راب پاتون: در شرایطی که اینتر با بهترین عملکرد دوران اخیرش پا به داربی دلامادونینا می‌گذارد اما کلودیو رانیری با چالشی بزرگ برای باز‌تعریف نقش وسلی اشنایدر در ترکیب تیمش مواجه است: «ما احساس می‌کنیم این روزها در شهر (میلان) چیز متفاوتی وجود دارد. هواداران به ما شهامت می‌دهند که خوب کار کنیم و مطمئنم که هواداران میلان نیز چنین می‌کنند. امید‌وارم (داربی) بازی بسیار بهتری از آب درآید و البته ما سعی می‌کنیم آن را ببریم ولی آنچه مهم است اینکه بهترین بازی‌مان را انجام دهیم. مطمئنا ما حالا از آنچه 2 ماه پیش بودیم، خیلی بهتریم».
کلمات کلودیو رانیری تولد دوباره خوشبینی را در حوالی نیمه آبی شهر میلان آن هم در آخر هفته منتهی به داربی دلامادونینا بازتاب می‌دهد. در روزهای اخیر او با بالاترین سطح حمایت ممکن از هنگام پاگذاشتن به سن‌سیرو مواجه شده و این برای یک مربی متولد رم در اینترمیلان کم‌سابقه است. برای همین رانیری می‌خواهد به هر قیمت ممکن بزرگ‌ترین مانع سرراهش یعنی روسونری را از پیش‌رو بردارد. مهم‌ترین چالشی که فکر او را این روزها به خود مشغول کرده این است که آیا باید دوباره وسلی اشنایدر را در مقابل میلان در ترکیب اصلی قرار دهد یا نه؟
در غیبت مرد هلندی، رانیری یک برنامه دوم (پلان ب) را گسترش داده بود که از نظر آماری از هر برنامه اصلی
(پلان آ) که او یا سرمربی‌های قبل از جامپیرو گاسپرینی و لئوناردو به محوریت وسلی اشنایدر طرح کرده بودند،
موثرتربوده است. اینتر امروز یکشنبه با بهترین فرم خود از زمان فتح سه‌گانه سال 2010 (با هدایت مورینیو) به داربی میلان پا می‌گذارد. 5 پیروزی پیاپی که به پیروزی 5 بر صفر هفته گذشته یعنی بهترین بردشان در 27 ماه اخیر منتهی شد در یک طرف ماجرا قرار دارد و تنها دریافت 2 گل در 687 دقیقه بازی‌های اخیر در طرف دیگر داستان موفقیت رانیری در نرآتزوری. این بهترین عملکرد دفاعی اینترمیلان از دسامبر 2008 است و تیم رانیری در غیاب اشنایدر نه‌تنها در انتهای زمین بلکه در سوی دیگر زمین در خط حمله هم موفق بوده است.
دلیل این کامیابی جا انداختن و توسعه یک سیستم 2-4-4 موثر توسط رانیری بوده که بویژه بر پایه حملات جناحی و حرکات ترکیبی 2 مهاجم نوک طرح‌ریزی شده است. برای هفته‌ها تردید وجود داشت که آیا جامپائولو پاتزینی و دیه‌گو میلیتو قابلیت کار کردن در کنار یکدیگر را دارند یا نه. هفته گذشته عملکرد میلیتو در مقابل پارما تاییدی بود بر انعطاف تاکتیکی‌اش و این به معنای پایان راه درازی بود که این زوج برای انطباق دادن جاگیری و حرکاتشان پیموده بودند اما در هفته گذشته این بحث مطرح شد که رانیری برای داربی می‌خواهد اشنایدر را به جای پاتزینی به کار گیرد و آرایش تیم را به 1-1-4-4 تغییر دهد. بحث‌های دیگر حاکی از بازگشت رانیری به همان برنامه اولیه (پلان آ) است که وصفش رفت. برنامه‌ای که از نوامبر (آبان) امسال شروع شد و یک 1-3-2-4 است و بر مبنای قابلیت اشنایدر برای ایفای نقش ترکوارثی (سه‌چهارمی) استوار است. همان عنوان که ایتالیایی‌ها برای بازیکن طراح پشت مهاجم به کار می‌برند اما آیا ذات بازی پیش‌رونده اشنایدر با فوتبال محافظه‌کارانه رانیری و نرآتزوری همخوانی دارد و آیا دست زدن به پلان ب برنده این چند هفته در داربی میلان کار درستی است؟ اینها سوالاتی هستند که ذهن رانیری را بشدت به خود مشغول کرده‌اند.