چیزی که می‌توان از ال‌کلاسیکوهای اخیر یاد گرفت این است که برای بردن بارسلونا باید شجاع بود. په‌په یا هر کسی که در خط هافبک قرار بگیرد، کلید این نیست که هر کاری برای گرفتن توپ انجام دهد. قرار نیست په‌په به تنهایی نخستین توپ را بگیرد، بازیکنان دیگری هم هستند که باید برای گرفتن توپ بجنگند و پرس کنند. مشکل از مربی نیست بلکه بازیکنان است، چرا اینقدر می‌ترسند؟ از طرفی همین په‌په هم برابر بارسلونا، آدم دیگری می‌شود و نمی‌تواند خودش را کنترل کند در حالی که در بازی‌های دیگر می‌تواند با آرامش کار را پیش ببرد. اما یک نکته عجیب دیگر این است که چرا تیم پس از دریافت گل اول اینگونه خود را می‌بازد؟ بی‌تردید مورینیو مقصر نیست. مثل بازی قبلی، رئال‌مادرید گل اول را زد و بارسا موقعیت‌های زیادی داشت اما شرایط بازی باز هم آماده شد. البته معلوم نیست پپ هم آیا از این بازی تیمش راضی است یا نه چرا که این بازی نخستین‌باری بود که ژاوی به ندرت می‌توانست 2 پاس سالم پیاپی بدهد چرا که معمولا 5-4 پاس مداوم رد و بدل می‌کرد اما واقعیت این است که بارسا راهکارهای فردی ندارد بلکه از نظر تیمی آماده است. چیزی که رئال‌مادرید در آن ناکام است. رئال‌مادرید چهارشنبه‌شب نشان داد بیشتر از آنکه مشکل تاکتیکی داشته باشد از ترسش ضربه می‌خورد .