریه کردم که از حال رفتم. به خودم که آمدم، رفتم و حال خبرنگار ایتالیایی را گرفتم! یکی هم کربلای 5 بود. همه دیدند که توی سه‌راه شهادت، داماد جانبازم جلوی چشمم داشت شهید می‌شد، همه دیدند که برداشتم و ماشین سوخته را شروع کردم آب ریختن و خاموش کردن، همه دیدند که خندیدم و شروع کردم شکلات پخش کردن و «ماشاء‌الله حزب‌الله» گفتن، اما جز خدا، کسی اشک مرا ندید. زمین شلمچه داشت می‌لرزید و شانه‌های من بیشتر! این عکس را فقط خدا از من گرفت. هیچ‌کس نبود!
دو:
روز جمعه در امامزاده علی‌اکبر چیذر، همان مردی که شب قبلش از رسانه ملی، بر وجود مصطفي‌های بیشمار جبهه علمی جمهوری اسلامی صحه می‌گذاشت و چون کوه، محکم و باشکوه ایستاده بود، چند باری از حال رفت و اگر کمک دیگران نبود، حتما زمین می‌افتاد. این مرد، پدر شهید مصطفی احمدی‌روشن بود.
***
اقتدار و صبر و ثبات ملت شهیدپرور ما اتفاقا آنجایی مفهوم خودش را بیشتر نشان می‌دهد که عشق، جز با اشک سخن نمی‌گوید. قطعا پشت‌سر «ما رایت الا جمیلا»، «الان انکسر ظهری» نهفته است. اقتدار، اتفاقا در اوج مظلومیت است که خودش را نشان می‌دهد.
پرده سوم/
این هم از شهید نسل ما، این هم از فرزند شهید نسل امروز. جمعه‌ای که بعد از نماز، پیکر حاج‌بخشی را دست گرفتیم و تا معراج آسمانی و دلربای قطعه 26 مشایعت کردیم، قهرمان قصه هر چه بود، از نسل 15 خرداد 42 بود و بسیجی خمینی و رزمنده روزگار جنگ، اما چه خوب که جمعه‌ای بعد، درون تابوت، قهرمانی از نسل امروز آرمیده بود و بسیجی خامنه‌ای بود و رزمنده جنگ روزگار. آری! آرام آرام، ما هم داریم شهید می‌دهیم. نسل من، در فتنه، به شهید حسین غلام کبیری و شهید امیرحسام ذوالعلی می‌نازد و در عرصه هسته‌ای، به شهید مصطفی احمدی‌روشن. حالا ما هم افتخار می‌کنیم که در نسل‌مان و از نسل‌مان، شهید پیدا شده است. شهدایی که به جای زمین، در زمان و در همین زمان، تفحص‌شان می‌کنیم و زیارت‌شان می‌کنیم. شهید مصطفی احمدی‌روشن، از آنجا که با تیر مستقیم آمریکا و اسرائیل به شهادت رسید، نوید این را می‌دهد که اینک نوبت عشق بازی بسیجیان خامنه‌ای فرارسیده است. حالا امامزاده علی‌اکبر چیذر، امامزاده‌ای دارد که برادر امام رضاست، و البته 2 مزار دیگر هم دارد؛ یکی مزار شهدای نسل اول انقلاب و یکی هم مزار شهید نسل ما. مصطفای شهید، برادر امام رضا نيست اما حتما سرباز امام زمان و بسیجی نایب بر حق ایشان هست. اصلا مهم نیست که ما از کدام نسلیم. آنچه اهمیت دارد، شهیدپروری ملت ماست. ما جملگی از نسل انقلابیم و دیگر چه فرقی می‌کند پیرمرد باشیم یا جوان باشیم یا همچون علیرضا احمدی‌روشن، فقط 4 سال‌مان باشد؟! خردسال‌ترین و نونهال‌ترین نسل انقلاب اسلامی نیز، مفتخر است که به درجه والای فرزند شهیدی رسیده است و ما افتخار می‌کنیم که مادر علیرضا، همان مادر ماست، با همان صبر و ثبات و اقتدار، آن روز که خبر شهادت شهدا را می‌آوردند. ما افتخار می‌کنیم که مادربزرگ علیرضا به دوست و دشمن، این وعده را می‌دهد که علیرضا را هم مثل مصطفی بار می‌آورد. ما افتخار می‌کنیم به پیوند نسل‌ها و اتصال دهه‌ها و اتحاد فصل‌ها. حالا قهرمان درون تابوت، جوانی است از نسل ما. همسرش شیرزنی است از نسل ما. فرزندش اما، فصلی بعد از ما، علم پدر را بر دست خواهد گرفت و سرباز موسم «ظهور» خواهد شد. کجا بسته است در باغ شهادت؟! کجا فاصله افتاده میان نسل‌ها و فصل‌ها؟! ما جمعه‌ای حاج‌بخشی را تشییع می‌کنیم و جمعه‌ای دیگر، شهیدی از تبار خودمان را. اینک سردر دانشگاه، در باغ شهادت است و باز هم جبهه و جنگ و سنگر بسیجی، دانشگاه است. روزگاری جبهه، دانشگاه بود و اینک، دانشگاه، جبهه است. دانشگاه، جبهه ماست و در خط مقدم علم و فناوری، دوکوهه‌های هسته‌ای، در جای‌جای این مملکت می‌درخشد. اگر خامنه‌ای، خمینی دیگر است، مصطفی احمدی‌روشن هم چمران و همت و باکری و باقری دیگر است. چه فتنه باشد و چه جنگ بر سر علم و خوداتکایی، رد بسیجی واقعی را هیچ کجا نمی‌توان پیدا کرد، الا در پایگاه بسیج امروز. تا نسل من شهید می‌دهد، بسیجی همان بسیجی است و بسیج همان بسیج است. بسیج، همیشه لشکر مخلص خداست و بسیجی، انتقام خون برادر بسیجی‌اش را از آمریکا و اسرائیل خواهد گرفت اما دل بسیجی خون است... بسیجی با خدا نجوا می‌کند؛ من تا کی باید زیر تابوت شهدا را بگیرم؟! زیر تابوت چند شهید؟! بزرگ‌ترین آرزوی هر بسیجی این است که هنگام مرگ، یک پرچم 3 رنگ منقش به آرم «الله»، روی تابوتش را پوشانده باشد. بسیجی نمی‌میرد الا با شهادت و این مهم‌ترین پیام خون مصطفی احمدی‌روشن بود. اینک در چیذر، زیارتگاهی هست که منتسب به فرزندان گمنام عرصه علمی و هسته‌ای امام زمان است. این شهید از نسل ماست. پس بسیج زنده است، چون شهید می‌دهد.