اسکار سیاسی نیست. هالیوود سیاسی نیست. سیاست‌های فرهنگی شیطان بزرگ سیاسی نیست. سپر دفاع ضدموشکی سیاسی نیست. گوآنتانامو سیاسی نیست. ناتوی فرهنگی سیاسی نیست. سیاست خارجی بوش و اوباما سیاسی نیست. اتاق بیضی سیاسی نیست. کراوات سیاسی نیست. دروغ 11 سپتامبر سیاسی نیست. جنگ علیه عراق و افغانستان سیاسی نیست. ناکازاکی و هیروشیما و جنگ ویتنام و کشتار فرقه دیویديان سیاسی نیست. کودتای 28 مرداد سیاسی نیست. کشتن ملت پاکستان سیاسی نیست. استعمار و استکبار، سیاسی نیست. ترور علم الهدای خامنه‌ای در کوی علم و فناوری، سیاسی نیست. خونی که از سبیل جان بولتون می‌چکد سیاسی نیست. حمایت از منافقین سیاسی نیست. بمب مسجد ابوذر یک روز قبل از حادثه 7 تیر سیاسی نیست. مجروح کردن دست یمین رهبر ما سیاسی نیست. پول دادن به سران فتنه از جیب مردم آمریکا سیاسی نیست. جایزه دادن به كاپيتان شلیک علیه هواپیمای مسافربری ایران، سیاسی نیست. نیرنگ سیاسی نیست. تفنگ و توپ و تانک سیاسی نیست. چراغ سبز نشان دادن به آل‌خلیفه سیاسی نیست. بمب فروختن به آل‌سعود سیاسی نیست. حمایت از سران فتنه، سیاسی نیست. VOA سیاسی نیست. خرمهره نوبل سیاسی نیست. 200 کلاهک اتمی اسرائیل سیاسی نیست. گلوله آمریکایی‌ها درون سینه بچه‌های کانال پرورش ماهی سیاسی نیست. ترکش در گلوی رزمنده شرق ابوالخصیب سیاسی نیست. با شنی تانک، روی سینه دلاوران هویزه رفتن سیاسی نیست. تحریم و تهدید و جنایت، سیاسی نیست. آژانس بین‌المللی انرژی هسته‌ای سیاسی نیست. سازمان ملل سیاسی نیست. کشتی بریجتون سیاسی نیست. گاز خردل ساخت کشور فرانسه سیاسی نیست. گاز فلفل در چشم دانشجویان آمریکا سیاسی نیست. حمله به چادرنشینان مظلوم جنبش 99 درصد سیاسی نیست. نقشه کشیدن برای ترور حاج‌قاسم سیاسی نیست. یتیم کردن علیرضای 4 ساله، پسر مصطفای شهید سیاسی نیست. کشتن داماد کربلای 5 جلوی چشم حاج‌بخشی سیاسی نیست. آن بمب آمریکایی که 38 نفر را در یک عروسی هرات کشت، سیاسی نیست... و به اسم آزادی، ما بچه‌های «خیبر» و «بدر» هرگز اجازه نمی‌دهیم که دیکتاتوری بر جهان حکومت کند... و به اسم جایزه قشنگ هالیوود، تفنگ بدترکیب سربازان وحشی اوباما... دنیا دیگر دنیای قبل نیست! موریانه تاریخ، اضلاع مثلث زر و زور و تزویر را خورده است اما کاش نبرند زبان آن کودک گستاخ و بازیگوش و «سلحشور» را که بتواند فریاد برآورد؛ آهای مردم! لخت و برهنه است پادشاه نظام سلطه. اینکه لباس ندارد! آهای مردم! عریان‌تر از گلشیفته، خودشیفته‌های غربند! آهای مردم! سمفونی حاشیه‌ها، به کمک نظام سلطه آمده تا صدای شکستن استخوان لخت آمریکا در منطقه و جهان شنیده نشود، تا خبر «بدر» و «خیبر» مخابره نشود، تا برگردانند ما را به دوره شعب شبیخون فرهنگی... به دوره نوبل و خرمهره‌هایش! آهای سلمان هراتی! علیه کاخ سفید، این شعر سفید تو است که دارد تعبیر می‌شود.
