حتی اگر در پایان لیگ، نفت تهران یکی از تیم‌های نیمه‌پایینی جدول باشد، باز هم تیمی قابل احترام است. نفت در روزهای آماده‌سازی پیش از فصل، بلاتکلیف‌ترین باشگاه ایران بود و در سه‌راهی تهران، اراک و واگذاری به یک استان دیگر، معطل مانده بود. با چنین وضعیتی برای این تیم روزهای سختی پیش‌بینی می‌شد. با این حال، حسین فرکی توانست اسکلت اصلی تیمش را حفظ کند و برخلاف خیلی از تیم‌های لیگ که چشم بسته و از سر رو کم کنی، بازیکن به خدمت می‌گیرند، آگاهانه و بر اساس نیازهایش خرید کرد. نفت در فصل نقل و انتقالات، سوشا مکانی را از استیل‌آذین جایگزین حسین آشنا کرد، میثم خسروی و رضا معقولی 2 بازیکنی بودند که از فولاد خوزستان به این تیم پیوستند، مجتبی زارعی از پرسپولیس و یعقوب کریمی هم از امیدهای استقلال دیگر بازیکنان تازه‌وارد این تیم بودند که هیچ‌کدام از آنها خریدهای نامناسبی نبودند. تیمی که سال پیش تا آخرین روزها در خطر سقوط بود، تا پایان هفته نوزدهم، 10 بازی را برده و فقط 3 شکست (هفته سوم مقابل فولاد در اهواز، هفته پانزدهم و هفدهم مقابل نفت آبادان و استقلال) را در کارنامه‌اش ثبت کرده و ارزش کار نفت وقتی بیشتر می‌شود که می‌بینیم این تیم بی‌ادعا، سپاهان، تراکتورسازی، مس کرمان و داماش گیلان را در بازی‌های خارج از خانه شکست داده و از این حیث یکی از موفق‌ترین تیم‌های لیگ است. روشی که حسین فرکی برای نفت برگزیده، روش «دفاع، دفاع، ضدحمله» است. یعنی مشابه روشی که جورج گراهام، مربی پیشین آرسنال به آن علاقه بسیاری داشت و با همین سیستم بود که در 8 فصل، تیمش را به 6 قهرمانی در جام‌های مختلف رساند. فوتبال تدافعی شاید چندان به مذاق تماشاگران خوش نیاید اما نفت با بضاعتی که در اختیار دارد، در اجرای این الگو موفق بوده و برای نتیجه گرفتن، به روش‌های کثیفی مثل خشونت بیش از حد و اتلاف وقت هم متوسل نمی‌شود. اگر نفت و فرکی بتوانند همین روند را ادامه دهند و سهمیه لیگ قهرمانان آسیا را بگیرند، یکی از بزرگ‌ترین شگفتی‌های چند سال اخیر فوتبال ایران را خلق کرده‌اند.