توجيهات داريوش همايون براي شكست موسوي و كروبي رنگ تحليل‌هاي تجديدنظرطلبان داخل را دارد، به اين صورت كه او كند بودن و رخوت رهبران سبزها را ناشي از موانع طبيعي و ساختار جامعه می‌داند و می‌گويد: «مردم در ایران با تمام محدودیت‌ها و مشکلات آشنایی دارند و می‌دانند هیچ رهبر و سخنگویی در جنبش نمی‌تواند در صحنه ايران بیش از این کاری صورت دهد، لذا این سخن که جنبش خاموش شده و شکست خورده، وارد نيست.» يا در جاي ديگر كه سرزنش‌ها نسبت به موسوي و كروبي بالا می‌گيرد، تمام‌قد به دفاع از آنها برخاسته و می‌گويد: «سران جنبش سبز چکار می‌توانند بکنند؟ باید خود را در جایگاه آنان بگذاریم و با شرایط درون ایران به مساله نگاه کنیم». وي در سايت خودش در پاسخ به كساني كه سخنان او را در دفاع از سران فتنه به چالش كشيده‌اند، اظهار خوشحالي می‌كند كه موسوي هر روز سخنان تند‌تر می‌گوید و در دستگاه حکومتی یاران تازه‌ای برای جنبش سبز می‌جوید: «من با هیچ‌کدام از اینها مخالفتی نمی‌توانم داشته باشم. اینکه سران جنبش سبز بخشی از همین حکومت هستند برای من هم نشانه‌ای از پایندگی است. در نگاه من کسی که از فرزند محبوب خمینی بودن به سخنگویی جنبش سبز دگرگشت یافته به مراتب با ارزش‌تر است تا دگرگشت‌ها و موضع‌گیری‌هايی که قلم بیش از این در وصف‌شان نمی‌چرخد». جالب اينجاست كه او چرخش‌هاي موسوي و كروبي را نيز توجيه می‌كند. در يكي از مصاحبه‌هايش با «دويچه‌وله» آلمان ابتدا به تحسين و توصيف آنها می‌پردازد و می‌گويد: «نقش موسوي و كروبي نقش بسیار موثری بوده و موثرتر هم می‌شود؛ براي اينكه اينها زبان جنبشند، براي اينكه در جاهایی که جنبش مثل تظاهرات خیابانی نمی‌تواند خودش را ابراز کند، سخنان و مصاحبه‌ها يا دعوت آنان از مردم بسیار موثر است و نقش مثبتی دارد». يا در توجيه چرخش‌هاي موسوي و كروبي
از انقلاب می‌گويد: «افراد در موقعیت‌های گوناگون می‌توانند تغییر کنند و اینها هم تغییر کردهاند؛ بویژه کروبی. چون من شنیده‌ام، پیرامونی‌هایشان هم گفته‌اند، باقی زندگی‌شان را گذاشته‌اند برای جبران آنچه در آن سال‌ها کردهاند». او تاكيد می‌كند جنبش سبز مرزها را از بین برده است، مرزهای درونی گرایشات سیاسی، مرزهای درون و بیرون را، لذا بايد از هر حركتي كه شكاف درون حاكميت ايجاد می‌كند، بهره جست. وي به قدري به فتنه اميدوار و از آن ذوق‌زده شده بود كه در گفت‌وگو با دويچه‌وله آلمان در پاسخ به سوال خبرنگار كه: آقاي همايون! آيا طي 15-14 ماه گذشته، هرگز مچ‌بند سبز بسته‌ايد، می‌گويد: «خیر. من زیاد اهل سمبل‌ها نیستم. عمق قضیه بیشتر برایم مهم است. طی 15-14 ماه گذشته من دست‌کم یکصد مطلب در این‌باره نوشته یا گفته‌ام. شب گذشته در جمعی در همین‌باره سخنرانی داشتم و یکی از معترضان به من گفت، من بیش از حد سبز شده‌ام. راست می‌گوید. من بسیار به جنبش سبز اعتقاد دارم و امیدوارم. برای اینکه من از آغاز فکر می‌کردم مشکل اصلی ما مشکل سیاسی نیست بلکه مشکل فرهنگ سیاسی و فرهنگ و ذهن مردم است و امیدوار بودم در زندگی خودم، دگرگونی ذهن ایرانی را ببینم. ناگهان
- البته سابقه‌اش طولانی است ولی بروز آن ناگهانی بود- در جنبش سبز، در جلوی چشم من این رويداد اتفاق افتاده است. تئوری مشهوری به نام تئوری «نقطه جابه‌جایی»
(Tipping Point) وجود دارد که بر مبنای آن همان‌طور که یک ویروس گسترش پیدا می‌کند و در یک لحظه تعدادش آ‌نقدر زیاد می‌شود که واگیردار و همه‌گیر می‌شود، مسائل اجتماعی، فکری، سلیقه و سبک نیز در یک جامعه به یک نقطه جابه‌جایی می‌رسد».