آقای علایی بخواند:
شب نوزدهم ماه مبارک رمضان سال چهلم هجری، علی(ع) با شمشیر شقی‌ترین فرد از امت آخرالزمان به بستر شهادت افتاد و در بیست و یکم همان ماه در حالی که محاسن شریفش به خون سرش رنگین بود مظلومانه به دیدار خدای خود شتافت. هنگامی که آن بزرگوار در بستر شهادت آخرین ساعات حیات سراسر نورانیت و برکت خود را پشت سر می‌گذاشت احتمالا موضوعات زیر را با خود مرور می‌کرد:
1-
ای‌کاش پیشنهاد ابوسفیان مبنی بر بیعت را پس از رحلت پیامبر می‌پذیرفتم و اجازه می‌دادم با من بیعت کند تا خلافتم سال‌ها به تاخیر نیفتد.
2-
اگر با جریان سقیفه سازش و با میل و رغبت با آنها بیعت می‌کردم ماجرای کوچه و شهادت دختر رسول خدا اتفاق نمی‌افتاد.
3-
اگر مدعیان خونخواهی عثمان که در صف مقدم‌شان قاتلان عثمان حضور داشتند را به رسمیت می‌شناختم و دروغ‌شان را قبول می‌کردم جمل به راه نمی‌افتاد و قریب 30 هزار تن کشته نمی‌شدند!
4-
ای‌کاش اموال به ناحق غصب شده‌ای که متعلق به عموم مسلمین بود را از امثال طلحه و زبیر طلب نمی‌کردم و به ایشان از بیت‌المال سهم مضاعف می‌بخشیدم و در بازپس‌گیری اصرار نمی‌کردم تا از من راضی بمانند.
5-
اگر به توصیه ابن عباس گوش می‌کردم در آغاز خلافتم با معاویه مسامحه می‌کردم و اصرار بر بازپس‌گیری شام و خلع معاویه نمی‌کردم و اداره آن سامان را به بنی‌امیه واگذار می‌کردم، خلافتم دوام بیشتری می‌یافت.
6-
ای‌کاش بر اصرار طلحه و زبیر در واگذاردن امارت قسمت‌هایی از سرزمین اسلامی به آنها مخالفت نمی‌کردم و آنها را در حکومتم سهمی می‌بخشیدم.
7-
اگر آن روز که قرآن را بر سر نیزه کردند وجود مخالف در سپاهم را می‌پذیرفتم و پیشاپیش لشکر نخستين نفر خودم فریاد لاحکم الا لله سر می‌دادم نهروانی شکل نمی‌گرفت و ابن‌ملجم از من کینه‌ای نداشت که بخواهد فرق سرم را بشکافد و چند صباحی بیشتر حکومت می‌کردم.
8-
اگر امثال مروان را به رسمیت می‌شناختم دوران خلافتم خوش‌تر بود.
و هزاران ای‌کاش و اگر دیگر...
آقای علایی!
مواردی که بیان شد تحلیل تاریخ است در چارچوب منطق شما که اگر با این منطق ادامه دهیم همه صالحان و منادیان حق مقصر و محکوم به اشتباه و انحرافند و فاسقان و یاغیان صاحب حق و مظلومند! نوح پیامبر دیکتاتوری است که با نفرینش حق حیات را از مخالفان دعوت الهی‌اش حتی فرزند خود نیز سلب کرد، مابقی انبیای الهی نیز مقصر و محکومند؛ موسی مقصر است چون سامری را پس از فتنه‌ای که به جان قوم موسی انداخت به عنوان مخالف و منتقد نپذیرفت و او را طرد کرد. ]نعوذ‌بالله[ پیامبر اعظم نیز مقصر‌ند چرا که پس از فتح مکه جریان شرک و نفاق را به رسمیت نشناختند و به عنوان اپوزیسیون حکومت اسلامی به آنها حق دفاع و تبلیغ ندادند. شما دوران طاغوت و خروش میلیونی ملت را که منجر به سرنگونی نظام دیکتاتوری پهلوی شد با وقایع دوران فتنه که عده‌ای به‌زعم شما مخالف بر مقدسات ملت تاختند و در عاشورای 88 شمسی با بی‌شرمی و بی‌رحمی حرمت‌شکنی کردند را مقایسه کردید اما از این نکته مهم غافل بودید که همان ملتی که شاه را کنار و انقلاب اسلامی را رقم زد: 1- گرد خورشید ولایت به اتحاد و بصیرت دست یافت و 2-همان ملت هم‌اکنون پرشورتر و بابصیرت‌تر ثابت‌قدم گرد خورشید ولایت عاشقانه حلقه زده و جفا به مقدساتش را برنمی‌تابد.
