غلام پیروانی به‌تازگی گفت‌وگویی با مهرداد رسولی در هفته‌نامه سلامت کرده و در آن ماجرای جالبی از علاقه‌مند شدن به شعرخوانی را بازگو کرده است. به گزارش پارس توریسم، شاغلام درباره ماجراي علاقه‌مند شدنش به شعرخواني گفته: «وقتي نوجوان بودم در محله فخرآباد شيراز زندگي مي‌كرديم. يك مرد ميانسال نابينا كه كارش خالي كردن آب حوض بود، هر روز با خواندن شعر و آواز وارد كوچه و پس‌كوچه‌هاي محل ما مي‌شد تا مردم متوجه شوند آب حوضي آمده. من كه وضع مالي پدرم خيلي خوب بود و حسابي پول توجيبي مي‌گرفتم، يك روز به آب حوضي محلمان گفتم اگر به خانه ما بيايي و برايم شعر بخواني تا آنها را يادداشت کنم، روزي يك تومان به تو مي‌دهم. مرد نابينا هم كه مي‌دانست معلمي بهتر از آب حوض خالي كردن است، خيلي زود پيشنهادم را قبول كرد و هر روز براي شعر خواندن به خانه ما مي‌آمد. اين كار 13 سال ادامه پيدا كرد و من در اين مدت به اندازه چند كتاب شعر كه بيشتر آنها مذهبي بود، شعر حفظ كردم. عاشق اين كار بودم و براي همين هر شعري را يكي، دو بار مي‌خواندم و حفظ مي‌شدم. بعد از حفظ كردن شعرهاي مذهبي، كم‌كم به نوحه‌خواني و مداحي علاقه‌مند شدم و الان هر سال در هيات محلمان نوحه مي‌خوانم.» شاغلام كه در خواندن ديوان حافظ تبحر ويژه‌اي دارد، هرازگاهي دست به قلم مي‌برد و شعر هم مي‌سرايد. او درباره تازه‌ترين شعر مذهبي‌اي كه سروده مي‌گويد: «وقتي قسمت آخر سريال ستايش را تماشا مي‌كردم، شيفته صحنه‌اي شدم كه هيات ده بالايي براي آشتي با ده پاييني با نوحه‌خواني وارد هيات آنها شدند. اين نوحه سروده «عمان ساماني» است اما خودم 3-2 خط به آن اضافه كردم و شب عاشوراي امسال در هيات محلمان آن را خواندم. گاهي در خلوت خودم نوحه‌سرايي هم مي‌كنم. به‌تازگي نوحه‌اي نوشته‌ام با اين مضمون: ببار بارون كه باريدن ثواب است/ رقيه منتظر از بحر آب است...».