نه که خیلی آدم مهمی هستم(!) اغلب به شماره‌های ناشناس جواب نمی‌دهم. بویژه حالا که دانشمند جماعت، جانش در خطر ترور تروریست‌هاست!! چندباری از شورایعالی امنیت‌ملی درخواست کرده‌ام برایم محافظ بگذارند که لامروت ها، از این گوش می‌گیرن از اون گوش در‌می‌دن! کی می‌خواهند به خود بیایند، خدا می‌داند! اصلا امیرکبیر چگونه کشته شد؟! همین سهل‌انگاری‌ها بود دیگه!! خودم شمردم؛ در آخرین راهپیمایی ۲۲ بهمن، آقای هاشمی نزدیک ۳۴ محافظ داشت؛ خب! ۴ تاشو بدین این‌ور!! من اصلا می‌خواهم ببینم اگر یکی، آدم مهمی نباشد اما دلش بخواهد که محافظ داشته باشد؛ یقه چه کسی را باید بگیرد؟! یقه سعید جلیلی را؟! عزیز جعفری را؟! خود آقای هاشمی را؟! حسن روحانی را؟! ناطق را؟! کی را؟!! خداوکیلی دوست دارم محافظ داشته باشم و مزه محافظ داشتن را بچشم! گناه که نیست! دوست دارم محافظم، هم محافظم باشد و هم راننده‌ام. این جوری دوست دارم باشه! از این ماشین‌هایی که شیشه‌شان دودی است، دوست دارم باشه! کلت محافظم را دوست دارم ببینم چه جوریه؟! آهای! شما جایی را می‌شناسید که جلیقه ضد گلوله بفروشن؟! برجستگی‌اش را زیر لباسم دوست دارم، تابلو باشه مثل بعضی‌ها!!
حالا از شوخی گذشته، راستش حدود یک‌ماه پیش، شماره ناشناسی در گوشی‌ام افتاد که بار اول جواب ندادم. دقایقی بعد اما همین شماره تکرار شد؛ برداشتم. آن سوی خط، خانم جوانی بود که خود را علاقه‌مند به نوشته‌هایم نشان می‌داد و اشاره مستقیمش به یکی از نوشته‌هایم بود با این تیتر: «من به حاج احمد متوسلیان رای می‌دهم». از شما چه پنهان که این خانم می‌گفت: هر روز حدود یک ربع در فراق حاج احمد متوسلیان گریه می‌کنم. من هم در انتخابات، بنا دارم به تاسی از شما به تعدادی از شهدا رای بدهم و...
آن روز و از آنجا که سخن این خانم جوان را کمی تا قسمتی احساسی ارزیابی کردم، اصلا با ایشان وارد بحث نشدم. گمانم بر این بود که این خانم، لابد آنقدر بصیرت دارد که روز انتخابات، مفهوم حرف و اصل پیام مرا در آن نوشته می‌گیرد و به جای رای دادن به تعدادی از شهدا، می‌گردد و به آن دسته از نامزدهایی رای می‌دهد که راه‌شان به راه شهدا نزدیک‌تر است. ابتکاری که شهدا نیز اگر در قید حیات ظاهری بودند، قطعا همین کار را انجام می‌دادند. با همه این حرف‌هاي این خانم، اما آنجا که گفت روزی یک ربع در فراق حاج احمد گریه می‌کند، کمی مشکوک شدم! اصولا این حرف‌ها نیازی به بیان ندارد، وانگهی! حاج احمد، مردی نبود که در فراقش، لازم باشد روزی یک ربع گریه کنیم، ابرمردی است که در فراقش باید علمش را بلند و بالا نگه‌داریم. خلاصه که خیلی نچسب بود این قسمت حرف‌های آن سوی خط تماس.