آقای علایی!
در قانون شما باید مخالف را به رسمیت شناخت پس در عمل به قانون خود پایبند باشید و میلیون‌ها مخالفی را که با مرام و خط فکری شما مخالفند و عاشق ولایت و نظام اسلامی برآمده از اراده و مجاهدت‌شان هستند را به رسمیت بشناسید و به آن احترام بگذارید. اگر امروز ملت‌های مسلمان بیدار شده‌اند به برکت بیداری ملت ایران و رهبران الهی آنان است. آیا در منطق شما میان دیکتاتورهای زبون و وابسته به استکبار جهانی (مانند قذافی و امثالهم) با ولایت و خط روشن آن که مقتدرانه نظام سلطه را به رسمیت نشناخته و نمی‌شناسد و الگوی آزادیخواهان و مظلومان عالم است تفاوتی نیست؟ آیا تاریکی و روشنایی با هم برابرند؟ آیا طرد کردن جماعتی معدود و معلوم‌الحال را از سوی ملت که در عاشورای 88 شمسی بر حسین مظلوم اهانت‌ها روا داشتند با مظلومانی که سال‌ها تحت ستم امثال قذافی با الگو قرار دادن صبر و استقامت ملت و رهبران الهی ایران مقاومت کردند و سرانجام بت‌های دست‌نشانده را شکستند یکی می‌دانید؟
آقای علایی!
ما نیز قائل به پذیرش مخالفیم، اصلا اختلاف نشانه حیات و پویایی یک ملت و حکومت است اما اختلاف ما با شما در فهم مصداق مخالف است، شما معاند را مخالف می‌پندارید. مخالف به اصول پایبند است و نسبت به نوع عملکرد بر مبنای اصول نقدها و نظراتی دارد که باید شنیده شود اما معاند اصل را نمی‌خواهد و نمی‌پذیرد و تا نابودی اصل حدی برای خود قائل نیستند. آن معاندانی که شما مخالف می‌دانید اصل اسلام و انقلاب را نمی‌خواهند و الا در کشور قانون، راه نقد و اعتراض را باز گذاشته است حتی در برابر قانون‌شکنی نیز سعه‌صدر به خرج داده است. اینکه سران فتنه در حصرند از رافت نظام اسلامی و سیاست بزرگوارانه جذب حداکثری مقام عظمای ولایت است و الا حکم، حکم دیگری بود. شمایی که برای مخالفان حق اعتراض قائلید پس اعتراض میلیونی ملت در نهم دی به امثال خودتان را بپذیرید و اگر واقع‌بین هستید چشمان خود را بر واقعیت‌ها نبندید. اگر خود را پایبند به دموکراسی با تعریفی که غرب از آن ارائه کرده یعنی حق حاکمیت حداکثری می‌دانید، بدانید قاطبه ملت مخالف مرام و خط فکری شما و امثال شمایند. 9 دی این را می‌گوید اجتماعات عظیم ملت به بهانه‌های مختلف در دفاع از اسلام، انقلاب و ولایت این را عملا فریاد می‌زند.
ادامه در صفحه 3