مراسم نکوداشت علی‌اکبر لرنی، هنرمند فقید نقاشی قهوه‌خانه‌ای در خانه هنرمندان ایران برگزار شد. به گزارش فارس، مجید سرسنگی، مدیر‌عامل خانه هنرمندان ایران در مراسم نکوداشت این هنرمند گفت: امیدوارم روح این پیر‌غلام اباعبدالله الحسین(ع) با شهدای کربلا محشور شود و خانواده‌اش از فیوضات این مرد که آمیخته با مذهب و دین بود، بهره‌مند شوند.سرسنگی در ادامه درگذشت هر هنرمندی را از دست رفتن بخشی از فرهنگ و هنر کشور دانست و گفت: درگذشت هر هنرمندی معمولی نیست زیرا آنها پاره‌ای از فرهنگ و هنر این سرزمین هستند و با رفتن‌شان بخشی از این فرهنگ و هنر از دست می‌رود. لرنی سال‌های بسیاری از عمرش را برای نقاشی قهوه‌خانه‌ای صرف کرد و آثارش امروز در بسیاری از موزه‌ها و گالری‌های ایران و جهان به نمایش در‌می‌آید که خود موجبات تعالی تمدن اسلامی را فراهم می‌کند اما باید در کنار برگزاری چنین بزرگداشت‌هایی برای برپایی کارگاه‌های آموزشی هم همت شود تا هنرشان توسعه یابد و اجازه ندهیم هنرشان فراموش شود چرا که فراموشی هنر آنها ضایعه بسیار سنگین‌تری است. امروز متاسفانه تعبیر غلطی در حوزه مدرنیسم ایجاد شده که موجب غفلت جدی نسبت به هنرهای سنتی شده است، در حالی که ما نمی‌توانیم همچون گذشته سردمدار هنرهای جهانی باشیم بدون آنکه پیوند میان هنرهای سنتی با نسل معاصر را ایجاد کنیم که قطعا چنین اتفاقی از سوی هنرمندان و مدیران فرهنگی باید صورت بگیرد.محمد فراهانی آخرین نقاش خیالی‌نگار که در مراسم نکوداشت دوست و همراهش زنده‌یاد علی‌اکبر لرنی حضور یافته بود در سخنان کوتاهی گفت: ما نقاش‌ها فقط بلدیم نقاشی کنیم و کار دیگری از ما ساخته نیست. خوشحالم که امروز شما به خاطر علی‌آقا اینجا جمع شده‌اید. من علی‌آقا را بیشتر در برنامه‌هایی که برای اجرای نقاشی قهوه‌خانه‌ای داشتیم، می‌دیدم. او قلم شیرینی داشت، خوش‌اخلاق بود و با کسی کاری نداشت، سرش به کار خودش گرم بود. دوست داشتم تا زمانی که این هنرمندان زنده هستند آنها را مورد توجه قرار دهیم و از آنها یاد کنیم که البته من راضی هستم چراکه حداقل در دوره‌ای کار می‌کنیم که به هنرمندان بیشتر رسیدگی می‌شود و از آنها یاد می‌کنند. مسعود صمیمی، داماد خانواده لرنی به نمایندگی از خانواده آنها پشت تریبون ایستاد و درباره آرزوها و گلایه‌های این هنرمند فقید گفت: لرنی در زندگی یک گلایه داشت و 3 آرزو که نخستین آرزوی او این بود که مکانی را در اختیارش قرار دهند تا این هنر نمیرد و به جوانان علاقه‌مند آموزش دهد، خیلی تلاش شد اما متاسفانه این آرزویش به ثمر نرسید. آرزوی دوم او این بود که به زیارت امام حسین(ع) در کربلا مشرف شود و آنچه را در خیال و گفتار دیگران ترسیم کرده بود، در بین‌الحرمین بنشیند و با چشم خود از نزدیک ببیند که این آرزوی او هم برآورده نشد چرا که هنرمند پشتیبان ندارد و تنها عشق است که او را به ادامه کارش وا‌می‌دارد. آرزوی سوم او این بود که بعد از مرگش در قطعه هنرمندان و در میان همنوعانش به خاک سپرده شود که به لطف مسؤولان به آرزوی سوم خود رسید و اما گله‌ای که داشت این بود که بسیاری مواقع در گالری‌ها و نمایشگاه‌های هنری شاهد بود نام هنرمندان از دنیا رفته را پای تابلوهایش می‌گذاشتند تا به قیمت بالاتری فروش رود و این موضوع او را آزار می‌داد.