آهای مهدی رجب‌بیگی! دانشجوی پیرو خط امام! تو رفتی اما امروز به خط زده‌اند هسته‌های مقاومت خمینی. آهای متوسلیان! اوباما دارد منت خامنه‌ای را می‌کشد در نامه‌اش و شاگرد خامنه‌ای در حزب‌الله لبنان دارد ادب می‌کند اسرائیل را. کجایی دلاور؟! کجایید دلاوران؟! ایرانی‌ها مردمی صلح‌طلبند اما کور نیستند که «مرگ بر آمریکا» نگویند. ایرانی‌ها مردمی صلح‌طلبند اما آمریکا از غرب مرز ما صدام را شیر می‌کند و از شرق مرز ما بن‌لادن و تریاک و حشیش و... را. ایرانی‌ها مردمی صلح‌طلبند اما یانکی‌ها، دانشمندان هسته‌ای ما را می‌کشند و با آن یکی دستشان، اسکار می‌دهند که سیاسی نیست. گلدن‌گلوب اصلا سیاسی نیست. گلوله گلوب سیاسی نیست. بمب گلوب سیاسی نیست. ترور گلوب سیاسی نیست... آهای مردم! مبادا شهروند مطیعی شویم برای دهکده جهانی! و به جای «بدر» و «خیبر»، به جای تماشای شکستن غرور غرب، به جای دیدن غروب غرب و به جای اینکه کمک کنیم به «حاج احمد» تا پرچم اسلام را بهتر در «انتهای افق» بکوبد، اسیر حواشی شویم. توپ جمهوری اسلامی امروز در محوطه 18 قدم اتاق بیضی است، حواستان هست؟! اسیر تماشاگرنمایی نشویم که دارد لیزر می‌اندازد روی چشم دروازه‌بان ما! توپ اصلا در زمین ما نیست بلکه زمین دشمن است اما آمریکا داور را خریده! و چندتایی از تماشاگران ما را! و به اینها جایزه می‌دهد تا دنیا و ما نبینیم فتح‌الفتوح کودک 6 ماهه بحرین را. امروز، عریان اصل کاری، نظام سلطه است! انقلاب اسلامی و بیداری اسلامی و قیام 99 درصد، رسما لخت کرده‌اند آمریکا را و کنار زده‌اند از مجسمه آزادی، پرده پندار تزویر را... و خرمهره نوبل را... و اینک گلدن‌گلوب آمده است تا با هیاهو به آمریکا تنفس مصنوعی دهد! آمریکا دارد در واقعیت از ما سیلی می‌خورد و در فیلم و جایزه و روی سن جبرانش می‌کند! یکی جایزه می‌دهد، یکی جایزه می‌گیرد و دیگری این خبر را در بوق می‌کند و به حاشیه‌ها دامن می‌زند، تا من و تو نشنویم صدای شکستن استخوان نظام سلطه را. فیلم، فیلم است اما واقعیت را، «خیبر» و «بدر» را، جمهوری اسلامی دارد کارگردانی می‌کند. «سمفونی حاشیه‌ها» از بیرون و درون هدفش این است: یادمان برود که خاورمیانه دارد روی انگشت سپاه قدس می‌درخشد! من مانده‌ام چرا گلدن‌گلوب را به بچه‌های جلوه ویژه تسخیر وال‌استریت نمی‌دهند و چرا سروده‌های مطهر آیات‌‌القرمزی نوبل نمی‌گیرد؟!... بابانوئل دست نزد برای سروده‌های سلمان هراتی و نوبل علمی را ندادند به مصطفای شهید شریف که در اوج تحریم، غنی کرد ما را با غنی‌سازی. یکی را می‌کشند و دیگری را روی سن می‌برند... و همین کارها را می‌کنند که دنیا، حرف اول و آخرش این است: «مرگ بر آمریکا». ایرانی‌ها مردمی صلح‌طلبند اما صلح با ابلیس، خط قرمز ماست. ما از این پیچ حساس تاریخ با موفقیت عبور می‌کنیم و اجازه نمی‌دهیم هجوم حاشیه‌ها، فتح‌الفتوح ما را به حاشیه ببرد. ما برای گرفتن انتقام خون تاریخ و جغرافیا از آمریکا، الگوی جهان مبارزه‌ایم. ایرانی‌ها مردمی صلح‌طلبند اما آنکه علیه الگوی ملل آزاده دنیا، متوسل به 8 سال جنگ تحمیلی و 8 ماه جنگ تحلیلی و ترور دانشمندان‌مان می‌شود، روی جنگ و انتقام ما را باید ببیند، نه روی صلح و صفای ما را که ما هرگز صلح‌طلب‌تر از 99 درصد مردم دنیا نیستیم!
***
هی! اوبامای سیاهکار! فیلم، جایزه، سن، کراوات، کف زدن، شو و نمایش با تو، فتح‌الفتوح در «خیبر» و «بدر» با ما... پس بگذار نتانیاهو قضاوت کند که خاورمیانه دست کیست؟! بزودی ما «قدس» را از خدا جایزه خواهیم گرفت. روی این سن، دنیایی باید بدرخشد. «نبأ عظیم» در راه مخابره است... .