ملاحظه مواضع اتخاذی سران جریان فتنه در چند ماه اخیر ظاهرا از وجود یک انعطاف سیاسی متمایل به تناقض برای مشارکت یا عدم مشارکت اصلاح‌طلبان در انتخابات مجلس شورای اسلامی در اسفندماه خبر می‌دهد اما توجه به ساختار فکری- تشکیلاتی اصلاح‌طلبان مبین آن است که رویه حاکم بر عملکرد چندماهه اصلاح‌طلبان که مقوم بر سناریوی از پیش طراحی شده براندازی نرم و ستیز فراگیر همه‌جانبه با اصل ولایت‌فقیه است بیش از یک جهت معین ندارد. به نظر می‌رسد با توجه به شرایط فعلی نتایج انتخابات مجلس نهم برای سران جریان اصلاحات موضوعیتی ندارد و آنان که از وضع رو به موت خویش اطلاع دقیق دارند و در نشست‌های محرمانه خود از موضوع عدم اقبال عمومی به شعارهای توخالی اصلاح‌طلبان بشدت هراسان نشان می‌دهند با نیم‌نگاهی خاص به تحولات احتمالی که به طور مجزا نیاز به بررسی دارد در عین حال که پیشاپیش شکست قطعی در انتخابات پیش رو را پذیرفته‌اند به طور هوشمندانه‌ای ایجاد تفرقه و چنددستگی التیام‌ناپذیر ظاهرا انتخاباتی در اردوگاه اصولگرایی کشور را در دستور کار قرار داده‌اند که طبیعتا شکلگیری و استمرار آن، نتایج تخریبی دهشت‌باری در پی خواهد داشت که این نتایج با تسری دادن ناخواسته اختلافات به بستر مشترکات دیدگاهی، در عرصه به فراموشی سپرده شدن دشمن اصلی ملت بزرگ ایران- استکبار جهانی– نیز صدمات زیانبار مضاعفی وارد خواهد کرد. قابل درک است که مجموعه تئوری‌پردازان کارکشته جریان فتنه امیدوار هستند با مزمزه کردن زیرزبانی شعار تحریم انتخابات که طرح تبلیغاتی آن فرار رو به جلویی بیش نیست به تدریج سران جریان اصولگرایی را به این ذهنیت خطرناک برسانند که وجود رقابت باری به هر جهت! در انتخابات پیش رو یک ضرورت است و حال که اصلاحات، انتخابات را تحریم کرده است جریان اصولگرایی موظف است برای گرم کردن تنور انتخابات به ایجاد انشقاقی گردن نهند که هیچ توجیه عقلانی نداشته و تنها دستاورد نهایی آن تضعیف موقعیت رو به رشد آرمان‌های انقلاب اسلامی در عرصه داخلی و بین‌الملل است. شکی وجود ندارد که رویش گروه‌های جدید سیاسی معتقد به گفتمان انقلاب اسلامی که اتفاقا در برهه‌های انتخاباتی مجال رشد پیدا می‌کنند یکی از نقاط قوت نظام جمهوری اسلامی است. همچنین مفهوم متعالی آزادی دینی و آرمان‌های انقلاب اسلامی از چنان گستردگی مکتبی برخوردار است که گروه‌های متکثر فعال در جریان اصولگرایی می‌توانند ضمن اتکا به استراتژی اصرار بر اصول متقن به یادگار مانده از حضرت امام(ره) و با توسل به رهنمودهای رهبر حكيم انقلاب اسلامی بر موضوع سرنوشت‌ساز حفظ وحدت و یکپارچگی مبنایی تاکید معنایی ورزیده و در عین حال متناسب با سلایق گروهی خویش به بازخوانی گفتمان انقلاب اسلامی از زوایای مختلف و البته در قالب شعارهای گوناگون انتخاباتی بپردازند که طبعا برآیند نهایی بازخوانی‌های یادشده نویدبخش