2 ماه آه و ماتم و گریه و غم، یعنی 2 ماه «جشن اشک»، جمع می‌شود و جمع می‌شود و جمع می‌شود؛ آخر سر در آخر صفر، می‌رسد به «پنجره فولاد» ما. این هم از لطف خدا به ما. وه که چه زیباست مقصد این سفر. از اول محرم، شروع می‌کنی، برای اینکه آخر صفر، فاش شود راز علاقه ابنای آدم به جان عالم، راز ولایت امام رضا علیه‌السلام. کربلا و علقمه و مدینه و بقیع، کامل نمی‌شود رسالت‌شان الا با «مشهدالرضا»ی ما. محرم و صفر را مقصد این سفر، یعنی امام رئوف زنده نگه داشته است. محرم و صفری که خود، اسلام را زنده نگه داشته است، زندگی و حیاتش را مدیون امام رضاست. همه اشک ما، آخر سر می‌رسد به مشهد. اینجا دریاست و ساحلش، ساحل امن. باید امام رضا امضا کند برگه محرم و صفر ما را. مشهد، آخرین مرحله از «طواف اشک» است و این همه دویدیم و دویدیم تا به امام رضا برسیم. به «سلسلهًْ‌الذهب». ما که ماییم؛ تو برو از اهالی کربلا بپرس که چقدر مشتاقند برای زیارت امام طوس. حتی برو از بچه‌های مسجد شیخ عَمری مدینه بپرس که مشهد کجاست و امام رضا کیست؟! اینجا همان آستانی است که نایب امام زمان، گرد از در و دیوارش می‌زداید و سر می‌گذارد بر سنگ مزار منورش. اینجا همان آستانی است که چکیده و خلاصه مشهد همه امامان ماست. اینجا مقصد محرم است. هدف صفر. نهایت اربعین. اینجا مشهد است... و در عظمت بصیرت و صبر و ثبات امام رضا علیه‌السلام همین بس که بعد از ایشان، ما دیگر چند امامی نداریم و هر که تا ولایت امام رضا آمده، تا ولایت امام زمان هم آمده. ما مفتخریم که «مشهد»، جزئی از خاک ماست و خود می‌دانیم که خدا «قوم سلمان» را عنایتی مضاعف داشته است.
***
یا امام رضا! این بار باید به اشک ما پناه بدهی. این همه قطره را بسپار دست مادرت. ما توقع داریم از مادر شما. ما سهم داریم از چادر فاطمه. ما این آخر صفری، توقع داریم از 2 امام بشدت مادری. یکی از امام حسن مجتبی، یکی هم از شما، که مشهدت، مدینه ماست. آقاجان! ما را که می‌شناسی؟! چشم‌های ما برای گریه کردن، نیازی به «روضه دعبل» ندارد. کافی است دل را روانه پنجره فولاد شما کنیم... این پنجره نباشد، محرم و صفر ما قبول نیست. آقاجان! «حصن اشک» مایی شما، و «حُسن حسین حسین حسین» گفتن ما. آقاجان! ما با محرم و صفر، همیشه به شما می‌رسیم... آقاجان! پناه می‌دهی آه‌مان را؟! می‌رسانی سلام ما را به «بی‌بی»؟!
***
راستی! روی گنبدطلا چه برف قشنگی نشسته بود. به دلم افتاده، هنوز این برف، آب نشده، اجابت می‌کنی خواسته ما را. آن برف، انگار گریه‌های ما بود که در سفره کرامت شما، شده بود روسپید.