آن گفت و گو بیشتر از ۵ دقیقه طول نکشید، اما روز اربعین، داشتم می‌رفتم فیلم «قلاده‌های طلا» اثر «ابوالقاسم طالبی» را در آخرین مراحل تدوین ببینم که باز هم شماره‌ای ناشناس، صدای زنگ موبایلم را درآورد؛ جواب دادم. خانم جوانی بود. گفت: آقای قدیانی! مرا یادتان می‌آید؟! حدود یک‌ماه پیش به شما زنگ زدم و درباره رای دادن به حاج احمد و تعدادی از شهدا با شما صحبت کردم. گفتم: چرا، یادم می‌آید. گفت: انتخابات نزدیک است و وبلاگ شما هم بیننده‌های خودش را دارد. نمی‌خواهید یک فهرستی از شهدا آماده کنید که ما از بلاتکلیفی دربیاییم؟! فکر کنم بد نباشد حتی اسم پدرتان را هم در فهرست بیاورید و…
دروغ نگفته باشم، وقتی که می‌بینم مخاطب، به جای گرفتن روح دل‌نوشت‌های همراه با استعاره‌ام، در بند ظاهر جملات می‌ماند، عصبانی می‌شوم. به این خانم گفتم: انتخابات مجلس، تعدادی نامزد مشخص، معین و قانونی دارد و من بنا به سلیقه‌ام، حتما به نامزدهایی رای می‌دهم که نسبت به دیگر نامزدها خلق و خوی‌شان، حتی‌المقدور بیشتر شبیه شهدا باشد. خواهر محترم! منظور من از رای دادن به حاج احمد متوسلیان هم فی‌الواقع همین بود. بگذریم که صرف حضور ما در انتخابات، یعنی رای دادن به راه شهدا، به خون شهدا.
این خانم جوان اما ول‌کن بحث نبود و مدام حرف خودش را تکرار می‌کرد. ادعا داشت دانشجوی بسیجی است و خودش هم فرزند شهید است اما وقتی در جواب استدلال روشن من، کمی هم برداشت و حرف مفت و بی ربط به بحث مان زد و گفت که آن دنیا باید جواب خون پدرتان را بدهید، شک نکردم که این فرد، نه دوست احمق، که اتفاقا عنصر دشمن است و برخلاف لاف گزافش، نه بسیجی است و نه فرزند شهید. این ظنم اما بنا به برخی برداشت‌ها، آنجا تبدیل به یقین شد که دیدم و فهمیدم این خانم جوان، ظاهرا بیش از آنکه به شهدا ارادت داشته باشد، قائل به تحریم انتخابات یا افزودن بر تعداد آرای باطله است. جایی از بحث، این خانم گفت: من یا در انتخابات شرکت نمی‌کنم یا در برگه رأیم اسم تعدادی از شهدا را می‌نویسم!!
آهان! این را هم گفت که اگر خواستی اسم تعدادی از شهدا را بیاوری که ما به آنها رای بدهیم، این نوشته را به روزنامه‌ها نده! فقط بگذار در وبلاگت! تاکید داشت که روزنامه‌ها همچین متنی را کار نمی‌کنند و…
***
قطعا نه رجل سیاسی هستم و نه یک نویسنده مثلا معروف. گذشته از لطف دوستان، قطعا خودم بهتر شأن خودم را می‌دانم که هیچ نیست جز بی‌شأنی. با این همه، وقتی دشمن، حتی روی نوشته‌های شهداییِ کوچکی مثل من حساب باز می‌کند، وای به حال خواص، چهره‌ها و آدم بزرگ‌ها. می‌بینی که دشمن، چقدر زیرکانه و رندانه، اما ابلهانه، عناصر خود را به میدان می‌فرستد تا با سوء‌استفاده از نام شهدا بر طبل تحریم انتخابات یا کاهش شور مردم بکوبد. لابد دشمنی که از رأی به حاج احمد، مدد می‌گیرد تا راه حاج احمد، یعنی ولایت فقیه، جمهوری اسلامی و انتخابات این نظام مردمی را کمرنگ کند، خیلی بی‌شرف است. بدیهی است بزرگان و نامداران و اهل شهرت و صندلی، بیش از من در خطر دشمن‌اند و دسایس رنگارنگش. آیا ایشان هم دست دشمن را می‌بینند؟! آیا مراقب رفتار و گفتار دشمن هستند؟!
القصه! وقتی از آن خانم پرسیدم؛ شما از کجا زنگ می‌زنید؟! بحث را عوض کرد، ولی از سر و صدای پس زمینه صدا، حدس زدم که از کیوسک تلفن دارد با من حرف می‌زند. بعد از مکالمه هم، وقتی شماره‌اش را گرفتم، بوقی زد که مطمئنم کرد از کیوسک‌های عمومی است.
***
دقایقی بعد، یعنی وقتی داشتم همراه ابوالقاسم طالبی عزیز، اولین سکانس فیلم «قلاده‌های طلا» را می‌دیدم، موبایلم زنگ خورد. شناس بود این شماره ناشناس. می‌شناختمش. دشمن بود. عنصر دشمن بود. در یکی از همین خیابان‌های تهران، شاید چند کوچه آن طرف‌تر، لاکردار، عجب قلاده‌ای دور گردنش بود…