عزت ایران اسلامی است. روشن است رقابت سالم انتخاباتی با رقابت تخریبی احساسی تفاوت ماهوی دارد و مذموم بودن رقابت ناسالم که متکی بر تهمت، تحقیر و تخریب طرف مقابل است بر کسی پوشیده نیست و در یک جامعه دینی مدعی اسلام ناب محمدی، هیچگاه تنور یک انتخابات مردمی تقوامحور با جنگ و مرافعه یا بگومگو‌های بی‌حاصل سیاسی ولو درون‌اردوگاهی گرم نمی‌شود. فعالان سیاسی معتقد به گفتمان انقلاب اسلامی باید بپذیرند آرمان‌های والای انقلاب اسلامی از چنان بار معنایی و سرزندگی اجتماعی- سیاسی برخوردار است که با جذابیت‌های معنوی خویش می‌تواند تنور انتخابات مجلس شورای اسلامی در اسفندماه را به حدی گرم کند که دشمنان بیداری اسلامی– انسانی از سر حیرت سر تعظیم و تکریم فرود آورند. از منظری دیگر اصلاح‌طلبان تلاش دارند با حربه تحریم انتخابات جنگ روانی سختی را راه‌اندازی کرده و مثلا با تحت فشار قراردادن بزرگان نظام و هدایت ذهنی آنان بروز و دامن زده شدن به اختلافات پیش آمده در میان جریان اصولگرایی را در نقش کاذب موقتی رنگ و بوی مصلحتی بدهند و با سوءاستفاده از اشتیاق باطنی دوستداران نظام به امر مهم حضور حداکثری مردم در انتخابات اولا به انسجام بنیانی جریان اصولگرایی آسیب راهبردی وارد کرده، ثانيا در سایه چندپارگی فهرست‌های انتخاباتی جریان اصولگرایی، بتوانند با تدارک‌یک فهرست پنهانی و جلب حداقل آرای ممکنه کرسی‌های مجلس را همانند دوران دوم خرداد از محرمان انقلاب اسلامی بربایند. از سوی دیگر باید توجه کرد هریک از سران اصلاح‌طلبان یا چرخانندگان تشکیلات وابسته به این جریان که در افق چشم‌انداز 2 ساله آتیه خویش به وضوح چشم طمع به تصاحب کرسی ریاست‌جمهوری دوره يازدهم دارند بر اساس یک تقسیم کار کاملا قابل ردیابی موظف به مشارکت کنترل شده در انتخابات پیش روی مجلس شورای اسلامی هستند که در واقع تحریم یا تشویق جمعی، به حضور در عرصه انتخابات دوروی یک سکه پرجذبه به نام تحمیل سلسله شکست‌های ادواری کم‌صدای پرهزینه بر جریان اصولگرایی کشور است که در پروسه تحمیل سلسله شکست‌های یاد شده، هریک از متعدد تشکیلات فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و اجتماعی وابسته به اردوگاه اصلاح‌طلبان مکلف هستند با بزرگنمایی درگیری‌های کاذب داخلی درون‌گروهی تخم نفاق و تفرقه را به آرامی نزد جریان اصولگرایی پاشیده و در بطن این اختلافات، گفتمان اصلی انقلاب اسلامی را که همان احیا و اجراي بی‌کم و کاست عدالت اجتماعی است کمرنگ نشان دهند. اگر کف استراتژی اصلاح‌طلبان را حضور در سایه در انتخابات پیش رو تشکیل می‌دهد اما روشن است که عمق استراتژی انتخاباتی اصلاح‌طلبان، تلاش سازمان یافته برای ایجاد تفرقه ترمیم‌ناپذیر نزد گروه‌های اصولگراست که می‌توان با هوشیاری حاصل از نگاه‌های دینی– انقلابی این توطئه خطرزا را با شکست سهمگین روبه‌رو کرد.