موضع دوگانه جامعه جهانی درباره قربانیان غزه و قربانیان هواپیمای مالزی
چرا با این‌همه کشتار اسرائیل مصونیت دارد؟
مصونیت واژه‌ای است که با شرایط موجود به ذهن خطور می‌کند. 900 فلسطینی طی چند روز کشته شدند. این تلفات بیش از 2 برابر تلفات کلی هواپیمای ام‌اچ 17 بر فراز اوکراین است. اگر فقط به افراد «بی‌گناه» اشاره کنیم، یعنی مبارزان حماس را از این افراد جدا کنیم، باز هم شمار زیادی از زنان، کودکان و افراد سالخورده باقی می‌مانند که در غزه قتل‌عام شده‌اند و تعداد آنها بیش از تعداد قربانیان سقوط هواپیمای مالزیایی است. آنچه عجیب است واکنش ما به این 2 حادثه است. در غزه ما خواستار آتش‌بس هستیم اما اجازه نمی‌دهیم فلسطینیان همچنان به دفن کردن کشته‌هایشان در ویرانه‌های غزه ادامه دهند و نمی‌توانیم حتی یک مسیر برای ارائه کمک‌های بشردوستانه به مجروحان باز کنیم. برای هواپیمای ام‌اچ 17، ما خواستار تدابیر فوری و مناسب برای دفن کشته‌ها و مراقبت از خانواده‌های افراد متوفی هستیم. اینها باعث شده است طی سال‌ها این موضوع به ذهن من خطور کند که فلسطینی‌ها برای ما چندان اهمیت ندارند، این‌طور نیست؟ ما نه به مقصر بودن اسرائیل اهمیت می‌دهیم که قصور آن با توجه به کشته شدن شمار بسیار بیشتری غیرنظامی، فراتر از عاملان سقوط هواپیمای مالزیایی است، نه به میزان توانمندی حماس. لحظه‌ای بیندیشیم، اگر این ارقام برعکس بود، یعنی 900 اسرائیلی و فقط 35 فلسطینی کشته شده بودند، واکنش ما چگونه بود؟ ما قطعا این اقدام را یک قتل‌عام، خشونت علیه بشریت و جرمی می‌نامیدیم که عاملان آن باید به پاسخگویی وادار شوند. البته حماس نیز باید پاسخگو باشد اما چرا تنها تبهکارانی که ما امروز به دنبال آنها هستیم، مردانی هستند که یک یا شاید دو موشک به سمت هواپیمای مسافری بر فراز اوکراین شلیک کردند؟ اگر تلفات اسرائیلی‌ها به 900 نفر رسیده بود، آمریکایی‌ها همه نوع حمایت نظامی خود را به اسرائیلی که به خطر افتاده بود، ارائه می‌کردند. ما از حماس می‌خواستیم هیولاهایی را که به سمت اسرائیل موشک شلیک می‌کنند، تحویل بدهد اما ما این کار را نمی‌کنیم زیرا آنهایی که کشته شده‌اند، عمدتا فلسطینی هستند. سوالات بیشتر: چه میزان فلسطینی کشته شوند، ما آتش‌بس خواهیم داشت؟ 900 نفر یا 9 هزار نفر؟ آیا ما رقم مشخصی در این‌باره داریم که پس از آن به اسرائیل بگوییم، کافی است؟ از قتل‌عام روستانشینان عرب به دست ارتش اسرائیل در 1948 که مورخان اسرائیلی از آن یاد کرده‌اند تا کشتار صبرا و شتیلا و کشتارهای گسترده‌ای که به جنگ 2008 تا 2009 می‌رسد، بررسی‌هایی همواره صورت گرفته است اما در تازه‌ترین نمونه از این بررسی‌ها قاضی گلدستون به‌رغم اینکه نهایت تلاش خود را به‌کار گرفت، زمانی که نوبت به دوستان اسرائیلی ما رسید، او بشدت تحت فشار قرار گرفت. بارها گفته می‌شود اسرائیل ارتشی با بالاترین استانداردها دارد در نتیجه هرگز به غیرنظامیان آسیب نمی‌زند اما من دست‌کم کشتار 17 هزار و 500 نفر را در تهاجم 1982 اسرائیل به لبنان به یاد دارم که بیشتر آنها غیرنظامی بودند. آیا ما همه این نمونه‌ها را فراموش کرده‌ایم؟ واقعیت این است که بسیاری در دنیا خواهان پایان یافتن مصونیت اسرائیل هستند. هر اندازه خشم مردم در جهان عرب افزایش یابد، هزینه‌ای که غرب خواهد پرداخت، بیشتر خواهد شد و همانطور که میلیون‌ها نفر خواستار پایان یافتن این جنگ هستند، میلیون‌ها نفر دیگر نیز خواهان پایان مصونیتی هستند که اسرائیل از آن برخوردار است.
* نویسنده مشهور انگلیسی
لندنی‌ها هم روز قدس را برگزار کردند
ده‌ها هزار لندنی در اعتراض به تجاوزهای اسرائیل در نوار غزه، با برپایی تظاهرات در محوطه روبه‌روی سفارت اسرائیل در پایتخت بریتانیا به حمایت از فلسطین پرداختند. این در حقیقت همان راهپیمایی روز قدس لندنی‌ها محسوب می‌شد که به‌خاطر منع دولت انگلیس در روز جمعه برپا نشده بود و با 24 ساعت تاخیر با فشار افکار عمومی و به صورت خودجوش برگزار شد. این تظاهرات که روز شنبه در منطقه کنسینگتون واقع در غرب لندن روی داد شاهد حضور پرشور معترضانی بود که پلاکاردهایی با عناوین «آزادی برای فلسطین» و «جنایات اسرائیل را متوقف کنید» در دست داشتند. همزمان مشابه این حرکت نیز با حضور چندهزار فرانسوی در پاریس صورت گرفت. شرکت‌کنندگان تظاهرات روز قدس لندن به درخواست مجموعه‌ای از سازمان‌ها از جمله «ائتلاف جنگ را متوقف کنید» و «کمپین همبستگی فلسطین» در محوطه روبه‌روی سفارت اسرائیل گردهم آمدند تا به سوی پارلمان انگلیس راهپیمایی کنند. البته سازمان‌دهندگان اعلام کردند حجم این تظاهرات به اندازه راهپیمایی شنبه گذشته نرسید که طی آن ۱۰۰ هزار نفر به خیابان‌ها ریخته بودند.